უხერხულია, არავინ იცის, რა ხდება, და პრეზიდენტის ცერა თითი ნახევრად ჩამოშვებულია. ეს თითქმის მეტაფორაა აშშ-სა და დიდი ბრიტანეთის დიპლომატიური ურთიერთობებისთვის. როდესაც ლიზ ტრასმა დონალდ ტრამპის გვერდით გადაღებული საკუთარი ფოტო ტვიტერზე გამოაქვეყნა, წარწერად დაურთო: „ყველაფერში მართალი“. მთელი ეს ძალისხმევა, უსაფრთხოების ნებართვები, ხანგრძლივი მგზავრობა და სხვა – სულიერი ლიდერთან სიახლოვის მწვერვალზე მისაღწევად – და ეს იყო საუკეთესო, რაც მან მოიფიქრა? ეს საოცრად უხამსი იყო. თუმცა, ამ სცენაში ყველაზე ნაკლებად დამაბნეველი სიტყვები აღმოჩნდა. რა ხდება ზუსტად ამ ფოტოზე? ტრასმა აშკარად იცის, სად არის, რადგან გამარჯვებული სიმშვიდით იღიმის, თითქოს საბოლოოდ მიაღწია იმ აღიარებას, რომელიც ყოველთვის მისი ეგონა. ამავდროულად – დისკრედიტაციის სურვილის გარეშე – როგორც ჩანს, თმა არ აქვს დავარცხნილი, ამიტომ არ ჩანს, თითქოს ეს ფოტო გადაღება ვინმეს დღის წესრიგში ყოფილიყო. ის ისეთ სელფის ჰგავს, რასაც გადაიღებდი, აეროპორტში შემთხვევით რომ შეხვედროდი „ტრეიტორების“ შენს საყვარელ კონკურსანტს. დრო არ არის პირადი მოვლისთვის; ეს ცხოვრებისეული შანსია, ყოველი წამი მნიშვნელოვანია. ტრამპი კი, ამასობაში, აბსოლუტურად გაოგნებულია. როგორც ჩანს, რაღაცნაირად იცის, რომ უნდა გაიღიმოს, მაგრამ ისე ძლიერად აიძულებს თავს, რომ ღიმილი კისერზე ეშვება და თვალებამდე არ აღწევს. მისი ცერა თითი ნახევრად ჩამოშვებულია, უფრო კრუნჩხვას, კუნთოვან მეხსიერებას ჰგავს, ვიდრე ენთუზიაზმის ნიშანს. ძნელი სათქმელია, იცის თუ არა, ვინ არის ეს ქალი, ან რატომ არიან ერთად. ამ სურათზე არაფერი მიუთითებს „მსოფლიო ასპარეზზე მყოფ ლიდერებზე“, რაც გასაგებია, რადგან ტრასი არ არის ასეთი. მაგრამ თუ ის იქ პოლიტიკური სტატუსით არ იმყოფება, როგორ მოახერხა ამგვარი წვდომის მოპოვება? უბრალოდ, 50 ათასი უნდა გადაეხადა საქველმოქმედო საუზმეზე დასასწრებად? ამ სურათს სამუდამოდ რომ უყუროთ, ვერ მიხვდებით, ვინ რას იცის იმაზე, როგორ აღმოჩნდნენ აქ და რატომ, მაგრამ ერთ რამეს მაშინვე შეამჩნევთ: „განსაკუთრებული ურთიერთობა“, რომლის ფარგლებშიც აშშ-ს, როგორც ჩანს, დიდი ბრიტანეთი სხვა ევროპულ სახელმწიფოებზე მეტად უყვარდა, ჩვენ კი ამერიკის მიმართ ისეთივე სიყვარულით ვპასუხობდით, რისი საფუძველიც არ გვქონდა, და ჩვენ ამაზე მუდმივად ვსაუბრობდით, ისინი კი – გაცილებით ნაკლებად... ის განსაკუთრებული ურთიერთობა? დასრულდა. უკეთესი იქნებოდა, თუ ურთიერთობა პრინციპული მიზეზებით დაგვესრულებინა, ნაცვლად იმისა, რომ დავლოდებოდით ამერიკას, რომელიც ჩვენს დაცინვას ჩვენს მტერთან ერთად გამოჩენით შეძლებდა, მაგრამ მლიქველი ძაღლები ყოველთვის ვერ ირჩევენ, როგორ დასრულდება ურთიერთობები, განსაკუთრებულიც კი. ტრასის ადგილის შეჯამება ბრიტანულ პოლიტიკაში: ის პრემიერ-მინისტრი მხოლოდ 49 დღის განმავლობაში იყო, რაც თავისთავად სრულ კატასტროფასა და შეურაცხყოფაზე მოწმობს, იმ ყველა ნგრევის გარეშეც კი, რაც მან ეკონომიკასა და ხალხის იპოთეკურ სესხებს მიაყენა. წარუმატებელ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ექსპერიმენტზე ბევრად მეტი, ის დაცინვის ობიექტია, მისი „სალათის ფოთოლზე მოკლე“ პოლიტიკური სიცოცხლის გამო დასცინოდნენ კონსერვატიული ბეჭდური მედიაც კი, რომელმაც ხელი შეუწყო მის სამწუხარო აღზევებას. და ეს ყველაფერი მანამ, სანამ საუბარს დაიწყებდა. როდესაც დეკემბერში მან თავისი YouTube შოუ დაიწყო, „ქაოსი კარადის შიგნით“ ატმოსფერო ოდნავ ეწინააღმდეგებოდა მისი მოსაზრებების უზარმაზარ სიმარტივეს. ლონდონი ეცემა, გაერთიანებული სამეფო ეცემა, დასავლეთი ეცემა – ყველაფერი „ღრმა სახელმწიფოსა“ და ელიტების გამო. მისი ამბავი მუდმივი კრიზისის მგზნებარე და პარანოიდული თხრობაა. ეს საკმაოდ ნაცნობი „ალტ-რაიტ“ სცენარია, რომელიც თავის რიტმს მარადიული ტოტალიტარიზმის ხმაურიანი ისტერიიდან იღებს. ბრიტანული პოლიტიკის თვალსაზრისით კი, ეს მას ზრდასრულების მაგიდიდან აშორებს – სადღაც ცუდ ფერია ნათლიასა და მოუხერხებელ მოლანდებას შორის. მისი შორეული გეგმები სხვა დღისთვის შეგვიძლია მოვიტოვოთ; დონალდ ტრამპი მის გვერდით დგას, იცის თუ არა მან, ვინ არის, ეს დღევანდელი კითხვაა. რას ნიშნავს ეს? ჩვენ მიგვატოვეს, მეგობრებო. დროა, შევეგუოთ ამას და ვიპოვოთ ახალი განსაკუთრებული ურთიერთობა. ზოი უილიამსი, „გარდიანის“ მიმომხილველი.