ეს ორი ქალი კინორეჟისორი საკუთარ სამშობლოში განცდილ უსამართლობას კონტრასტულ ჟანრებში გამოხატავს: რომანტიკულ კომედიასა და კოშმარულ დრამაში. ფილმები ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდება. ავღანელი კინორეჟისორის შაჰრბანუ სადათის „უსარგებლო კაცები“ (No Good Men) სასიამოვნო რომანტიკული კომედიაა. ირანელი რეჟისორის მაჰნაზ მოჰამადის „როია“ (Roya) დამთრგუნველი ფსიქოლოგიური დრამაა. მიუხედავად მათი კონტრასტული სტილისა, ნამუშევრებს ერთი საერთო მახასიათებელი აქვს: ისინი წარმოაჩენენ ორი ქალი რეჟისორის გამორჩეულ სარეჟისორო მიდგომებს, რომლებმაც საკუთარი ავტოკრატიული სამშობლოების უსამართლობის პირადი გამოცდილება გამოიყენეს. „უსარგებლო კაცებმა“ და „როიამ“ მსოფლიო პრემიერა წლევანდელ ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე აღნიშნეს. შაჰრბანუ სადათის „უსარგებლო კაცებმა“ ფესტივალი 12 თებერვალს გახსნა. რეჟისორის წინა სრულმეტრაჟიანი ფილმები, „მგელი და ცხვარი“ (Wolf and Sheep, 2016) და „ობოლთა თავშესაფარი“ (The Orphanage, 2019), მანამდე კანის კინოფესტივალზე იყო კარგად მიღებული. „უსარგებლო კაცებში“, რომელიც ავღანეთის პირველ რომანტიკულ კომედიად არის აღწერილი, სადათი ნარუს როლს ასრულებს. ნარუ კამერა-ქალია, რომელიც ქაბულის ტელევიზიაში თავის პროფესიულ შესაძლებლობებს ამტკიცებს, რადგანაც ახერხებს დოკუმენტურად აღბეჭდოს, თუ რას ფიქრობენ ქვეყანაში სხვა ქალები მამაკაცებზე. მარტოხელა დედა, ნარუ, აგრძელებს შევიწროებას ზარმაცი ყოფილი მეუღლის მხრიდან, პარალელურად კი ახალ კავშირს ამყარებს თავის ერთ-ერთ კოლეგასთან. მრავალი თვალსაზრისით, ეს ნარუს ცხოვრებაში აყვავების პერიოდია, მაგრამ ის ხდება თალიბანის მიერ ქვეყნის მეორედ დაკავებამდე ცოტა ხნით ადრე, რამაც 2001-2021 წლებში თალიბანის შემდგომი დემოკრატიზაციის ორ ათწლეულის ეპოქა შეწყვიტა. ფილმში ნარუ და მისი მეგობარი ქალები თავისუფლები არიან და ღიად განიხილავენ თავიანთ ურთიერთობის პრობლემებს. ერთ სცენაში ისინი ოფისში ხუმრობენ აშშ-დან ნარუსთვის საჩუქრად ჩამოტანილი დილდოთი. ბერლინალეს პრესკონფერენციაზე სადათმა განაცხადა, რომ პერსონაჟები ქვეყნის ყველაზე პრივილეგირებულ საშუალო ფენის ქალებს წარმოადგენდნენ: მათ აქვთ სამსახური, რომელიც მათ ფინანსურად დამოუკიდებლობის საშუალებას აძლევს და აქვთ საკუთარი ნება-სურვილი თავისუფლების „პატარა ბუშტში“, რომელსაც ქაბულის ცენტრი წარმოადგენდა. მაგრამ „იმ მომენტში, როდესაც ქალი ტოვებს ამ ბუშტს და მიდის რაიონებში ან პროვინციებში, ის კარგავს დამოუკიდებლობის ნაწილს, ან თუნდაც მთელს. ბევრ ადგილას, კაცის თანხლება არ არის არჩევანი, არამედ აუცილებლობა“, – თქვა სადათმა, გულისხმობდა რა იმ უკიდურესად პატრიარქალურ სისტემას, რომელიც არსებობდა შედარებითი თავისუფლების იმ ორ ათწლეულის განმავლობაში. კინორეჟისორი ასევე ძალიან კრიტიკულია ავღანეთის „ე.წ. დემოკრატიის ეპოქის“ მიმართ, რომლის დროსაც „ქალთა უფლებები ავღანეთში პოპულარულ ინდუსტრიად იქცა“. სანამ საერთაშორისო დაფინანსება მიედინებოდა ქალთა გაძლიერებისთვის, მისი თქმით, ყველგან კორუფცია იყო და ფული იშვიათად აღწევდა თავად ქალებამდე. „ქალების ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან ცოტა შეიცვალა“, – თქვა სადათმა. „ბევრი არასამთავრობო ორგანიზაცია და ინდივიდი გამდიდრდა, მაშინ როდესაც ქალები, რომელთა მხარდაჭერასაც აცხადებდნენ, არა.“ მას შემდეგ, რაც სადათმა მზარდად იგრძნო, რომ არასამთავრობო ორგანიზაციების ენა „ქალთა უფლებების“ კონცეფციას საკუთარი სარგებლისთვის იყენებდა, მიხვდა, რომ ამ საკითხის დაბრუნება შეეძლო ავღანეთის სექსიზმზე და პატრიარქალურ აზროვნებაზე კომენტარით პირადი თხრობის საშუალებით. „ამავდროულად, იმედგაცრუებული ვიყავი იმითაც, რომ ისტორიებსა და ნარატივებში, რომლებიც ავღანეთს აღწერდა, ქვეყანა თითქმის ყოველთვის ომის დრამის პრიზმით იყო წარმოდგენილი“, – თქვა სადათმა, რამაც რომანტიკულ კომედიაზე მუშაობისკენ უბიძგა. სადათმა პროექტის გამო კრიტიკა მიიღო, ზოგიერთის აზრით, ჟანრი შეუფერებელი იყო, რადგან იცოდნენ, რომ ავღანეთში ხალხი პოლიტიკური სიტუაციის გამო იტანჯებოდა. მაგრამ, თავის მხრივ, მან განაწყენება გამოთქვა, რომ სხვებს შეეძლოთ განესაზღვრათ ისტორიები, რომლებიც მან უნდა მოეყოლა; ეს იყო „ავღანელების დეჰუმანიზაციის კიდევ ერთი გზა იმით, რომ მათ არ აძლევენ საშუალებას გადაიღონ ფილმი ავღანეთში მცხოვრებ ადამიანებზე – ადამიანებზე, რომელთა ყოველდღიური ცხოვრება ასევე შეიცავს იუმორს და სიმსუბუქეს.“ ირანელი რეჟისორის მაჰნაზ მოჰამადის „როიაში“ იუმორისა და სიმსუბუქის ადგილი არ არის: ფილმი ირანის ევინის ციხეში არსებულ საშინელ პირობებს პატიმრის სუბიექტური პერსპექტივიდან ასახავს და ასევე გვიჩვენებს წამების ფსიქოლოგიურ ზემოქმედებას. როია (მელისა სოზენის მიერ შესრულებული) მასწავლებელია, რომლის პოლიტიკური შეხედულებები მას ამ სამარცხვინო ციხეში ახვედრებს. იგი მოთავსებულია სამმეტრიან საკანში, სადაც მოციმციმე შუქი და სხვა პატიმრების მტანჯველი ყვირილი მუდმივად ავსებს მის სენსორულ სივრცეს. მას რეგულარულად აწამებენ, რათა იძულებითი, ტელევიზიით გადაცემული აღიარება მოიპოვონ. როია დუმილს ინარჩუნებს. ბევრი პატიმრისთვის „ეს დუმილი წინააღმდეგობის გაწევის ბოლო საშუალებაა“, – განუცხადა მოჰამადიმ DW-ს. ფილმი ასევე აჩვენებს, თუ როგორ რჩება როია საკუთარ დუმილში გამომწყვდეული, მისი გონება კვლავ დაპატიმრებული, მაშინაც კი, როდესაც ის გათავისუფლებულია – და მოეთხოვება ელექტრონული მონიტორინგის მოწყობილობის ტარება. ევინში მრავალჯერადი პატიმრობის შემდეგ, მოჰამადიმ წერა ციხეში დაიწყო. „წლები გავატარე ამ გამოცდილებებთან ერთად ცხოვრებაში“, – თქვა მან. „ფილმმა მათ ხელახლა გადახედვის, ფენა-ფენა გაანალიზების და უკეთ გაგების საშუალება მომცა, თუ როგორ იმოქმედა რეპრესიამ ჩემზე და სხვებზე.“