ამ მოწვევის პარლამენტის მანდატის განმავლობაში, ახალგაზრდების მინიმალური ხელფასი სავარაუდოდ გაიზრდება, თუმცა ეს აფერხებს დამსაქმებლებს, რომ მათ ახალი თანამშრომლები პირველ სამუშაო პოზიციებზე აიყვანონ. როდესაც კიერ სტარმერი 14 წლის იყო, მას ჰქონდა ნახევარ განაკვეთზე სამსახური – ქვებს ასუფთავებდა ადგილობრივი ფერმერის მინდვრიდან. 16 წლის კემი ბადენოკი „მაკდონალდსში“ ბურგერებს ატრიალებდა და ტუალეტებს წმენდდა. მე კი, 15 წლის ასაკიდან, შაბათ-კვირას მიმტანად ვმუშაობდი ესექსის ერთ-ერთ პაბში, რომელსაც ყოფილი დესანტი ხელმძღვანელობდა და რომლის ბარშიც ორი საშიში როტვეილერი დაეხეტებოდა – ეს თავისთავად ცხოვრებისეული გაკვეთილი იყო. მაგრამ როგორიც არ უნდა ყოფილიყო თქვენი პირველი სამსახური, დიდი ალბათობით, ის აერთიანებდა ფულის შოვნის მღელვარებას, რამდენიმე დამამცირებელ შეცდომას, თავხედ მომხმარებლებთან ურთიერთობის გაკვეთილებს, კრიტიკის მეტ-ნაკლებად ღირსეულად მიღებას და ჩივილს მხოლოდ ისე, რომ არავის გაეგონა. მიუხედავად იმისა, რომ თინეიჯერების პირველი სამსახურები ათწლეულების განმავლობაში მცირდება – მიზეზები მრავალფეროვანია, აკადემიური წნეხიდან დაწყებული, Vinted-ზე გვერდითი შემოსავლის წყაროების ზრდით დამთავრებული, რომლებიც ოფიციალურ სტატისტიკაში არ აისახება – ყველას სადღაც უნდა დაიწყოს, თუნდაც ახლა ეს უფრო 18 წლის ასაკში ხდება, ვიდრე 14-ში. მაგრამ ამ სტარტის აღება უფრო რთული ხდება. ამ კვირაში, 18-დან 24 წლამდე ახალგაზრდების უმუშევრობის დონემ მიაღწია პანდემიის შემდგომ პერიოდში უპრეცედენტო მაჩვენებელს 2015 წლის შემდეგ. სკოლის კურსდამთავრებულები ახლა იბრძვიან სამუშაოსთვის, თაროების შესავსებად ან ლუდის ჩამოსასხმელად, ზედმეტად კვალიფიციურ ახალ კურსდამთავრებულებთან ერთად, რომლებსაც არ შეუძლიათ კვალიფიკაციის შესაბამისი სამუშაოს პოვნა, იმ დროს, როდესაც პაბები, მაღაზიები და კაფეები, როგორც ჩანს, არავის ქირაობენ. ის დამსაქმებლებიც კი, რომლებიც საკმარისად ძლიერები აღმოჩნდნენ ლოკდაუნის გადასატანად, რუტინულად ჩივიან, რომ პერსონალის – განსაკუთრებით ახალგაზრდების – დაქირავება ძალიან ძვირდება. პოლიტიკური კვლევების ცენტრი (Centre for Policy Studies) ითვლის, რომ ამ გაზაფხულზე 18-დან 20 წლამდე ახალგაზრდის დაქირავება 26%-ით მეტი დაჯდება, ვიდრე 2024 წელს ღირდა. ეს ასახავს მთავრობის გადაწყვეტილებებს, რომლებიც მიღებულია სრულიად საფუძვლიანი მიზეზების გამო, მათ შორის დამსაქმებლების ეროვნული დაზღვევის გაზრდა NHS-ის დასაფინანსებლად, ასევე ორჯერადი მნიშვნელოვანი მატება მინიმალური ხელფასისა 20 წლამდე ასაკის პირებისთვის (ახლა 10 ფუნტი საათში) მანიფესტის დაპირებების შესაბამისად, რათა ის პარლამენტის ვადის განმავლობაში ზრდასრულთა უფრო მაღალ განაკვეთთან (ახლა 12.21 ფუნტი) გათანაბრდეს. რაც არ უნდა კეთილშობილური იყოს მოტივი, თუკი ოთხი თინეიჯერი სტარმერის დაქირავება იმდენივე ეღირება, რამდენიც ადრე ხუთის დაქირავება ჯდებოდა, შედეგებიც შესაბამისი იქნება. თუმცა, ამ კვირამდე, სანამ ლეიბორისტულ პარტიაში შიდა დავა იმის თაობაზე, აძვირებდნენ თუ არა ისინი უნებლიეთ ახალგაზრდების სამსახურს, გაზეთების პირველ გვერდებზე არ მოხვდა, პოლიტიკური დებატები იმის შესახებ, თუ რატომ არ აქვს ამდენ ახალგაზრდას სამსახური, ძირითადად მათ „შფოთიან ფიფქებად“ მოხსენიებასა და დადანაშაულებაში გამოიხატებოდა. უბედურებას, დასამატებლად, შეურაცხყოფაც შეხვდა. ამიტომ, გარკვეულწილად გამახალისებელი იყო იმის მოსმენა, რომ ყოფილმა მინისტრმა ალან მილბერნმა, რომელსაც ევალებოდა იმის გარკვევა, თუ რატომ არ მუშაობს და არ სწავლობს 16-დან 24 წლამდე ახალგაზრდების რეკორდული რაოდენობა, საბოლოოდ აღიარა ამ კვირაში, რომ ეს რთული თავსატეხი უბრალოდ თინეიჯერების ფსიქიკური ჯანმრთელობის კრიზისით არ აიხსნება. შფოთვა, ADHD და აუტიზმის დიაგნოზები იზრდება მთელ მსოფლიოში, განუცხადა მან BBC-ს, მაგრამ სხვაგან ეს, როგორც ჩანს, არ აძევებს თინეიჯერებს სამსახურიდან: ჩვენი ახალგაზრდების რაოდენობა, რომლებიც არ არიან განათლებაში, დასაქმებაში ან ტრეინინგში (NEET), ნიდერლანდების მაჩვენებელს სამჯერ აღემატება. (აღსანიშნავია, რომ ნიდერლანდელ თინეიჯერებს ზრდასრულ ნიდერლანდელებთან შედარებით მნიშვნელოვნად დაბალი მინიმალური ხელფასი აქვთ). მისი მიმოხილვა ახლა ეკონომიკურ ფაქტორებს ითვალისწინებს. ახლა მაინც ყველას შეუძლია გულწრფელად ისაუბროს იმაზე, თუ რა ხდება ან არ ხდება. მაგრამ გულწრფელობას რისკებიც ახლავს. ახალგაზრდების მინიმალურ ხელფასთან დაკავშირებული მანიფესტის დაპირების შესუსტების პოლიტიკა საშინელი იქნება, და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს იქნება მტკივნეული პოლიტიკური შემობრუნებების სერიის უახლესი ეპიზოდი. მისი მიტოვება ან გადადება სტარმერს პირდაპირ კონფლიქტში ჩააგდებს არა მხოლოდ პროფკავშირებთან, არამედ ანჯელა რეინერთან, რომელიც No 10-ში მყოფ ნებისმიერზე უფრო ძლიერი პოლიტიკური ორგანიზატორია. მინიმალურ ხელფასთან დაკავშირებით ოდნავ დათმობაზე წასვლის შემთხვევაში კი, შიშია, რომ ბიზნესი შეეცდება "მთელი ხელი" წაიღოს, რაც რეინერის მუშაკთა უფლებების ფართო პაკეტის ამოქმედების გადადებას გამოიწვევს მანამ, სანამ ეკონომიკა არ გაძლიერდება. რა თქმა უნდა, ეს გზა ბევრჯერ გაგვივლია. ყოველთვის, როდესაც შრომითი უფლებები ახლებურად შემოდის, დამსაქმებლები აცხადებენ, რომ ეს სამუშაო ადგილებს დააზიანებს, და მზარდი ეკონომიკის პირობებში, ხშირად აღმოჩნდება, რომ ისინი "ცრუ განგაშს" ტეხენ. მაგრამ ამჯერად მხოლოდ "ჩვეულებრივი ეჭვმიტანილები" არ ყვირიან. ჯორჯ ბეინი, რომელიც დაბალანაზღაურებადი სამუშაოების კომისიას ხელმძღვანელობდა და რომელიც მნიშვნელოვანი კორპორატიული წინააღმდეგობის მიუხედავად, თავდაპირველ მინიმალურ ხელფასს უბიძგებდა, ახლა მიიჩნევს, რომ ახალგაზრდების მინიმალური ხელფასის ზრდა ახალგაზრდების უმუშევრობას ზრდის. იგივე მსმენია იმ ეპოქის სხვა ვეტერანებისგანაც. გორდონ ბრაუნმა, როგორც კანცლერმა, ახალგაზრდებისთვის უფრო დაბალი ტარიფი დააწესა ზუსტად იმისთვის, რომ დამსაქმებლები წაეხალისებინა რისკის გასაწევად იმ ადამიანებზე, რომლებსაც პირველი სამსახური სჭირდებოდათ. თუ თქვენ ხართ პაბის მფლობელი და ირჩევთ გამოუცდელ, მოუხერხებელ სკოლის მოსწავლეს, რომელსაც მჭიდრო მეთვალყურეობა დასჭირდება, და გამოცდილ 27 წლის ადამიანს კარგი რეკომენდაციებით, ვის დაიქირავებთ? მით უმეტეს, თუ უფროსს სამსახური ქირის გადასახდელად სჭირდება, ხოლო ახალგაზრდა ძირითადად Reading-ის ფესტივალის ბილეთებისთვის ფულის დაგროვებას ცდილობს. ვინაიდან დაბალი ტარიფი ასევე დუმილად აღიარებდა, რომ 20 წლამდე ასაკის უმეტესობა სრულად არ ირჩენს თავს. დღეს, ეს უფრო მართალია, რადგან თითქმის სამი მეოთხედი...