რუსეთის ლიდერი გრძელვადიან თამაშზე დებს ფსონს. ჯეიმი დეტმერი არის POLITICO Europe-ის სარედაქციო მიმომხილველი და საგარეო საქმეთა მიმომხილველი. ჩარლზ დიკენსის პერსონაჟი უილკინს მიკობერი და ვლადიმერ პუტინი ნაკლებად სავარაუდო წყვილია. მიუხედავად მისი უპასუხისმგებლობისა, გამოგონილი მიკობერი საკმაოდ მხიარული ტიპია; რუსეთის ლიდერი კი პირქუში, ცუდ ხასიათზე მყოფი ადამიანია, რომელიც ხუმრობისას ან საჯაროდ სიცილისას კი სხვების დამცირებასა და შეურაცხყოფას ცდილობს. მაგრამ მათ ერთი საერთო აქვთ: რწმენა, რომ „რაღაც გამოჩნდება“. უკრაინაში სრულმასშტაბიანი შეჭრის დაწყებიდან ოთხი წლის შემდეგ, პუტინის ომი სამხედრო თვალსაზრისით მოუგებლად გამოიყურება. უზარმაზარი მსხვერპლისა და დაჭრილების ფასად, მისმა ძალებმა ვერ მოახერხეს უკრაინის დონბასის მთელი რეგიონის დაკავებაც კი. სანამ ის თავის ტანკებს საზღვარზე გაუშვებდა, რუსეთს უკრაინის დაახლოებით შვიდი პროცენტი ეკავა. ომის დაწყებიდან ერთი თვის შემდეგ ეს მაჩვენებელი დაახლოებით 27 პროცენტი იყო. მაგრამ ამ პიკის შემდეგ, ჰარვარდის ბელფერის ცენტრის მონაცემებით, რუსეთი დაახლოებით 18-19 პროცენტზე გაიჭედა. მართალია, გასულ წელს რუსულმა ძალებმა ნელ-ნელა წინ წაიწიეს და 4,700 კვადრატული კილომეტრი ტერიტორია დაიკავეს — რაც დაახლოებით ორჯერ აღემატება მოსკოვის ზომას — მაგრამ მათ ვერ შეძლეს გამაგრებული სარტყელის გარღვევა, რომელიც უკრაინელებმა დონეცკის დასავლეთ ნაწილში 50 კილომეტრზე შექმნეს, აშშ-ში დაფუძნებული ომის კვლევის ინსტიტუტის ანალიტიკოსების თანახმად. მეზობელ ზაპორიჟიაში კი რუსები იძულებულნი გახდნენ უკან დაეხიათ. მაშინაც კი, როდესაც პუტინის ძალებმა აქა-იქ გარღვევები მოახერხეს — მაგალითად, ზაფხულში აღმოსავლეთ ქალაქ პოკროვსკთან და ახლომდებარე კონსტანტინოვკასთან შეტევით, როდესაც უკრაინელები ტაქტიკურად ჩამოუვარდებოდნენ — მათ წინსვლა ვერ შეძლეს ცოცხალი ძალისა და მატერიალური რესურსების ნაკლებობის გამო. და, რა თქმა უნდა, საკმარისი ძალების მობილიზების სირთულის გამო ისე, რომ უკრაინული დრონების გამანადგურებელი შეტევები არ მიეზიდათ. ჩრდილოეთით, რუსებს უჭირთ კუპიანსკის ქალაქზე წინსვლა და უკრაინული ძალების უფრო უკან დახევა სასაზღვრო რუსული ბელგოროდის რეგიონიდან. მაგრამ პუტინი არ ნებდება. რატომ? რუსი ანალიტიკოსის, ელა პანეიახის თქმით, მას დიდი გამარჯვება უნდა აჩვენოს, რათა ომის უზარმაზარი ხარჯები თავისი ხალხის წინაშე გაამართლოს, ხოლო საომარი ეკონომიკის შეჩერება სერიოზულ პოლიტიკურ რისკებს შეუქმნის რუსეთის ლიდერს. იქნებიან გამარჯვებულები და დამარცხებულები. და როგორ მოხდება ამდენი ვეტერანის ხელახალი ინტეგრაცია/გამოყენება? და სწორედ აქ მოქმედებს მიკობერის პრინციპი. მიუხედავად ცოცხალი ძალის დაძაბულობისა, რუსეთს, სავარაუდოდ, გარკვეული დროის განმავლობაში ომის წარმოების უნარი შესწევს. „ამ დროისთვის, რუსული სამხედრო მანქანა – 2022 წლის დამარცხებების შემდეგ აღდგენილი – საკმაოდ კარგად ფუნქციონირებს: ხელისუფლებას შეუძლია დაფაროს პერსონალისა და აღჭურვილობის მიმდინარე დანაკარგები“, – მიიჩნევს გადასახლებული რუსი ჟურნალისტი დმიტრი კუზნეცი, რომელიც წერს კარნეგის რუსეთის ევრაზიის ცენტრისთვის. „მაგრამ არ არსებობს რესურსების მოცულობის მნიშვნელოვნად გაზრდის შესაძლებლობა, რაც ამჟამად გამოიყენება“, – ამტკიცებს კუზნეცი. ამასობაში, უკრაინის ცოცხალი ძალის პრობლემა გაცილებით სერიოზულია — როგორც ამ სვეტში 2024 წლის დასაწყისიდან მუდმივად ვწერდით. დაახლოებით ორი მილიონი უკრაინელი ძებნაშია სამხედრო რეგისტრაციის დარღვევისთვის, განაცხადა გასულ თვეში თავდაცვის ახალმა მინისტრმა მიხაილო ფედოროვმა. ნოემბერში, უკრაინის გენერალურმა პროკურატურამ გააცხადა, რომ 310,000 სისხლის სამართლის საქმეა აღძრული უნებართვო არყოფნისა და დეზერტირობის გამო, რომელთა უმეტესობა 2025 წელს მოხდა. მარტივად რომ ვთქვათ, უკრაინის შეიარაღებული ძალები (AFU) არასაკმარის რაოდენობას იწვევს დანაკარგებისა და დეზერტირობის ასანაზღაურებლად. მობილიზაცია არაპოპულარულია და სამსახურისადმი მზარდი უხალისობა შეინიშნება. „უკრაინის შეიარაღებული ძალების მუდმივი ცოცხალი ძალის დეფიციტის ძირითადი მიზეზებია უკრაინის ინსტიტუციური სისუსტე და კორუფცია, სოციალური და ფსიქიკური დაღლილობა, სამხედრო მომზადებისა და ხელმძღვანელობის ხარვეზები, დემოგრაფიული და ეკონომიკური შეზღუდვები, და რუსული პროპაგანდის გავლენა“, – აღნიშნულია სტოკჰოლმის აღმოსავლეთ ევროპის კვლევების ცენტრის კვლევაში. ბევრი იწერება უკრაინასა და რუსეთს შორის რაკეტების რაოდენობის განსხვავებაზე, რადგან ქვეყანაზე განხორციელებული მასიური დრონული და სარაკეტო შეტევები უკრაინის თავდაცვის საშუალებების, მათ შორის Patriot-ის საჰაერო თავდაცვის რაკეტების მარაგს წურავს. გაცილებით ნაკლები ყურადღება ექცევა ცოცხალი ძალის გამოთვლებს, რაც არ არის უკრაინის სასარგებლოდ, თუ პუტინი შეძლებს გაჭიანუროს ომი გამოფიტვაზე, რადგან მას არ ზღუდავს სიცოცხლის დაკარგვის მიმართ თანაგრძნობის არანაირი გრძნობა. მიუხედავად ყველა დრონისა და ხელოვნური ინტელექტისა, ცოცხალი ძალა მიწაზე კვლავ მნიშვნელოვანია, როგორც ეს პოკროვსკის ბრძოლამ აჩვენა. იქ, ცოცხალი ძალის ნაკლებობამ რუსეთს საშუალება მისცა გამოეყენებინა ის, რასაც უკრაინის მთავარსარდალმა, ოლექსანდრ სირსკიმ „სრული ინფილტრაციის“ ტაქტიკა უწოდა: მცირე ქვეითი დანაყოფები უკრაინის ხაზების უკან აღმოჩნდნენ უკრაინული ცოცხალი ძალის ნაკლებობის გამო, რათა მათთვის ხელი შეეშალათ. უკრაინელი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ სამსახურისადმი უხალისობას ამწვავებს მზარდი აღქმა, რომ დასავლეთი მზადაა იბრძოლოს ამ ომში „ბოლო უკრაინელამდე“, მიუხედავად იმისა, რომ უკრაინის, როგორც დამოუკიდებელი და პროდასავლური ერის გადარჩენა ევროპისთვის გადამწყვეტია.