ამ მკვეთრი დეპორტაციის პოლიტიკაზე საუბარიც კი იმაზე მიუთითებს, რომ ულტრამემარჯვენე ძალები იმარჯვებენ. იტალიაში ეს მხოლოდ საუბარი არ არის. ამ თვის დასაწყისში ტომი რობინსონთან შეხვედრისას, ფრანგმა ანტი-საიმიგრაციო პოლიტიკოსმა ერიკ ზემურმა თავისი მისია პირდაპირ შეაჯამა: „პოლიტიკამ დემოგრაფია უნდა დაამარცხოს“. მუსლიმთა მზარდი რაოდენობის გათვალისწინებით, მან თქვა, რომ ევროპის „გაუჩინარებისგან“ გადასარჩენად, შესაძლოა, „10-დან 20 წლამდე“ დარჩენილიყო. ორივე მამაკაცმა თავისი იმედები ერთ პოლიტიკას დაუკავშირა „შეჭრის“ შესაჩერებლად: რემიგრაციას. საფუძველში, რემიგრაცია გულისხმობს მასობრივი დეპორტაციების გამოყენებას უმცირესობების – განსაკუთრებით მუსლიმური – მოსახლეობის შესამცირებლად. საფრანგეთის 2022 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე ზემურმა „რემიგრაციის სამინისტროს“ შექმნა აღუთქვა, რომლის მიზანიც „1 მილიონი“ ადამიანის გაძევება იქნებოდა, რაც არალეგალ და ორმაგი მოქალაქეობის მქონე კრიმინალებზე იქნებოდა ორიენტირებული. პრაქტიკაში, ამ იდეის მომხრეები ხშირად ბუნდოვანს ხდიან განსხვავებებს კრიმინალებსა და არაკრიმინალებს, დიდი ხნის მოქალაქეებსა და ახალ მიგრანტებს, არალეგალებსა და მოწესრიგებული სტატუსის მქონე პირებს შორის. რემიგრაციის მზარდი დისკურსი ევროპაში ულტრამემარჯვენეების საარჩევნო აღმასვლის კონტექსტში უნდა განიხილებოდეს. ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, ან მასთან მიახლოებისას, პარტიებს ჯორჯია მელონის „იტალიის ძმებიდან“ მარინ ლე პენის „ეროვნულ გაერთიანებამდე“ (RN) მემარჯვენე ფრთის უფრო ექსტრემისტული ნაწილი „დარბილებას“ საყვედურობდა. (ბოლოს და ბოლოს, ლიბერალური მედიაც კი ხშირად მიანიშნებს, რომ მათი ლიდერები დერადიკალიზებულნი არიან და უფრო ტრადიციულ კონსერვატორებს დაემსგავსნენ.) უფრო ექსტრემალური მემარჯვენე ფრთა კი ფსონებს წევს, დრამატულ და არაადამიანურ იდეებს – როგორიცაა რემიგრაცია – პოპულარიზაციას უწევს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შესაძლოა ევროპის მემარჯვენე ძალებში ღრმა განხეთქილებაზე მიუთითებდეს, სიმართლე ისაა, რომ რემიგრაციაზე საუბარიც კი იმის ნიშანია, რომ ულტრამემარჯვენე ძალები – როგორც მათ ექსტრემისტულ, ისე „მეინსტრიმულ“ ვარიანტებში – იმარჯვებენ. რემიგრაციის მოწოდება მცირე ექსტრემისტულ წრეებს გასცდა. გერმანიაში, ის გასული წლის არჩევნებამდე „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ (AfD) პარტიამ აიტაცა, რომელიც დღეს ეროვნულ გამოკითხვებში ლიდერობს. ივლისში, პარტიის ოფიციალურმა პლატფორმამ სიტყვა „რემიგრაცია“ ამოიღო მას შემდეგ, რაც სასამართლომ ეს იდეა არაკონსტიტუციურად დისკრიმინაციულად ცნო გერმანიის მოქალაქეების მიმართაც კი. თუმცა, AfD-ის რეგიონალურმა განყოფილებებმა და პოლიტიკოსებმა აღსანიშნავად შეინარჩუნეს თბილი ურთიერთობები რემიგრაციის მომხრე ავსტრიელ ეთნო-ნაციონალისტ მარტინ სელნერთან, რომელიც გასულ თვეში AfD-ის დეპუტატებს შეხვდა სახელმწიფო პარლამენტში ამ პოლიტიკის განსახილველად. იტალიაში, ვიცე-პრემიერ მატეო სალვინის „ლიგა“ ევროკავშირში პირველი მმართველი პარტია გახდა, რომელმაც „რემიგრაცია“ მიიღო. იტალია – ფაშიზმის სამშობლო – განსაკუთრებით კარგად აჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება ერთ დროს მარგინალურმა იდეებმა მოიპოვოს მხარდაჭერა. მილანთან გამართული „რემიგრაციის სამიტის“ გამო ატეხილი მწვავე პროტესტებიდან რვა თვის შემდეგ, ამ იდეამ ამ იანვარში პარლამენტში შეაღწია. „ლიგის“ დეპუტატების დახმარებით, ნეო-ფაშისტური ჯგუფების CasaPound-ისა და Veneto Fronte Skinheads-ის წარმომადგენლებმა პრესკონფერენცია დაგეგმეს, რათა საჯარო პეტიცია გაეშვათ, რომელიც პარლამენტს რემიგრაციის განხილვას აიძულებდა. საბოლოოდ, ღონისძიება მემარცხენე დეპუტატებმა დაბლოკეს, რომლებმაც დარბაზი დაიკავეს და ანტიფაშისტური ჰიმნი „Bella Ciao“ იმღერეს. ამ იდეასთან დაკავშირებით მემარჯვენე ფრთაში ნამდვილად არის დაძაბულობა. პეტიციის ორგანიზატორები, რომლებმაც უკვე 114,000 ხელმოწერა შეაგროვეს, იმედოვნებენ, რომ რეფერენდუმს აიძულებენ – და თუ მმართველი პარტიები ამას არ დაუშვებენ, მათ უმოქმედობას დაგმობენ. მელონის პარტია დიდი ხანია აფრთხილებდა მიგრანტთა „შემოსევებისა“ და „ეთნიკური ჩანაცვლების“ შესახებ, მაგრამ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ რეფერენდუმის მოწოდება მიიღოს, რადგან არ სურს, რომ პოლიტიკური ინიციატივა მცირე არასაპარლამენტო ჯგუფების მიერ იყოს ნაკარნახევი. სალვინის „ლიგისთვის“, რომელიც გამოკითხვებში მელონის პარტიას ბევრად ჩამორჩება, რემიგრაციის ირგვლივ პოზირება მის აქტივისტურ ბაზას მიმზიდველ გზავნილებს სთავაზობს, რითაც ის პრემიერ-მინისტრის მარჯვნივ დგება. თუ ამან შესაძლოა სალვინის დაბალი საარჩევნო რეიტინგები ვერ გადაარჩინოს, ამის ერთ-ერთი მიზეზი ის არის, რომ რემიგრაციას უკვე ჰყავს უფრო ძლიერი სპიკერი ყოფილი გენერლის, რობერტო ვანაცის სახით. ამ კარიერულმა სამხედრომ სენსაცია გამოიწვია თავისი 2023 წლის წიგნით „ამობრუნებული სამყარო“, რომელშიც ის გმობდა მასობრივ იმიგრაციას და გეი ადამიანების „ნორმალიზაციას“. მისმა თვითგამოცემულმა ნაშრომმა დაახლოებით 100 000 ეგზემპლარი გაიყიდა და მალევე ის ევროპარლამენტის „ლიგის“ წევრი გახდა. ამ თვის დასაწყისში ვანაციმ განაცხადა, რომ ის ცალკევდებოდა საკუთარი პარტიის დასაარსებლად, რომლის მთავარი აქცენტიც რემიგრაცია იქნებოდა. მან მეორე წიგნიც დაანონსა, „ამობრუნებული სამყარო II: რემიგრაცია“. ვანაცის ახალი პარტია, „Futuro Nazionale“, რომელმაც უკვე გადაიბირა „ლიგის“ ორი დეპუტატი, ჯერ არ არის სერიოზული ძალა. ის დავობს ორ სხვა ჯგუფთან თავისი ლოგოსა და სახელის გამო. მისი პირველი დეპუტატი, ემანუელე პოცოლო, მელონის საპარლამენტო გუნდიდან საახალწლო წვეულებაზე მომხდარი იარაღის ინციდენტის შემდეგ გააძევეს. თუმცა, ვანაცი ფართო აღიარებით სარგებლობს და მის მიერ ამ ლოზუნგის ატაცებას შეუძლია მას გაცილებით ფართო ყურადღება მიაქციოს. შედეგად, მელონის შესაძლოა გამოუჩნდეს უფრო მემარჯვენე მეტოქე, მიგრაციიდან დაწყებული საგარეო პოლიტიკით დამთავრებული ყველა საკითხში. 2022 წლის ოქტომბერში პრემიერ-მინისტრად გახდომამდე, მელონი თავად აფრთხილებდა იტალიელების „ეთნიკური ჩანაცვლების“ შესახებ. თანამდებობაზე ყოფნისას მან უფრო დაშიფრული ენა გამოიყენა. ზოგიერთი ცენტრისტი მელონის იმასაც კი მიაწერს, რომ ის...