ირლანდიელი სუპერმარკეტის მუშაკის რიგითი ქმედებიდან სახელმწიფო დონის ინიციატივებამდე, პროტესტი იზრდება, თუმცა პროისრაელური ჯგუფები საპასუხო ბრძოლას იწყებენ. აგვისტოს ბოლოს, ერთ წყნარ ირლანდიურ ზღვისპირა ქალაქში, სუპერმარკეტის ერთ-ერთმა თანამშრომელმა გადაწყვიტა, რომ ვეღარ შეძლებდა თავისი სამსახურის გამიჯვნას იმისგან, რასაც ტელეფონში ხედავდა. ღაზიდან გავრცელებული კადრები, სადაც დანგრეული უბნები და დამარხული ოჯახები ჩანდა, სალაროსთანაც თან სდევდა. იმ დროისთვის ისრაელის გენოციდურ თავდასხმას 60 000-ზე მეტი პალესტინელი ჰყავდა მოკლული. მისი პირველი საპროტესტო ქმედება იყო ის, რომ ჩუმად აფრთხილებდა მომხმარებლებს, რომ ზოგიერთი ხილი და ბოსტნეული ისრაელიდან იყო იმპორტირებული. მოგვიანებით, როდესაც ღაზაში ხალხი შიმშილობდა, მან უარი თქვა ისრაელური წარმოების პროდუქციის დასკანერებაზე ან გაყიდვაზე. „ამას ჩემს სინდისზე ვერ ავიღებდი“, – განაცხადა მან. რამდენიმე კვირაში, სუპერმარკეტმა „ტესკომ“ ის სამსახურიდან დროებით გაათავისუფლა. მან ანონიმურობა მოითხოვა, თავისი პროფკავშირის რჩევით. ნიუკასლში, ქალაქ დაუნის საგრაფოში, რომელიც უფრო ზაფხულის ტურისტებითაა ცნობილი, ვიდრე პოლიტიკური პროტესტით, მომხმარებლებმა მაღაზიის გარეთ გააპროტესტეს. ადგილობრივი დავა საცდელ საქმედ იქცა: შეუძლია თუ არა ინდივიდუალურ თანამშრომლებს თავიანთი მორალური აღშფოთება სამუშაო ადგილზე მოქმედებად აქციონ? მზარდი უკმაყოფილების ფონზე, „ტესკომ“ ის იანვარში აღადგინა თანამდებობაზე, გადაიყვანა რა ისეთ პოზიციაზე, სადაც მას აღარ მოუწევს ისრაელური საქონლის დამუშავება. „მე მოვუწოდებ მათ, რომ იგივე გააკეთონ,“ – განაცხადა მან სხვა მუშაკებზე საუბრისას. „მათ აქვთ პროფკავშირების მხარდაჭერა და პრეცედენტიც შეიქმნა. მე არ გამათავისუფლეს; არც სხვების გათავისუფლება არ უნდა შეძლონ. და შემდეგ, თუ საკმარისი რაოდენობის ადამიანი გააკეთებს ამას, ისინი ვეღარ გაყიდიან ისრაელურ საქონელს. გენოციდი კვლავ გრძელდება, ისინი ნელ-ნელა კლავენ და აშიმშილებენ ადამიანებს – ჩვენ მაინც უნდა ვიყოთ აქტიურები, ვაკეთოთ ყველაფერი, რაც შეგვიძლია.“ მთელ ევროპაში, შრომითი გაერთიანებები ახორციელებენ ზეწოლას ისრაელთან ვაჭრობის შეწყვეტის მოთხოვნით. ირლანდიის, გაერთიანებული სამეფოსა და ნორვეგიის პროფკავშირებმა მიიღეს რეზოლუციები, სადაც ნათქვამია, რომ მუშები არ უნდა იყვნენ იძულებულნი, ისრაელური საქონელი დაამუშაონ. საცალო ვაჭრობის კოოპერატივებმა, მათ შორის Co-op UK-მა და იტალიის Coop Alleanza 3.0-მა, ამოიღეს ზოგიერთი ისრაელური პროდუქტი ღაზაში ომის გასაპროტესტებლად. ეს კამპანიები აჩენს კითხვებს, შეუძლია თუ არა მუშაკების მიერ წამოწყებულ უარს სახელმწიფო დონის ბოიკოტებამდე მიყვანა. აქტივისტები ამბობენ, რომ ეს სტრატეგია ისტორიულ პრეცედენტებს ეფუძნება. 1984 წელს, ირლანდიის საცალო ვაჭრობის ქსელის „Dunnes Stores“-ის თანამშრომლებმა უარი განაცხადეს აპარტეიდული სამხრეთ აფრიკიდან შემოსული საქონლის დამუშავებაზე. ეს აქცია თითქმის სამი წელი გაგრძელდა და ხელი შეუწყო იმას, რომ ირლანდია გახდა პირველი ქვეყანა დასავლეთ ევროპაში, რომელმაც აკრძალა ვაჭრობა სამხრეთ აფრიკასთან. „იგივე შეიძლება გაკეთდეს დღეს ისრაელის აპარტეიდული, გენოციდური სახელმწიფოს წინააღმდეგ,“ – განაცხადა დემიენ ქუინმა (33), BDS ბელფასტიდან. ბოიკოტის, დივესტიციისა და სანქციების (BDS) მოძრაობა არის პალესტინელების მიერ 2005 წელს წამოწყებული კამპანია, რომელიც ისრაელის ეკონომიკურ და კულტურულ ბოიკოტს მოითხოვს, სანამ ის არ შეასრულებს საერთაშორისო კანონმდებლობას, მათ შორის პალესტინის ოკუპაციის შეწყვეტას. „სადაც სახელმწიფო ვერ ასრულებს თავის ვალდებულებას, აღკვეთოს და დასაჯოს გენოციდის დანაშაული, მსოფლიოს მოქალაქეებმა და მუშებმა უნდა თქვან უარი ისრაელზე და ზეწოლა მოახდინონ თავიანთ მთავრობებზე, რომ მიიღონ შესაბამისი კანონმდებლობა,“ – განაცხადა ქუინმა. მისი თქმით, ეს ზეწოლა გამოიხატება „ისრაელის თანამონაწილე სპორტული, აკადემიური და კულტურული ინსტიტუტების“, ასევე ისრაელური და საერთაშორისო კომპანიების ბოიკოტირებით, რომლებიც „ჩართული არიან პალესტინელთა ადამიანის უფლებების დარღვევებში“. მოძრაობა ასევე ცდილობს „ზეწოლა მოახდინოს ბანკებზე, ადგილობრივ საკრებულოებზე, უნივერსიტეტებზე, ეკლესიებზე, საპენსიო ფონდებსა და მთავრობებზე, რათა მათაც იგივე გააკეთონ დივესტიციისა და სანქციების მეშვეობით“, – დასძინა მან. მხარდამჭერები ამტკიცებენ, რომ ასეთი ზეწოლა იწყებს სახელმწიფო პოლიტიკის ფორმირებას მთელ ევროპაში. ესპანეთმა და სლოვენიამ მიიღეს ზომები, რათა შეზღუდონ ვაჭრობა ისრაელის დასახლებებთან ოკუპირებულ დასავლეთ სანაპიროზე, მუდმივი საზოგადოებრივი პროტესტისა და მზარდი პოლიტიკური ზეწოლის შედეგად. 2025 წლის აგვისტოში სლოვენიის მთავრობამ აკრძალა ისრაელის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე წარმოებული საქონლის იმპორტი, რითაც გახდა ერთ-ერთი პირველი ევროპული სახელმწიფო, რომელმაც ასეთი ზომა მიიღო. ესპანეთმა იმავე წლის მოგვიანებით მიბაძა ამ მაგალითს, გამოაცხადა რა დეკრეტი, რომელიც კრძალავდა უკანონო ისრაელის დასახლებებიდან პროდუქციის იმპორტს. ეს ზომა ოფიციალურად 2026 წლის დასაწყისში ამოქმედდა. ორივე ქვეყნის მემარცხენე-ცენტრისტული მთავრობები ისრაელის ქმედებების აშკარა კრიტიკოსები იყვნენ ომის დროს, რაც დაეხმარა საკანონმდებლო მოქმედებებისთვის პოლიტიკური პირობების შექმნას. ნიდერლანდებში, 2025 წელს პალესტინის მხარდამჭერი კამპუსის საპროტესტო აქციებმა და საზოგადოებრივმა დემონსტრაციებმა შეცვალა პოლიტიკური დისკურსი. სტუდენტების მოთხოვნები აკადემიური და სავაჭრო გათიშვის შესახებ, ეროვნული პოლიტიკის ცვლილების უფრო ფართო მოწოდებების ნაწილი გახდა. იმავე წლის მოგვიანებით, ნიდერლანდების პარლამენტის წევრებმა მოუწოდეს მთავრობას, აეკრძალა უკანონო ისრაელის დასახლებებიდან იმპორტი. ამასობაში, ირლანდია ცდილობს თავისი „ოკუპირებული ტერიტორიების კანონპროექტის“ წინ წამოწევას, რომელიც პირველად 2018 წელს იქნა წარდგენილი და რომელიც აკრძალავდა საქონლისა და მომსახურების ვაჭრობას უკანონო დასახლებებიდან ოკუპირებულ პალესტინის ტერიტორიაზე, მათ შორის დასავლეთ სანაპიროზე. თუმცა, პროგრესი შეფერხდა, მიუხედავად ირლანდიის პარლამენტის ქვედა პალატის, დაილის, ერთსულოვანი მხარდაჭერისა. პოლ მერფიმ, ირლანდიის პარლამენტის პროპალესტინელმა წევრმა, რომელმაც ივნისში სცადა ღაზაში შესვლა, „ალ-ჯაზირას“ განუცხადა, რომ დაგვიანება „ისრაელის არაპირდაპირ ზეწოლას“ უტოლდება.