1980-იანი წლების ბოლოს, დელის ცხელ შუადღეს, არქიტექტურის სტუდენტების ჯგუფი დახეტიალობს, კამათობს და ოცნებობს ქალაქში, რომელიც მუდმივად დაუსრულებელს ჰგავს. ისინი იდეალისტები და მოუთმენლები არიან, თავისუფლად ფლობენ ლოზუნგებსა და სარკაზმს, და ზედმიწევნით აცნობიერებენ, რომ სისტემას, რომელშიც შესასვლელად ემზადებიან, შესაძლოა მათთვის განსაკუთრებული გამოყენება არ ჰქონდეს. ეს არის სამყარო ფილმიდან „რომელშიც ენი მათ ისეთებს აძლევს“ (In Which Annie Gives It Those Ones) – 1989 წლის სატელევიზიო ფილმი, რომელიც ბუკერის პრემიის ლაურეატმა არუნდატი როიმ დაწერა და პრადიპ კრიშენმა გადაიღო. ინდოეთის სახელმწიფო მაუწყებელ Doordarshan-ზე მისი პირველი ეთერიდან თითქმის ოთხი ათწლეულის შემდეგ, ფილმის რესტავრირებული ვერსია მსოფლიო პრემიერას 2026 წლის ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალის „ბერლინალე კლასიკის“ სექციაში გამართავს. Film Heritage Foundation-ი, რომელმაც მისი რესტავრაცია წამოიწყო, მარტში ფილმს ინდოეთის შერჩეულ კინოთეატრებშიც გამოუშვებს, ბილეთების ფასებს კი დაბლა შეინარჩუნებს ახალგაზრდა მაყურებლის მოსაზიდად. „ჩვენ გვინდოდა, რომ ის ხელმისაწვდომი ყოფილიყო,“ – განაცხადა შივენდრა სინგჰ დუნგარპურმა, კინორეჟისორმა და Film Heritage Foundation-ის დირექტორმა. „ეს მნიშვნელოვანი ფილმია. თავისი დიალოგებით, კოლეჯის ცხოვრების ასახვით, პერსონაჟებით, რომლებიც წინა პლანზე წამოწია – მან რაღაც უჩვეულოს მიაღწია.“ ხშირად აღწერილი, როგორც ინდოეთის პირველი ინგლისურენოვანი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ენი“ გამორჩეულ ადგილს იკავებს ქვეყნის კინემატოგრაფიის ისტორიაში: ადგილობრივი ტექსტურით, მაგრამ კოსმოპოლიტური ხმით; მოკრძალებული მასშტაბით, მაგრამ ზუსტი სცენარით. მოკრძალებული ბიუჯეტით შექმნილი ფილმი მიჰყვება დელის დაგეგმარებისა და არქიტექტურის სკოლის ბოლო კურსის სტუდენტების ჭრელ ჯგუფს, რომლებიც მიაბიჯებენ, ჩერდებიან და ნელ-ნელა მიუახლოვდებიან დამთავრებას. მისი სათაური დელის უნივერსიტეტის ჟარგონიდან მომდინარეობს: „მათ ისეთების მიცემა“ (to "give it those ones") ნიშნავს შენი ჩვეული ქმედების შესრულებას – შეცდომების ჩათვლით. მის ცენტრშია ანანდ „ენი“ გროვერი, მეხუთე კურსის საყვარელი სტუდენტი, რომელიც იდეალიზმსა და ქრონიკულ განრიდებას შორისაა გაჩერებული. ის თავის ჰოსტელის ოთახში ქათმებს ჰყავს და ინდოეთის გარდაქმნის არარეალურ გეგმებზე ოცნებობს – მათ შორის, რკინიგზის ლიანდაგების გასწვრივ ხეების დარგვაზე, რომლებიც გამვლელი მატარებლების ნარჩენებით განაყოფიერდება. ოთხი წლის წინ მან დეკანის შესახებ უხამსი ხუმრობა მამაკაცების ტუალეტში დაწერა; მას შემდეგ მან ყველა გამოცდა ჩააგდო. მის ირგვლივ თანაკლასელების თანავარსკვლავედი ბრუნავს – კაუსტიკური, მოაზროვნე, მოუსვენარი – რომლებიც თანაბარი სერიოზულობით მსჯელობენ შვეიცარიელ-ფრანგ არქიტექტორ ლე კორბუზიეზე, კარლ მარქსზე და სიგარეტის ფასზე. როი თავად ჩნდება რადას როლში, მახვილი და თავდაჯერებული. მსახიობთა ანსამბლში ასევე შედის ახალგაზრდა შაჰ რუხ ხანი – ეს ბოლივუდის ვარსკვლავის დებიუტი იყო ეკრანზე. რაც „ენი“-ში გამოირჩევა, არის სტუდენტური ცხოვრების მისი მოდუნებული, დაუმუშავებელი პორტრეტი: არეული ჰოსტელის ოთახები, მეგობრები, რომლებიც ჩარპოებზე წვანან, ეწევიან და ყველაფერზე კამათობენ – ბიუროკრატიიდან დაწყებული გამოცდებით დამთავრებული, და ხელისუფლების მიმართ თავისუფალი დამოკიდებულება. სტუდენტები ინსტიტუციურ რიტუალებს ფარსად მიიჩნევენ და ღიად დასცინიან თავიანთ დირექტორს – მას იამდუტს უწოდებენ ინდუისტური სიკვდილის ღმერთის შემდეგ – ხმაურიან ფიგურას, რომელიც მათ „ჩემო ძვირფასო ვირებო“ მიმართავს. რადა, როის პერსონაჟი, ფილმის უდარდელი დაუმორჩილებლობის განსახიერებაა. ის ბიდებს ეწევა (ხელით ნაგლეჯი იაფი ინდური სიგარეტები) და თამამად იცვამს, სარის რაიშის ქუდთან აწყვილებს, რაც კამპუსის თავისუფალ სულს ასახავს. თავის მემუარებში „დედა მერი მოდის ჩემთან“ (Mother Mary Comes to Me) როი განმარტავს, რომ სცენარი წარმოიშვა „იმ კამპუსის გიჟური ანარქიიდან, ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ მყოფი სტუდენტებიდან და ინგლისური ენის იმ დიალექტიდან, რომლითაც ჩვენ ვსაუბრობდით – ჰინდისა და ინგლისურის გამომგონებლური ნაზავიდან“. ფილმზე რეაქცია ელექტრონული იყო. დელიში მის პირველ ჩვენებაზე, როი იხსენებს, რომ „სტუდენტებმა დარბაზი გადაავსეს და იატაკზეც კი დასხდნენ. რამდენიმე წუთში მაყურებელმა ყვირილი, ხმამაღალი სიცილი და მგლის სტვენა დაიწყო მთელი ფილმის განმავლობაში. მათ საკუთარი თავი, თავიანთი ენა, ტანსაცმელი, ხუმრობები, მათი სისულელე ამოიცნეს.“ კამპუსის გარემოს მიღმა, „ენი“ ასახავს მომენტს, როდესაც ინდური კინო – და სახელმწიფო მაუწყებლები – შედარებით შემწყნარებლები იყვნენ ახალგაზრდული კულტურის, ენისა და სოციალური კრიტიკის მიმართ. 1980-იანი წლების ბოლოს ტელევიზია უფრო მეტ ადგილს უთმობდა სატირასა და სტუდენტურ ცხოვრებას, ვიდრე დღეს. მას შემდეგ ათწლეულებში, ფილმები, რომლებიც სოციალურ ნორმებს აყენებენ ეჭვქვეშ ან ინსტიტუტებს აკრიტიკებენ, უფრო ხშირად ხვდებოდნენ წინააღმდეგობას ცენზორების მხრიდან. როდესაც „ენი“ პირველად გამოვიდა, მან ორი ეროვნული ჯილდო მოიპოვა – საუკეთესო სცენარისთვის და საუკეთესო ინგლისურენოვანი სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის – მაგრამ მისი სატელევიზიო პრემიერის, Doordarshan-ზე ჩუმი გვიან ღამის ჩვენების შემდეგ, თითქმის გაქრა. თუმცა, მისი რეპუტაცია ჩუმად იზრდებოდა. არქიტექტურის სტუდენტებსა და კინომოყვარულებს შორის ვრცელდებოდა პირატული ჩანაწერები, რომლებიც მას თავისი დროის ერთ-ერთ იმ მცირერიცხოვან სანდო ინგლისურენოვან ინდურ ფილმად მიიჩნევდნენ. „არავის ნამდვილად არ გადაუღია ფილმი ინდოეთში ინგლისურენოვანი სტუდენტების შესახებ,“ – განაცხადა დუნგარპურმა. „მაყურებელი არ იყო მიჩვეული ინგლისურის ასე თავისუფლად მოსმენას. მაგრამ სწორედ ასე ესაუბრებიან სტუდენტები [ზოგიერთ] კოლეჯში ერთმანეთს. ენიმ ეს თვითშეგნების გარეშე აღბეჭდა.“ ის დასძენს, რომ მაყურებელმა ასევე ამოიცნო ეკონომიკური ლიბერალიზაციის ზღვარზე მყოფი ქვეყნის განწყობა, როდესაც სამთავრობო სამსახური შეიძლება წარმოადგენდეს როგორც უსაფრთხოებას, ასევე დახრჩობას. ფილმში გამართული დებატები – იერარქიის, ბიუროკრატიის შესახებ...