ვაიანადი, ინდოეთი – მიგრანტი მუშახელი, ისევე როგორც უმეტეს ქვეყანაში, ინდოეთის ეკონომიკის ხერხემალია. კერალა კი, ინდოეთის იმ შტატებს შორისაა, სადაც ემიგრაციის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია და ამიტომაც, თავისი ინდუსტრიების სამართავად, დიდწილად სხვა რეგიონებიდან ჩამოსულ მუშებზეა დამოკიდებული. ყველა ბიზნესი, მათ შორის შტატის მასშტაბით გაშლილი ულამაზესი ჩაის, ყავის, რეზინის, სანელებლებისა და ქოქოსის პლანტაციები, მძიმედაა დამოკიდებული ინდოეთის მეზობელი ან ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ რეგიონებიდან ჩამოსულ მუშებზე, რომელთა შორისაც უტარ-პრადეში, ბიჰარი, ჯარხანდი და ოდიშა წამყვან ადგილებს იკავებს. გაეროს მონაცემებით, 2024 წელს ინდოეთში საზღვარგარეთ მიგრაციის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა – 6.63 მილიონზე მეტი ადამიანი. ბოლო წლებში ქვეყნის შიგნით მიგრაციის შესახებ ადვილად ხელმისაწვდომი მონაცემები არ არსებობს, ვინაიდან აღწერა, რომელიც ინდოეთში ინფორმაციის ძირითად წყაროდ რჩება, ბოლოს 2011 წელს ჩატარდა. თუმცა, თუ დაელაპარაკებით მაღაზიებში, ქარხნებში ან ნებისმიერ ამ ფერმაში მომუშავე ადამიანებს, დიდი შანსია, რომ სხვა შტატებიდან ჩამოსულ მუშებს შეხვდებით. მათ შორის არის რაჯკუმარ ჯანი, 23 წლის ბოტანიკის კურსდამთავრებული ოდიშადან. ვაიანადის მთიან, მწვანე ჩაის ბაღში მუშაობისას, მას დრო თითქმის არ რჩებოდა, რადგან რაც შეიძლება მეტი ნორჩი ჩაის ფოთლის დაკრეფა უნდოდა, რათა მის მიერ დადგენილი მიზანი შეესრულებინა. „ჩვენ ხელფასზე არ ვმუშაობთ. ჩვენი შემოსავალი დაკრეფილი ჩაის ფოთლების რაოდენობაზეა დამოკიდებული. ასე რომ, თუ არ ვიმუშავებთ, ვერაფერს მივიღებთ,“ – ამბობს ჯანი, როდესაც თავის საკრეფ მაკრატელს ჩაის ბუჩქების ზედა ფენაზე აცურებს და სიფრთხილით მხოლოდ ახალ, არომატულ მწვანე ფოთლებს აგროვებს. კითხვაზე, თუ როგორ აღმოჩნდა კერალაში, თავისი მშობლიური ქალაქიდან, ოდიშას კორაპუტიდან, დაახლოებით 1,600 კმ-ის (1,000 მილის) მოშორებით, ჯანიმ განაცხადა, რომ მას ოჯახის შესანახად სამსახური სჭირდებოდა, ხოლო სახლში ღირსეული სამუშაო შეთავაზებები არ იყო. შესაძლებლობა მან თავისი მეგობრისა და თანამშრომლის, 26 წლის შიამ კალპადიას მეშვეობით მიიღო, რომელიც ასევე კორაპუტიდანაა. „პირველი მე ჩამოვედი აქ ექვსი წლის წინ. აქ შესაძლებლობების საძებნელად ჩამოვედი, რადგან ჩემი მშობლიური ქალაქიდან ბევრი ადამიანი ჩამოდიოდა სამსახურის საძებნელად,“ – ამბობს კალპადია, რომელმაც ბევრი სხვაც გააცნო სამხრეთის შტატის ჩაის ინდუსტრიას, მათ შორის 23 წლის რუთუ ნანდივალი და 18 წლის ლაქშმან კუმარი, რომლებიც მასთან ერთად დაკავებული იყვნენ მოსავლის აღებით ამ ულამაზეს გარემოში. კალპადიასთვის კერალაში გადასვლის მთავარი მიზეზი ღირსეული შემოსავალი იყო. მისი თქმით, ის დღეში 1,500-დან 2,000 რუპიას (17-22 დოლარი) გამოიმუშავებდა, რაც გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე ოდიშაში, სიღარიბის მაღალი მაჩვენებლის მქონე შტატში შეძლებდა გამომუშავებას. გადახდის გარდა, დამსაქმებლები მუშებისთვის საცხოვრებელსა და გარკვეულ პირობებსაც უზრუნველყოფენ – ეს დამატებითი შეღავათები მათ საშუალებას აძლევს, სახლში გასაგზავნად გარკვეული თანხა დაზოგონ. „ღმერთების საკუთარ ქვეყანაში“ ყოფნა – ტერმინი, რომელიც 1980-იან წლებში კერალას უხვი ბუნებრივი სილამაზის აღსაწერად შემოიღეს, მათ შორის მისი წყნარი ტბების, ხშირი სიმწვანის, მდიდარი ფლორისა და ფაუნის, ასევე გრძელი პლაჟების აღსანიშნავად, რაც ხშირად ადგილობრივ ლეგენდებს უკავშირდება, რომლის მიხედვითაც ეს მიწა ღმერთებმა შექმნეს – კალპადიასთვის კიდევ ერთ მოტივაციას წარმოადგენდა. „ეს ადგილი ძალიან ლამაზია. სადაც არ უნდა წახვიდე, ყველგან სიმწვანეა. ადამიანებიც კარგია აქ,“ – განაცხადა მან. გარდა ამისა, ბოტანიკის შესწავლის გამო, ჯანისთვის ეს სამსახური საინტერესო აღმოჩნდა და გარკვეულწილად მის სპეციალობასთანაც იყო დაკავშირებული. ამან მას თავისი საქმის მიმართ მეტი ვნება გაუღვივა. „აქ ბევრი წვიმაა. ეს ჩვენს მუშაობას ამ მთიან ფერდობებზე უფრო რთულს ხდის. მაგრამ ჩვენ თავს არიდებთ დასვენების დღეების აღებას. რას გავაკეთებდით სახლში ჯდომით? მუშაობა არა მხოლოდ შემოსავალს გვძენს, არამედ გვართობს კიდეც,“ – ამბობს ჯანი, როდესაც ჩაის ფოთლების ტომრებს აწყობს და იღიმის.