„რეფორმის“ პარტიის მიერ შემოთავაზებული პატრიოტიზმი ოპორტუნისტული და ყალბია, მაგრამ ის ამომრჩეველს იზიდავს. ლეიბორისტულმა პარტიამ პასუხის საპოვნელად საკუთარ ფესვებს უნდა მიხედოს. 1980-იანი წლების შუა პერიოდში, ერთი გამორჩეული გერმანული ტელესერიალი ყოველ ხუთშაბათ საღამოს ჩემი ოჯახისთვის აუცილებელ სანახაობად იქცა. „ჰაიმატი“ (Heimat), გამოგონილი რაინისპირა სოფლის, შაბახის, ცხოვრებისა და ეპოქის ეპიკური პორტრეტი, ასახავდა მის მაცხოვრებლებს, რომლებიც 20-ე საუკუნის მღელვარე პერიოდში ცხოვრობდნენ. 15 საათის განმავლობაში, ედგარ რაიცის დრამა გადმოსცემდა ფესვებთან კავშირისა და მშობლიური ადგილის სიყვარულის რომანტიკულ, თითქმის რელიგიურ განცდას. როგორც მოხუცი ადგილობრივი მესაფლავე უყვარდა უცხოელებისთვის ეთქვა: „დედამიწაზე, როგორც იცით, არის მაღალი და დაბალი გერმანული, მაგრამ სამოთხეში – როგორც მოსალოდნელია – ჰუნსრუკის დიალექტზე ლაპარაკობენ.“ ნახევრად ხუმრობით, ნახევრად სერიოზულად, ეს სიტყვები კუთვნილების მისტიკურ და მშვენიერ განცდას გამოხატავს. მაგრამ პოლიტიკურ სპექტრზე, სად ჯდება ასეთი ხედვა? ჯეიმს ორს, რომელიც ცოტა ხნის წინ ნაიჯელ ფარაჯის ინტელექტუალურ წინამძღოლად იქნა მიწვეული, ამ კითხვაზე მზა და დამაჯერებელი პასუხი ექნებოდა. კემბრიჯის რელიგიის ფილოსოფიის პროფესორი, ორრი ცდილობს, ფარაჟიზმს გარკვეული ინტელექტუალური ბრწყინვალება შესძინოს. „თაიმსში“ ცოტა ხნის წინ გამოქვეყნებულ სტატიაში მან განაცხადა: „„რეფორმა“ იწყებს იმის ფორმულირებას, რასაც რუტინულად უარყოფენ და დემონიზაციას უკეთებენ, როგორც მემარჯვენე პოპულიზმს, მაგრამ რომელიც ბევრად უკეთ გაგებულია, როგორც სახლის პოლიტიკით შთაგონებული ხედვა.“ სხვა პარტიები, მისი სვეტის თანახმად, მართავდნენ ბრიტანეთს, თითქოს ის „განსაკუთრებული ადგილი არ იყო“, მართავდნენ ზონას და არა აფასებდნენ და იცავდნენ ადგილს. მსგავსი დაკვირვებები დიდი ხანია ევროპის ულტრამემარჯვენე წრეებში ვრცელდება. მახსოვს, თითქმის ათი წლის წინ როგორ ვუსმენდი მარინ ლე პენის დისშვილს, მარიონ მარეშალს, რომელიც ქალაქ სენსის ისტორიულ ქალაქში მიტინგზე საუბრობდა: „მაკრონისთვის ჩვენი ქვეყანა არ არის ერი, ეს არის სივრცე,“ უთხრა მარეშალმა უპირატესად მუშათა კლასის აუდიტორიას. „მე გაოცებული ვუყურებ გოთურ ტაძარს, რომელიც აქ სენსში გაქვთ, საფრანგეთში ყველაზე ბრწყინვალეს, და აღფრთოვანებული ვარ რასინის ლექსის დიდებულებით. მაგრამ ეს ყველაფერი [მაკრონისთვის] არ არსებობს. ერთადერთი, რაც მნიშვნელოვანია, არის პროდუქტიულობა, ეკონომიკა, სარგებელი.“ ამ ეტაპზე ბევრი მკითხველის აღშფოთება გაიზრდება. ნატივისტურ ხედვაში, სახლი განსაზღვრებით ყველასთვის არ არის. რაიცის შედევრი – რომელიც ნამდვილად არ იყო ასეთი – გააკრიტიკეს ნაცისტური ანტისემიტიტიზმის საშინელებების დაკნინებისთვის, რაც იშვიათად იჭრებოდა მისი პერსონაჟების ცხოვრებაში. და მიუხედავად ისეთი ფიგურების თვალსაჩინოებისა, როგორიცაა ზია იუსუფი და სუელა ბრავერმანი, „რეფორმის“ მიერ მშობლიური ადგილის სიყვარული გარიყვის ლოგიკას ატარებს. ორრის ჩარევა რობერტ ჯენრიკის კონსერვატორებიდან გადაბარგების აღსანიშნავად დაიწერა, მალევე მას შემდეგ, რაც ჯენრიკმა ცნობილი გახდა იმით, რომ ჰენდსვორტში თეთრკანიანთა ნაკლებობას გლოვობდა. პარტიის კანდიდატი ამ თვის მნიშვნელოვან შუალედურ არჩევნებში გორტონსა და დენტონში არის მეთიუ გუდვინი, ყოფილი პოლიტოლოგიის პროფესორი, რომელიც ონლაინ აქტივისტად იქცა და მიანიშნა, რომ გაერთიანებულ სამეფოში დაბადებული უმცირესობათა ეთნიკური წარმომავლობის მქონე ადამიანები, ასე ვთქვათ, შესაძლოა არ იყვნენ ნამდვილი ბრიტანელები. ეს ამაზრზენი პერსპექტივებია. გასულ კვირას მილიარდერი საგადასახადო დევნილის, ჯიმ რეტკლიფის, დისტანციურმა ინტერვენციამ, რომელმაც გამოთქვა წუხილი იმის გამო, რომ ბრიტანეთი „კოლონიზაციის“ პროცესში იყო, აჩვენა, თუ რამდენად იძენენ ისინი პოლიტიკურ მიზიდულობას. მაგრამ მორალური კრიტიკა და მრავალფეროვნების სადიდებელი მორალური ქადაგებები არ არის საკმარისი პასუხი. „კითხვების დროის“ (Question Time) ბოლო გამოშვების ყურებისას, სასოწარკვეთილი ვიყავი, როდესაც შოტლანდიის სახელმწიფო მდივანმა, დუგლას ალექსანდრემ, „რეფორმის“ მომხრე პოდკასტერს პანელზე ტონი უოლშის, მანჩესტერელი პოეტის, ლექსის „ეს არის ადგილი“ (This Is the Place) ციტირებით დაუპირისპირდა. „ზოგი აქ დაიბადა, ზოგი აქ მოვიდა, მაგრამ ჩვენ ყველანი ამას სახლს ვუწოდებთ“ უდავოდ ამაღელვებელი ფრაზაა, მაგრამ მგრძნობიარე საკითხებზე მემარცხენეები ძალიან ხშირად ურჩევნიათ ქადაგებას ანალიზს. „რეფორმა“ იმედოვნებს, რომ როგორც მემარცხენეების, ისე მემარჯვენეების ხმებს მოიპოვებს პატრიოტული წინააღმდეგობის სენტიმენტალური პოლიტიკის განსახიერებით, თავს წარმოაჩენს როგორც ნაციონალისტური შუალედური გზა თავისუფალი ბაზრის თეტჩერიზმსა და შორეული სახელმწიფოს მკვდარ ხელს შორის, რომელიც გულგრილია რეალური თემების ბრძოლების მიმართ. ორრი და „რეფორმის“ სხვა ინტელექტუალური მოღვაწე, დენი კრუგერი, თვლიან, რომ ეს „ახალი მემარჯვენეები“ შექმნიან ახალ ცენტრალურ მიმართულებას; ისეთს, რომელიც გააერთიანებს ტრადიციულ ტორიზმს, შუა ინგლისს და საბოლოოდ იმედგაცრუებულ პოსტინდუსტრიულ მუშათა კლასს. მომავალი მიმართულება არის დეგლობალიზებული ბრიტანული კაპიტალიზმისკენ, რომელიც სავარაუდოდ მოიცავს სახელმწიფო წილის აღებას საკვანძო ინდუსტრიებში, ეთნოცენტრიზმის კულტურული დოლის თანხლებით. თავხედობის დონე უზარმაზარია. ფარაჯი იმდენად იზიარებდა ლიზ ტრასის laissez-faire ფანატიზმს, რომ მისი მთავრობის პირველ და ერთადერთ ბიუჯეტს საუკეთესო კონსერვატორულ ეკონომიკად შეაფასა „1986 წლის შემდეგ“. ორრის ახალი ცენტრი „უკეთესი ბრიტანეთისთვის“ – ანალიტიკური ცენტრი, რომელიც პასუხისმგებელია მომავალი „რეფორმის“ მთავრობისთვის პოლიტიკის შემუშავებაზე – დაარსდა სასაქონლო ტრეიდერების დახმარებით, რომლებიც ფარაჯთან ერთად სვამდნენ 80-იანი და 90-იანი წლების „დიდი აფეთქების“ დღეებში. ეს იყო წლები, როდესაც მსოფლიო მზად იყო გლობალური ფინანსებისთვის, რათა პლანეტა საკუთარი შეხედულებისამებრ გაენადგურებინა.