ამ პარლამენტის ვადის განმავლობაში ახალგაზრდების მინიმალური ხელფასი იზრდება, თუმცა ეს დამსაქმებლებს აფრთხობს იმისგან, რომ ახალგაზრდები პირველ სამსახურებში აიყვანონ. როდესაც კირ სტარმერი 14 წლის იყო, მას ჰქონდა ნახევარ განაკვეთზე სამსახური - ის ადგილობრივი ფერმერის მინდვრიდან ქვებს აგროვებდა. 16 წლის ასაკში კემი ბადენოკი „მაკდონალდსში“ ბურგერებს წვავდა და ტუალეტებს წმენდდა. მე, 15 წლიდან შაბათ-კვირას მიმტანად ვმუშაობდი ესექსის პაბში, რომლის მფლობელიც ყოფილი მედესანტე იყო და რომელსაც ორი შთამბეჭდავი როტვეილერი ჰყავდა ბარის უკან – ეს თავისთავად ცხოვრებისეული გაკვეთილი იყო. მაგრამ როგორიც არ უნდა ყოფილიყო თქვენი პირველი სამსახური, საკმაოდ დიდი შანსია, რომ ის აერთიანებდა შრომით გამომუშავებული ფულის სიხარულს, რამდენიმე გამაბრაზებელ შეცდომას და მოკლე კურსს გაღიზიანებული მომხმარებლების მოვლაში, კრიტიკის მეტ-ნაკლებად თავაზიანად მიღებასა და სამსახურზე წუწუნში, მაგრამ მხოლოდ ისე, რომ არავის გაეგონა. მიუხედავად იმისა, რომ თინეიჯერების პირველი სამსახურები ათწლეულების განმავლობაში მცირდება – მიზეზები მრავალფეროვანია, მეექვსე კლასელებზე აკადემიური ზეწოლიდან დაწყებული, Vinted-ზე გვერდითი შემოსავლების ზრდით დამთავრებული, რომლებიც ოფიციალურ სტატისტიკაში არ ხვდება – ყველას სადღაც მაინც უწევს დაწყება, თუნდაც ახლა უფრო ხშირად 18 წლის ასაკში, ვიდრე 14-ში. მაგრამ ამ სტარტის აღება უფრო რთული ხდება, ვიდრე ადრე იყო. ამ კვირაში 18-დან 24 წლამდე ახალგაზრდების უმუშევრობის მაჩვენებელმა პანდემიის გარეშე 2015 წლის შემდეგ უმაღლეს ნიშნულს მიაღწია. სკოლის კურსდამთავრებულები ახლა თაროების შევსების ან ლუდის ჩამოსხმის სამუშაოსთვის კონკურენციას უწევენ ზედმეტად კვალიფიცირებულ ახალ კურსდამთავრებულებს, რომლებსაც თავიანთი სპეციალობის მიხედვით სამსახურის პოვნა უჭირთ, იმ დროს, როდესაც პაბები, მაღაზიები და კაფეები, როგორც ჩანს, არავის ქირაობენ. ის დამსაქმებლებიც კი, რომლებიც საკმარისად ძლიერები აღმოჩნდნენ ლოქდაუნის გადასატანად, რეგულარულად ჩივიან, რომ პერსონალის – განსაკუთრებით ახალგაზრდების – დაქირავება ძალიან ძვირი ხდება. Centre for Policy Studies-ის ანალიტიკური ცენტრის გამოთვლებით, ამ გაზაფხულისთვის 18-დან 20 წლამდე ახალგაზრდის დაქირავება 26%-ით მეტი დაჯდება, ვიდრე 2024 წელს. ეს ასახავს მთავრობის გადაწყვეტილებებს, რომლებიც სრულიად საფუძვლიანი მიზეზებით იქნა მიღებული, მათ შორის დამსაქმებლების ეროვნული დაზღვევის გაზრდა NHS-ის დაფინანსებისთვის, პლუს მინიმალური ხელფასის ორი მნიშვნელოვანი ზრდა 20 წლამდე ასაკის პირებისთვის (ახლა 10 ფუნტი საათში) მანიფესტის დაპირებების შესაბამისად, რათა ის პარლამენტის ვადის განმავლობაში გაუთანაბრდეს მოზრდილთა უფრო მაღალ განაკვეთს (ახლა 12.21 ფუნტი). როგორი კეთილშობილურიც არ უნდა იყოს მოტივი, თუკი ოთხი თინეიჯერი სტარმერის დაქირავება იგივე ეღირება, რაც ადრე ხუთის, სავარაუდოდ, შედეგებიც იქნება. თუმცა, ამ კვირამდე, სანამ ლეიბორისტულ პარტიაში შიდა დავა იმის თაობაზე, ხომ არ გამოაძევებენ ისინი უნებლიეთ ახალგაზრდებს სამსახურიდან, გაზეთების პირველ გვერდებზე არ მოხვდა, პოლიტიკური დებატები იმის შესახებ, თუ რატომ არ აქვს ამდენ ახალგაზრდას სამსახური, ძირითადად მათ გაუბედავ, „ფანტელებად“ მოხსენიებასა და დადანაშაულებას გულისხმობდა. ამას ჰქვია, ჭრილობას მარილს მოაყრი. ამიტომ, გარკვეულწილად გამახალისებელი იყო იმის მოსმენა, რომ ყოფილმა მინისტრმა ალან მილბერნმა, რომელსაც დაევალა შეესწავლა, თუ რატომ არ მუშაობს და არ სწავლობს 16-დან 24 წლამდე ასაკის რეკორდული რაოდენობის ახალგაზრდა, ამ კვირაში საბოლოოდ აღიარა, რომ ეს კომპლექსური თავსატეხი უბრალოდ თინეიჯერების ფსიქიკური ჯანმრთელობის კრიზისით არ აიხსნება. შფოთვის, ADHD-ის და აუტიზმის დიაგნოზები მთელ მსოფლიოში იზრდება, განუცხადა მან BBC-ს, მაგრამ სხვაგან ეს, როგორც ჩანს, არ აძევებს თინეიჯერებს სამსახურიდან: ჩვენი ახალგაზრდების მაჩვენებლები, რომლებიც არ არიან განათლებაში, დასაქმებაში ან ტრენინგში (Neet), სამჯერ აღემატება ნიდერლანდებისას. (სხვათა შორის, ნიდერლანდელ თინეიჯერებს მნიშვნელოვნად დაბალი მინიმალური ხელფასი აქვთ, ვიდრე ნიდერლანდელ მოზრდილებს.) მისი მიმოხილვა ახლა ეკონომიკურ ფაქტორებს ითვალისწინებს. ყოველ შემთხვევაში, ახლა ყველას შეუძლია გულწრფელად ისაუბროს იმაზე, თუ რა ხდება ან არ ხდება. მაგრამ გულწრფელობასთან ერთად რისკებიც მოდის. ახალგაზრდების მინიმალურ ხელფასზე მანიფესტის დაპირების შემცირების პოლიტიკა საშინელი იქნება და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს იქნება მტკივნეული „უ-მოსახვევების“ სერიის უახლესი შემთხვევა. მისი გაუქმება ან გადადება სტარმერს პირდაპირ კონფლიქტში ჩააგდებს არა მხოლოდ პროფკავშირებთან, არამედ ანჯელა რეინერთან, რომელიც No 10-ში მყოფ ნებისმიერ პოლიტიკურ ორგანიზატორზე უფრო ძლიერია. ამასობაში, თუ მინიმალურ ხელფასთან დაკავშირებით თუნდაც მცირე დათმობას გააკეთებენ, შიშია, რომ ბიზნესი შეეცდება მაქსიმალურად ისარგებლოს ამით და შეეცდება რეინერის მუშაკთა უფლებების უფრო ფართო, ფლაგმანი პაკეტის ამოქმედების გადადებას ეკონომიკის გაძლიერებამდე. რა თქმა უნდა, ეს ამბავი ბევრჯერ გვინახავს. ყოველ ჯერზე, როდესაც ახალი დასაქმების უფლებები შემოდის, დამსაქმებლები აცხადებენ, რომ ეს სამუშაო ადგილებს დააზიანებს, და მზარდი ეკონომიკის პირობებში ისინი ხშირად მგლის მყვირალებად იქცევიან. მაგრამ ამჯერად არ მხოლოდ ჩვეული ეჭვმიტანილები ყვირიან. ჯორჯ ბეინი, რომელიც დაბალი ხელფასის კომისიას ხელმძღვანელობდა და დიდი კორპორატიული წინააღმდეგობის მიუხედავად, თავდაპირველ მინიმალურ ხელფასს უბიძგა, ახლა მიიჩნევს, რომ ახალგაზრდების მინიმალური ხელფასის ზრდა ზრდის ახალგაზრდების უმუშევრობას. იგივე მსმენია იმ ეპოქის სხვა ვეტერანებისგანაც. გორდონ ბრაუნმა, როგორც ფინანსთა მინისტრმა, ახალგაზრდებისთვის უფრო დაბალი განაკვეთი დააწესა, სწორედ იმისთვის, რომ დამსაქმებლებს წაეხალისებინა რისკი გაეწიათ იმ ადამიანებზე, რომლებსაც პირველი სამსახური სჭირდებოდათ. თუ თქვენ ხართ პაბის მფლობელი, რომელიც ირჩევს გამოუცდელ, მოუქნელ მეექვსე კლასელს, რომელსაც მჭიდრო ზედამხედველობა დასჭირდება, და გამოცდილ 27 წლის ადამიანს კარგი რეკომენდაციებით, ვის აიყვანდით სამსახურში? მით უმეტეს, თუ უფროსს სამსახური ქირის გადასახდელად სჭირდება, ხოლო უმცროსი ძირითადად Reading-ის ფესტივალის ბილეთებისთვის ზოგავს ფულს. დაბალი განაკვეთი ასევე არაპირდაპირ აღიარებდა, რომ 20 წლამდე ასაკის უმეტესობა სრულად არ ირჩენს თავს. დღეს ეს, თუ რამეა, უფრო მართალია, თითქმის სამი მეოთხედი...