დონალდ ტრამპის მიერ გრენლანდიის აღწერა იმ კოლონიურ პატერნს იმეორებს, რომლის ფარგლებშიც ძლიერი სახელმწიფოები იშვიათად დასახლებულ მიწებს უგულებელყოფდნენ, ადგილობრივი მოსახლეობის კავშირების იგნორირებით. როდესაც აშშ-ის პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა მსოფლიო ეკონომიკურ ფორუმზე, დავოსში, თავის ბოლო გამოსვლაში გრენლანდიას „ყინულის ნაჭერი“ უწოდა, ეს შენიშვნა გამაოგნებელი იყო: გრენლანდია დასახლებულია თითქმის ხუთი ათასწლეულის მანძილზე და იქ 56 000-ზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს, რომელთა უმეტესობა ინუიტური წარმოშობისაა. ამან ასევე გამოკვეთა კოლონიური ძალების დიდი ხნის დამკვიდრებული პრაქტიკა, რომლის მიხედვითაც ისინი მიწის საკუთრების საკუთარ იდეებს ავრცელებდნენ უკვე დასახლებულ ადგილებზე, ხშირად არსებული ადგილობრივი სისტემების უგულებელყოფით. ეს პატერნი ავლენს უფრო ღრმა დაყოფას — მიწის მნიშვნელობისა და გამოყენების გაგების ორ ძალიან განსხვავებულ გზას. გრენლანდიის ინუიტები მიწას კოლექტიური საკუთრებად მიიჩნევენ და არა კერძო საკუთრებად, რაც ფუნდამენტურად ეწინააღმდეგება ტრამპის სურვილს, იყიდოს ან სხვაგვარად მოიპოვოს ეს ქვეყანა. ისტორიულად, ბევრ ადგილობრივ საზოგადოებაში ადამიანები თავს მიწის მზრუნველებად აღიქვამდნენ, მართავდნენ მას სეზონური ნადირობითა და მოსავლის აღებით, იცავდნენ წყლის წყაროებს და ინარჩუნებდნენ წინაპრების ადგილებს. ევროპული იმპერიები კი, ამასობაში, მიწას საკუთრებად მიიჩნევდნენ: განსაზღვრულ აქტივად, რომლის მოთხოვნა, ყიდვა ან სახელმწიფოებს შორის გადაცემა შეიძლებოდა. ლანდშაფტებს, რომლებიც არ შეესაბამებოდა მიწის გამოყენების ევროპულ იდეებს, უწოდებდნენ „გამოუყენებელს“, „ველურს“ ან „დაუსახლებელს“ და, შესაბამისად, ხელმისაწვდომს. ავსტრალიის ისტორიული კვლევების ჟურნალში 2023 წელს გამოქვეყნებული კვლევა აჩვენებს, რომ მე-18 საუკუნეში ბრიტანელი ოფიციალური პირები ტერმინს „დაუსახლებელი“ იყენებდნენ მიწის აღსანიშნავად, რომელსაც არ ჰყავდა სუვერენული ან „ცივილიზებული“ მთავრობა, და არა მიწის, სადაც არ იყვნენ ადამიანები. ეს ნიშნავდა, რომ თემებს შეეძლოთ ეცხოვრათ, ეთევზავათ, ემუშავათ მიწაზე ან დაესახელებინათ ადგილები — და ამას აკეთებდნენ ათასწლეულების მანძილზე — და მაინც არ ითვლებოდნენ „მოსახლეებად“. ამან გავლენა მოახდინა იმაზე, თუ როგორ განსაზღვრავდნენ და ამართლებდნენ სახელმწიფოები მიწაზე კონტროლს სხვადასხვა რეგიონში. გთავაზობთ ოთხ მაგალითს: 1867 წელს შეერთებულმა შტატებმა რუსეთის იმპერიისგან ალასკა 7.2 მილიონ დოლარად (6.08 მილიონი ევრო) შეიძინა, რაც მაშინ დაახლოებით ორ ცენტს შეადგენდა აკრზე. ამერიკულმა გაზეთებმა გარიგება — რომელიც აშშ-ის მაშინდელმა სახელმწიფო მდივანმა უილიამ ჰ. სიუარდმა მოაწყო — „სიუარდის სიგიჟედ“ მონათლეს, ალასკას კი „სიუარდის მაცივარი“ ან „პოლარული დათვების ბაღი“ უწოდეს. მოგვიანებით ის ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე სტრატეგიულ მიწის შენაძენად იქნა აღიარებული, მდიდარი ოქროთი, ნავთობით, ხე-ტყითა და თევზით. თუმცა, შეერთებულ შტატებსა და რუსეთს შორის შეთანხმება ალასკის მკვიდრი მოსახლეობის, იმ ადგილობრივი ხალხების კონსულტაციის გარეშე დაიდო, რომელთა წინაპრებიც ამ რეგიონში მინიმუმ 10 000 წლის განმავლობაში ცხოვრობდნენ. მთელი ალასკის მასშტაბით, მრავალი ადგილობრივი თემი ცხოვრებას აგებდა სეზონური ორაგულის მიგრაციაზე, ვეშაპების, სელაპებისა და ზღვის ლომების სანადირო ადგილებზე, კენკრის შემგროვებელ ადგილებზე, მდინარის მარშრუტებსა და კულტურული ან წინაპრებისთვის მნიშვნელოვან ადგილებზე. ეს ტერიტორიები თაობების განმავლობაში შემუშავებული საერთო წესებითა და პასუხისმგებლობებით იმართებოდა. არცერთი ეს არ ასახულა 1867 წლის გადაცემაში, რომელიც ალასკას იმპერიებს შორის გასაცვლელ ტერიტორიად განიხილავდა და არ ითვალისწინებდა ადგილობრივი მიწათსარგებლობის არსებულ სისტემებს. საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში, ბრიტანეთის ხელისუფლება ავსტრალიას „terra nullius“ (ლათინურად „არავის კუთვნილი მიწა“) უწოდებდა, მიუხედავად აბორიგენული მოსახლეობის მინიმუმ 60 000-წლიანი არსებობისა და მიწაზე ზრუნვისა. აბორიგენი ხალხებისთვის „ქვეყანა“ არის ჰოლისტიკური კონცეფცია, რომელიც მოიცავს მიწას, წყლებს, ცას, მცენარეებს, ცხოველებს და წინაპრების პასუხისმგებლობებს. მათი პრაქტიკა — მათ შორის მცირე, დაგეგმილი ხანძრების გამოყენება მშრალი მცენარეულობის გასასუფთავებლად, სეზონების მიხედვით გადაადგილება და წყლისა და საკვების წყაროების დაცვა — ხელს უწყობდა გარემოს ჯანმრთელობის შენარჩუნებას. იმის გამო, რომ ეს პრაქტიკა არ ჰგავდა ევროპულ მიწათმოქმედებას ან მუდმივ დასახლებას, მე-18 საუკუნეში ბრიტანელმა ოფიციალურმა პირებმა ისინი მიიჩნიეს მტკიცებულებად იმისა, რომ არ არსებობდა აღიარებული მთავრობა და კონტინენტი „terra nullius“ გამოაცხადეს, ეყრდნობოდნენ რა ბრიტანულ სამართლებრივ ტრადიციებს, რომლებიც სუვერენიტეტს ცენტრალიზებულ ხელისუფლებას უკავშირებდა. ეს დოქტრინა ავსტრალიის კანონმდებლობაში 1992 წლამდე დარჩა, სანამ ავსტრალიის უზენაესმა სასამართლომ ის არ გააუქმა და არ აღიარა ავსტრალიელი აბორიგენების ტრადიციული მიწის უფლებების არსებობა. როდესაც ევროპელი ჩამოსახლებულები დიდი რაოდენობით ჩამოვიდნენ 1600-იან წლებში დღევანდელ აღმოსავლეთ და ცენტრალურ შეერთებულ შტატებში, ისინი შეხვდნენ ადგილობრივ ერებს, რომელთაგან ზოგიერთი სეზონურად გადაადგილდებოდა წინაპრების ტერიტორიებზე კენკრის მოსაკრეფად ან ნადირისა და ორაგულის სანადიროდ, ასევე ცერემონიებისა და ვაჭრობისთვის შესაკრებად. ეს ციკლები მიწისა და რესურსების მართვის ორგანიზებულ სისტემებს წარმოადგენდა და არა უბრალო „მოხეტიალე“ ცხოვრებას. მაგრამ ევროპელები მოქმედებდნენ განსხვავებული ჩარჩოს გამოყენებით. მათ თავიანთი ქმედებები ნაწილობრივ გაამართლეს ინგლისელი ფილოსოფოსის ჯონ ლოკის ნაწერებზე დაყრდნობით, რომელიც ამტკიცებდა, რომ მიწა ლეგიტიმურ საკუთრებად იქცეოდა, როდესაც ადამიანები მას „აუმჯობესებდნენ“ ხილული შრომით, როგორიცაა ხვნა, მეურნეობა ან მშენებლობა, და რომ მიწა, რომელიც ამ გზებით არ გამოიყენებოდა, შეიძლებოდა სხვებს მოეთხოვათ, რომლებიც მას შესაბამისად გამოიყენებდნენ. ამ არგუმენტმა ჩამოაყალიბა აშშ-ის ადრეული სამართლებრივი იდეები იმის შესახებ, თუ ვის ჰქონდა მიწის ფლობის ან გაყიდვის უფლება. 1823 წელს აშშ-ის უზენაესმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ადგილობრივ ამერიკელებს შეეძლოთ ეცხოვრათ თავიანთ მიწაზე, მაგრამ არ ჰქონდათ უფლება გაეყიდათ ის ვინმესთვის, გარდა ფედერალური მთავრობისა.