ჟიზელ პელიკო, საფრანგეთის უმსხვილესი გაუპატიურების სასამართლო პროცესის ცენტრში მყოფი ქალი, BBC Newsnight-თან ინტერვიუში აცხადებს, რომ "საშინელებამ დამსხვრია" მას შემდეგ, რაც აღმოაჩინა, რომ წლების განმავლობაში მისი მეუღლე არაერთხელ აძინებდა მას ნარკოტიკებით და ათობით მამაკაცს ეპატიჟებოდა მის გასაუპატიურებლად. "რაღაც აფეთქდა ჩემში", – ამბობს 73 წლის ქალბატონი პელიკო იმ მომენტზე, როცა გააცნობიერა მეუღლის დანაშაულის მასშტაბი. "ეს ცუნამივით იყო". მოგონებების, „ჰიმნი სიცოცხლისადმი“ გამოცემამდე მიცემულ ვრცელ ინტერვიუში ის აღწერს, თუ როგორ იყო სამი შვილისთვის ამ ამბის შეტყობინება, ალბათ, მისი ცხოვრების ყველაზე რთული გამოცდილება. ის იხსენებს მომენტს, როდესაც გადაწყვიტა უარი ეთქვა ანონიმურობის კანონიერ უფლებაზე და ამ გადაწყვეტილებას არასოდეს ნანობს. ის ასევე ამბობს, რომ ჯერ კიდევ აქვს პასუხგაუცემელი კითხვები, რომელთა დასმაც სურს თავისი ახლა უკვე ყოფილი მეუღლისთვის – კაცისთვის, რომელსაც ის "ბატონ პელიკოს" უწოდებს – ციხეში, სადაც ის 20-წლიან სასჯელს იხდის. გაფრთხილება: ეს სტატია შეიცავს გაუპატიურებისა და სექსუალური ძალადობის აღწერილობებს. პარიზის ცენტრში მდებარე Hôtel de Ville, ჭერის ფრესკებითა და მდიდარი ხის მოპირკეთებით, ძალიან განსხვავდება იმ მოსაწყენი სასამართლო დარბაზებისგან, სადაც ქალბატონი პელიკო ბოლოს საჯაროდ გამოჩნდა საფრანგეთის შემძვრელი ოთხთვიანი სასამართლო პროცესის დროს. ის აღწერს მომენტს, რომელმაც დაიწყო ის, რასაც ის "ჯოჯოხეთში დაშვებას" უწოდებს. ის მეუღლეს, დომინიკ პელიკოს, გაჰყვა პოლიციის განყოფილებაში, მათ სახლთან ახლოს, მაზანში, სამხრეთ საფრანგეთში. დომინიკი გამოძახებული იყო სუპერმარკეტში ქალების ქვედაბოლოების ქვეშ ფარულად გადაღების გამო. პოლიციელმა ქალბატონი პელიკო განზე გაიყვანა და სულ უფრო დეტალური კითხვების დასმა დაუწყო. როგორი კაცი იყო მისი ქმარი? "მშვენიერი კაცი", – უპასუხა მან. ჰქონიათ თუ არა ოდესმე სვინგერული ურთიერთობა? "არა, რა თქმა უნდა არა", – გააპროტესტა მან. "მან მითხრა: 'ახლა რაღაცას გაჩვენებთ, რაც არ მოგეწონებათ.' მაშინვე ვერ მივხვდი". ოფიცერმა მას საწოლზე მწოლიარე უსიცოცხლო ქალის ორი ფოტო აჩვენა. ისინი ათასობით ფოტოსა და ვიდეოს შორის იყო, რომლებიც მისმა მეუღლემ გადაიღო, სანამ ის ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ იყო. "ვერ ვიცანი საკუთარი თავი", – ამბობს ის. "ეს ქალი საწოლზე ისე იწვა, თითქოს მკვდარი ყოფილიყო. მის გვერდით კაცები იყვნენ. ვერ მივხვდი, ვინ იყვნენ ისინი. არ ვიცნობდი. არასოდეს მინახავს". ის ჩერდება, წითელჩარჩოიან სათვალეს ათამაშებს. როდესაც ის შოკის მომენტს იხსენებს, მისი ხმა უფრო ჩუმდება, მაგრამ არასოდეს წყდება. პოლიციამ ქალბატონ პელიკოს უთხრა, რომ ის არაერთხელ იყო გაუპატიურებული ათობით მამაკაცის მიერ. მიუხედავად იმისა, რომ მის მეუღლეს ვიდეოები ჩაწერილი, დასათაურებული და მოწესრიგებულად კატალოგირებული ჰქონდა მყარ დისკზე, მრავალი მამაკაცის იდენტიფიცირება ვერ მოხერხდა. პოლიციამ ურჩია, რომ ამ ამბის მიღების შემდეგ მარტო არ ყოფილიყო. ის სახლში დაბნეული დაბრუნდა და მეგობარს დაურეკა. "ვუთხარი: 'დომინიკი დაკავებულია, რადგან მან გამაუპატიურა და სხვა მამაკაცებსაც გამაუპატიურებინა.' სწორედ მაშინ გამოვიყენე სიტყვა გაუპატიურება. ხუთსაათიანი დაკითხვის შემდეგ შევძელი ბატონი პელიკოს დანაშაულისთვის სიტყვების პოვნა". მის სამ ზრდასრულ შვილს – დევიდს, ქეროლაინს და ფლორიანს – ასევე უნდა სცოდნოდათ, რა ჩაიდინა მათმა მამამ. "კარგად ვიცოდი, რომ ჩემი შვილებისთვის ეს უაღრესად რთული იქნებოდა", – ამბობს ქალბატონი პელიკო. ახლა მას მიაჩნია, რომ ამ სამი სატელეფონო ზარის განხორციელება ყველაზე რთული რამ იყო, რაც კი ოდესმე გაუკეთებია. მას ახსოვს ქეროლაინის რეაქცია: "ჩემი ქალიშვილის კივილი გავიგონე. ეს თითქმის არაადამიანური კივილი იყო". მას ახსოვს დევიდი, მისი უფროსი ვაჟი, შოკში მყოფი და ფლორიანი, უმცროსი, რომელიც მაშინვე დაინტერესდა, როგორ იყო დედა. "მათ გააცნობიერეს, რომ მარტო ვიყავი და შესაძლოა რაღაც სისულელე ჩამედინა. მათთვისაც ეს აფეთქებასავით იყო". მისი შვილები მეორე დღესვე ჩავიდნენ მასთან მაზანში. სამივემ მას შემდეგ გაიხსენა, თუ როგორ გაანადგურეს ან გადაყარეს ოჯახის ნივთები – ავეჯიდან ფოტოალბომებამდე – მამის არსებობის გაუქმების მცდელობით. მათი დედა იდგა და უყურებდა. "ვუთხარი ჩემს თავს, რომ ჩემი ცხოვრება ნანგრევებში იყო, რომ შვილების გარდა არაფერი დამრჩენოდა". დევიდის დაბადებიდან, როდესაც ქალბატონი პელიკო 20 წელს გადაცილებული იყო, მისი შვილები მისი ცხოვრების ცენტრი გახდნენ. დედობამ მას საშუალება მისცა დაეტოვებინა სევდით სავსე ბავშვობა. "ძალიან პატარა ასაკში დავკარგე დედა, ასევე ძმა და მამა", – იხსენებს ის. "ამიტომ მჭირდებოდა ყველაფრის აღდგენა, რაც დავკარგე". ინტერვიუში ქალბატონი პელიკო საუბრობს თავის საყვარელ მშობლებზე, რომელთა ქორწინებამ ღრმად ჩამოაყალიბა სიყვარულის შესახებ მისი საკუთარი გაგება. ის ცხრა წლის იყო, როდესაც დედა გარდაიცვალა კიბოთი, რამაც მამამისი და ოჯახი ისეთ მწუხარებაში ჩააგდო, საიდანაც ნამდვილად არასოდეს გამოსულან. დომინიკ პელიკოსთან შეხვედრამ – 19 წლის, სიმპათიური და რთული აღზრდით დაღდასმული – მას ახალი დაწყების შანსი მისცა. ისინი 1973 წელს დაქორწინდნენ. "ძალიან შეყვარებულები ვიყავით და ცხოვრებაში გადავეშვით. და ოჯახი შევქმენით, რადგან ეს იყო ჩემთვის მთავარი მიზანი", – იხსენებს ის მშვიდი ხმით. 2011 წლისთვის ქალბატონ პელიკოს მეხსიერების დაკარგვა დაეწყო. მან ეს ნევროლოგიურ პრობლემებს მიაწერა, მაგრამ ასევე აწუხებდა მუდმივი გინეკოლოგიური პრობლემები. მოგვიანებით დამტკიცდა, რომ ეს გამოწვეული იყო სედატიური საშუალებებით, რომლებითაც მას აძინებდნენ, და