„ერთხელ საბავშვო დღის ბაზრობაზე წავედი და აღმოვჩნდი სხვა პოლიტიკოსის გვერდით მჯდარი. მას 100 ბატის კუპიურების დასტა ეჭირა ბავშვებისთვის დასარიგებლად, მე კი ხელცარიელი მივედი. როგორ შევძლებდი მასთან კონკურენციას?“ - ამბობს ჩუტიფონგ პიპოპპინიო, რომელიც „ნარინჯისფერი ტალღის“ ნაწილი იყო. იდეალისტმა ახალგაზრდა კანდიდატებმა 2023 წლის ტაილანდის არჩევნებზე ქვეყანა გააოცეს, როდესაც პროგრესულმა პარტიამ „მოძრაობა წინ“ (Move Forward) პარლამენტში სხვა პარტიებზე მეტი ადგილი მოიპოვა. თუმცა, ამ წელს ჩუტიფონგმა საკუთარ მშობლიურ რაიონგის პროვინციაში ადგილი ძველ, დამკვიდრებულ ოჯახის წარმომადგენელ მეტოქესთან დათმო, რომელიც ტრადიციულად იკავებდა ძალაუფლების პოზიციებს იქ. „2023 წელს ჩვენ ქარიშხალივით მოვიარეთ და სხვა პარტიები მზად არ იყვნენ საპასუხო ბრძოლისთვის. მათ ეგონათ, რომ მე უბრალოდ უცნობი კანდიდატი ვიყავი. „მოძრაობა წინ“ პარტიის მხარდაჭერის ტალღამ იმ არჩევნების დასკვნით ეტაპზე ამომრჩევლებს ნამდვილად წაახალისა, რომ რაღაც ახალი ეცადათ.“ ახლა „ხალხის პარტიად“ (People's Party) მონათლულმა პარტიამ იმედი ჰქონდა, რომ 2023 წლის შედეგებს გააუმჯობესებდნენ, მაგრამ მათი ოცნებები ძველმოდური მფარველობის ქსელებზე დაიმსხვრა, რომლებიც ტაილანდის პროვინციულ პოლიტიკაში დომინირებენ მთელი მისი თანამედროვე ისტორიის განმავლობაში. შედეგები ჯერ არ არის ოფიციალური და რამდენიმე საარჩევნო დარღვევა მიმდინარეობს გამოძიება, მაგრამ ეს საერთო შედეგს არ შეცვლის: „ხალხის პარტიის“ მიერ მოპოვებული ადგილების რაოდენობის 20%-ზე მეტით მკვეთრი ვარდნა და კონსერვატიული „ბუმჯაითაი“ (Bhumjaithai) პარტიის საგრძნობი აღმასვლა, რომელმაც 2023 წლის 71 ადგილიდან წელს 500-ადგილიან პარლამენტში სავარაუდოდ 193 ადგილი მოიპოვა. 2023 წელს ადგილის მოპოვების შემდეგ, ჩუტიფონგმა თავით გადაეშვა თავის ახალ სამსახურში, იმოგზაურა თავის საარჩევნო ოლქში და იმედოვნებდა, რომ მეზობლების პრობლემების მოგვარებაში დაეხმარებოდა. მაგრამ ის სწრაფად წააწყდა წინააღმდეგობას დამკვიდრებული ძალაუფლების მქონე პირების მხრიდან. რაც უარესი იყო, აღმოჩნდა, რომ მისგან გულუხვ შემოწირულობებს ელოდნენ, ისეთი სახსრებიდან, რომლებიც მას უბრალოდ არ ჰქონდა. „ქალთა გაძლიერების ღონისძიებაზე მიმიწვიეს – რეგულარული აქტივობაა, სადაც ადგილობრივები ერთობიან. მაგრამ მითხრეს, რომ თუ წასვლა მინდოდა, 25 000 ბატი უნდა გადამეხადა. ვუთხარი, რომ ამდენი ფული არ მქონდა. ისინი ძალიან უკმაყოფილო დარჩნენ და მითხრეს, რომ უგულო ვიყავი. ვკითხე, შემეძლო თუ არა სხვა რამ გამეკეთებინა დასახმარებლად. მაგრამ მათ შემდეგ აღარასდროს დამლაპარაკებიან.“ რასაც ის შეეჯახა, იყო ღრმად ფესვგადგმული მფარველობის სისტემა, რომელსაც ერთი ოჯახი აკონტროლებს. რაიონგი ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც აღმოსავლეთის ეკონომიკური კორიდორის ნაწილი, ტაილანდის უდიდესი ინდუსტრიული ზონა, სადაც მრავალი ქარხანაა განთავსებული, რომლებიც ექსპორტზე დამოკიდებულ ეკონომიკას უზრუნველყოფენ. ამან მოიზიდა მიგრანტი მუშები სხვა რეგიონებიდან და ასევე შექმნა ურბანული საშუალო ფენა, რომელიც უფრო მგრძნობიარეა პროგრესული მოძრაობის რეფორმისტული იდეებისადმი. 2023 წელს „მოძრაობა წინ“ პარტიამ იქ ხუთივე საარჩევნო ოლქი მოიგო. მაგრამ რაიონგის დიდი ნაწილი ჯერ კიდევ სოფლისაა, ფერმერებისა და ხილის მწარმოებლების სამშობლო. ეს განსაკუთრებით ეხება მე-4 ოლქს, სადაც ჩუტიფონგმა მოიგო თავისი ადგილი. ის ადგილობრივი კაცია, მაგრამ რამდენიმე წელი კალიფორნიაში ცხოვრობდა. პროვინციაში ათწლეულების განმავლობაში დომინირებს ერთი ძლიერი კლანი, პიტუტეჩას ოჯახი. სწორედ ამას უწოდებენ ტაილანდში „ბაან იაის“ – „დიდი სახლის“ პოლიტიკას – და მთელი ქვეყნის მასშტაბით ასე იმართებოდა ადგილობრივი ძალაუფლება ყოველთვის. პიტუტეჩები მართავენ ადგილობრივი მთავრობის დიდ ნაწილს. პიია ‘ჩანგ’ პიტუტეჩა, ამჟამინდელი პატრიარქი, პროვინციული ადმინისტრაციის ორგანიზაციის (PAO) არჩეული ხელმძღვანელია – ეს უზარმაზარად გავლენიანი პოზიციაა, რადგან PAO მართავს მთავრობის ხარჯების უმეტეს ნაწილს რაიონგში. 2023 წლამდე პიტუტეჩები ყოველთვის იყვნენ პარლამენტში არჩეულ დეპუტატებს შორის, ერთ-ერთი მათგანი კი ბანგკოკში ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილე იყო. სხვა „ბაან იაის“ მსგავსად, მათ არ აქვთ კონკრეტული ერთგულება – დროთა განმავლობაში ისინი ხუთ სხვადასხვა პოლიტიკურ პარტიას წარმოადგენდნენ. ისინი ასევე გამორჩეულები არიან ადგილობრივ ბიზნეს საზოგადოებაში და, ჩუტიფონგისგან განსხვავებით, უამრავი თანხა აქვთ გასანაწილებლად. პირველად არჩეული დეპუტატისთვის კონკურენცია თითქმის შეუძლებელი იყო. „ბაან იაი“ ეყრდნობა ამომრჩეველთა მობილიზატორების (canvassers) ფართო ქსელებს – ადგილობრივ ადამიანებს, რომლებმაც იციან თავიანთი უბნები და რომლებიც ამომრჩევლებს თავიანთი კანდიდატის მხარდასაჭერად ააქტიურებენ. და მიუხედავად იმისა, რომ ეს ოფიციალურად არ არის ნებადართული, ისინი ასევე არიგებენ ფულს არჩევნების დროს და მის შემდეგ. ისინი ყოველთვის გადამწყვეტ როლს თამაშობდნენ ადგილობრივი პოლიტიკოსების წარმატებისთვის, და როგორც ახალი, ძირითადად ურბანული ორგანიზაცია, „ხალხის პარტიას“ მათთან წვდომა არ ჰქონდა. „ამიტომ ჩემი სტრატეგია შევცვალე,“ ამბობს ჩუტიფონგი. „განვაცხადე, რომ ნებისმიერ საჩივარს დაუყოვნებლივ შევეცდებოდი გამომესწორებინა. თუ წყალი არ მოგდით, ელექტროენერგია არ გაქვთ, თქვენს გზაზე ორმოებია, მე იქ ვიქნებოდი.“ „მაგრამ სოფლის მაცხოვრებლები, ვინც მირეკავდნენ, შემდეგ ქსელის მხრიდან ზეწოლას შეხვდნენ. ზოგი გააკრიტიკეს სოფლის ჩატ-ჯგუფში ან სოფლის ხმის გამაძლიერებელი სისტემით. მათ დაადანაშაულეს ჩემი – მათი თქმით, უცხოს – ამ ტერიტორიაზე შემოყვანაში.“ „როდესაც ქარხნების შემოწმება ვცადე დაბინძურების შესახებ საჩივრების მიღების შემდეგ, ადგილობრივი თემების მხრიდან უკურეაქცია მივიღე, რადგან ისინი ამ ქარხნებისგან კონვერტებს იღებდნენ.“ 2026 წლის კამპანიისთვის, პიტუტეჩებმა წინა არჩევნებში თავიანთი წარუმატებლობისგან ისწავლეს.