ბევრისთვის დასავლეთში სტრატეგიულ შეცდომად აღქმული მოვლენა მოსკოვში სულ უფრო ხშირად განიხილება, როგორც ძვირადღირებული, მაგრამ აუცილებელი და საბოლოოდ წარმატებული აზარტული თამაში. ლეონიდ რაგოზინი რიგაში მოღვაწე თავისუფალი ჟურნალისტია. მაშინ, როცა უკრაინაში სრულმასშტაბიანი ომი მეხუთე წელში შედის, რუსეთის პოლიტიკური ელიტა კვლავ დარწმუნებულია, რომ მათმა ლიდერმა, ვლადიმერ პუტინმა, 2022 წლის თებერვალში მისი დაწყებით სერიოზული შეცდომა არ დაუშვია. პირიქით, ისინი უკან იხედებიან მიღწევის განცდით და აქვთ კარგი მიზეზი იფიქრონ, რომ ომი მათი პირობებით, შესაძლოა, მალე დასრულდება. ამ კონფლიქტის დამახასიათებელი ნიშანია შეუსაბამობა რუსეთის რეალურ მოლოდინებსა და იმას შორის, თუ როგორ ინტერპრეტირდება ისინი დასავლური მედიისა და ექსპერტთა წრეების მიერ. ეს უკანასკნელნი მიდრეკილნი არიან რუსეთის მოტივები აღწერონ, როგორც მისი სავარაუდოდ თანდაყოლილი იმპერიალიზმის გამოვლინება და ამბიცია, აღადგინოს კონტროლი ევროპის ნახევარზე, როგორც საბჭოთა პერიოდში. რუსეთის რეალური მოტივები გაცილებით უფრო სიტუაციური და პრაგმატულია. ზოგადად, ისინი მოდის ნატოს რუსეთის საზღვრებისკენ გაფართოების წინააღმდეგ ძალიან მტკიცე წითელი ხაზის გავლებამდე, რაც, თავად რუსეთის საბოლოო ინტეგრაციის ნაცვლად, აშკარად მიზნად ისახავდა რუსეთის იზოლაციასა და შეკავებას. ცალკე, მაგრამ მნიშვნელოვანი ფაქტორია ის, რომ პუტინის რეჟიმში არსებული უფრო მეომარი და უსაფრთხოებაზე ორიენტირებული ელემენტები ყოველთვის სარგებლობდნენ დასავლეთის ღია მტრობით რუსეთის მიმართ. ამ უსაფრთხოების ელიტებსა და დასავლელ „ქორ“ ლობისტებს შორის, რომლებიც სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსს ემსახურებიან, მჭიდრო სიმბიოზი მომგებიანი ერთობლივი საწარმოა, რომელიც ორივე მხარეს ფულითა და ძალაუფლებით აჯილდოებს. რუსეთის შემთხვევაში, უკრაინაში სრულმასშტაბიანმა კონფლიქტმა – რომელსაც რუსების უმეტესობა ნატოსთან პროქსი ომად მიიჩნევს – უსაფრთხოების ელიტებს საშუალება მისცა, გაენადგურებინათ პროდასავლური ლიბერალური ოპოზიცია, რომელიც მათ პოლიტიკურ ჰეგემონიას ემუქრებოდა. თუმცა, პუტინის გადაწყვეტილებას ჰქონდა უფრო სიტუაციური ლოგიკაც, რომელიც 2019-2021 წლების მოვლენებიდან გამომდინარეობდა, როდესაც ახლადარჩეული უკრაინის პრეზიდენტი ვოლოდიმირ ზელენსკი რუსეთთან დაახლოებას ცდილობდა – პოლიტიკა, რომლის შედეგიც იყო თითქმის სრული ცეცხლის შეწყვეტა დონბასის რეგიონში ფრონტის ხაზზე, სადაც 2014 წლიდან დაბალი ინტენსივობის კონფლიქტი მიმდინარეობდა. ზელენსკი უზარმაზარი ზეწოლის ქვეშ მოექცა უკრაინის საკუთარი უსაფრთხოების ელიტების მხრიდან და მან ისიც კი განაცხადა, რომ გადატრიალების საფრთხის წინაშე იდგა იმის გამო, რაც „კაპიტულაციად“ იყო აღწერილი. ამასობაში, დასავლეთის „ქორ“ ლობები აგრძელებდნენ მის დარწმუნებას, რომ რუსეთი ფაქტობრივად შეიძლება სამხედრო გზით დამარცხებულიყო, განსაკუთრებით 2020 წლის ბოლო რამდენიმე თვეში აზერბაიჯანის მიერ სომხეთზე გამარჯვების შემდეგ. 2021 წლის იანვარში ზელენსკიმ თავის რუსულ პოლიტიკაში მკვეთრი შემობრუნება მოახდინა, მოულოდნელად „მტრედიდან“ „ქორად“ გადაიქცა, რომლის მიზანიც პუტინის ყველა „წითელი ხაზის“ გადაკვეთა იყო – მისი ძირითადი უკრაინელი მოკავშირეების წინააღმდეგ ზომების მიღებით და უკრაინის ნატოში გაწევრიანებისა და „ჩრდილოეთის ნაკადი 2“-ის გაზსადენის პროექტის წინააღმდეგ აგრესიული კამპანიის დაწყებით. ეს ტრანსფორმაცია პრეზიდენტ ჯო ბაიდენის თეთრ სახლში ინაუგურაციას დაემთხვა. 2021 წლის მარტში პუტინმა უკრაინის საზღვართან ჯარების განლაგება დაიწყო, მაგრამ სრულმასშტაბიანი შეჭრის დაწყებამდე კიდევ 11 თვე „ზღვარზე სიარული“ დასჭირდა. მთელი ამ ხნის განმავლობაში, უკრაინის დასავლელი პარტნიორები გაცილებით მეტად ისწრაფვოდნენ რუსეთის გამოსაწვევად და მისი აღქმული ბლეფის გამოსავლენად, ვიდრე კატასტროფის თავიდან ასაცილებლად. როდესაც პუტინმა საბოლოოდ დაიწყო თავისი სასტიკი შეჭრა, მალევე გაირკვა, რომ მისი გეგმა 2008 წელს რუსეთის საქართველოში ომის სცენარს მიჰყვებოდა, რაც პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის წარუმატებელ გადაწყვეტილებას მოჰყვა, დაებრუნებინა განცალკევებული რეგიონი სამხრეთ ოსეთი. ის შოკისა და შიშის ოპერაციად იყო დაგეგმილი, რომელიც მიზნად ისახავდა კიევში უკრაინის ხელმძღვანელობისთვის ხელშესახები ეგზისტენციალური საფრთხის შექმნას და უკრაინისთვის მინსკის შეთანხმებების უფრო უსიამოვნო ვერსიის თავს მოხვევას, რომელიც 2015 წელს იქნა მიღწეული, მაგრამ მას შემდეგ არ განხორციელებულა. იმედი იყო, თავიდან აეცილებინათ ხანგრძლივი ომი დონბასის აღმოსავლეთ რეგიონში მძიმედ გამაგრებული ძველი საკონტაქტო ხაზის გასწვრივ. ეს გეგმა ჩაიშალა, შესაძლოა, უკრაინული მდგრადობის ძალისა და დასავლეთის ფართომასშტაბიანი სამხედრო დახმარების დაუყოვნებლობის შესახებ მცდარი გათვლების გამო. თუმცა, რუსები ამას ნამდვილად არ მიიჩნევენ ისეთ რამედ, რაც ცდას არ ღირდა. კიევისთვის მუქარის პარალელურად, მათ იმაზე მეტს მიაღწიეს, ვიდრე იმედოვნებდნენ, რუსეთსა და 2014 წელს ანექსირებულ ყირიმს შორის სახმელეთო დერეფნის შექმნით. მას შემდეგ, რაც სტამბოლის მოლაპარაკებები ჩაიშალა – საერთაშორისო წყაროების მთელი რიგის მიხედვით, ანგლო-ამერიკული ინტერვენციის შედეგად – რუსებმა გადაწყვიტეს გადაჯგუფება, მიატოვეს ნაკლებად კონტროლირებადი და ძნელად შესანარჩუნებელი ტერიტორიები და შეუდგნენ ხანგრძლივ, გაჭიანურებულ ომს დონბასის ფრონტის ხაზზე. მათ ასევე გაზარდეს იმის ფასი, რასაც ისინი უკრაინულ შეუპოვრობად მიიჩნევენ, ოთხი ნაწილობრივ ოკუპირებული უკრაინული რეგიონის ოფიციალურად ანექსიით. მომდევნო ოთხი წელი იყო გამოცდა არა მხოლოდ უკრაინული, არამედ რუსული მდგრადობისთვისაც. რაც მთავარია, რუსები თავს აუტსაიდერებად მიიჩნევენ მძლავრ დასავლურ სამხედრო-სამრეწველო მანქანასთან ბრძოლაში, რომელიც, მათი აზრით, უკრაინელ პროქსებს მხოლოდ საზარბაზნე ხორცად იყენებს. პირველი ორი წლის განმავლობაში, დასავლური ექსპერტები და მე...