2010-იან წლებში ის აღწერდა ამბოხებულ რიტორიკულ სტილს; 2020-იან წლებში კი ის არასაკმარისია მემარცხენე და მემარჯვენე ფრთების სრულიად განსხვავებული ბედის ასახსნელად. „პოპულიზმი“ შესაძლოა, წინა ათწლეულის განმსაზღვრელი სიტყვა ყოფილიყო: ის მოკლე აღწერა იყო იმ ამბოხებული პარტიებისთვის, რომლებიც 2010-იან წლებში გამოჩნდნენ და ლიბერალური ცენტრის დომინანტობას დაუპირისპირდნენ. მაგრამ როგორც კი ის როგორც ულტრამემარცხენე, ისე ულტრამემარჯვენე მოძრაობების განხილვის მთავარი პარადიგმა გახდა, კომენტატორებმა მისი მართებულობა ეჭვქვეშ დააყენეს: შეშფოთებულნი იყვნენ, რომ ის ზედმეტად ბუნდოვანი ან ზედმეტად შეურაცხმყოფელი იყო, ან აძლიერებდა იმ ძალებს, რომლებსაც ის გულისხმობდა. ახლა, როდესაც ორი პოლიტიკური პოლუსის ბედი სხვადასხვა მიმართულებით მიდის – მემარჯვენეები დასავლეთში სულ უფრო მეტ ადგილს იკავებენ, მაშინ როცა მემარცხენეების დიდი ნაწილი სერიული დამარცხებების შემდეგ აღდგენას ცდილობს – ის აზრი, რომ ამ სიტყვას შეუძლია ასეთი განსხვავებული აქტორების მოცვა, კიდევ უფრო ნაკლებად სარწმუნო ჩანს. ამ ძალების მკაფიო ანალიზისთვის, შესაძლოა, ყურადღება სხვაგან გადავიტანოთ: ვიპოვოთ ისეთი ტერმინები, რომლებიც აუხსნის მათ ძალთა არათანაბარ ბალანსს, რათა თავის მხრივ ვიპოვოთ სწორი გამოსავალი. პოპულიზმის ნამდვილი ბუნების მის გარშემო არსებული დაძაბული დისკურსისგან გამიჯვნის სირთულე მრავლისმთქმელია, რადგან პოპულისტური ფენომენის შესახებ ერთადერთი თავდაჯერებული მტკიცება, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია, არის ის, რომ ის დიდ აქცენტს აკეთებს ენაზე. წარუშლელი სლოგანები, მჭერმეტყველი ლიდერები, „ხალხისადმი“ პირდაპირი მიმართვა: ეს იყო საერთო ელემენტები სხვაგვარად განსხვავებულ საარჩევნო პროექტებში, რომლებიც 2007-2009 წლების დიდი რეცესიის შემდეგ გააქტიურდა, უარყოფდა ბანალურ ფრაზებს „ერთიანობისა“ და „კონსენსუსის“ შესახებ და ამჯობინებდა მკაცრ სემანტიკურ განსხვავებას „ჩვენსა“ და „მათ“ შორის. პოპულისტურ იარლიყთან დაკავშირებული ყველა პრობლემის მიუხედავად, მას მაინც შეეძლო პოლიტიკის ამ უაღრესად რიტორიკული რეჟიმის ასახვა, რომელიც იმ დროს გაიდგა ფესვები, როდესაც პოლიტიკური გამოხატვის უმეტესი ნაწილი სიტყვების და არა საქმის სფეროში იყო შეზღუდული: Twitter-ის (ახლა X) ქარაფშუტული განცხადებები და სადილის მაგიდასთან კამათი, გაფიცვებისა და ქუჩის ბრძოლებისგან განსხვავებით. თუ პოპულიზმი გარკვეულწილად ცარიელი მნიშვნელი იყო, ის ასახავდა დაცლილ პოლიტიკურ კულტურას – მასობრივი პარტიების, პროფკავშირების და სხვა ნებაყოფლობითი გაერთიანებების დაქვეითებამ აქტივიზმისთვის მცირე არხები დატოვა. ამ სტრუქტურების ეროზიამ აიძულა აუტსაიდერი პოლიტიკოსები სხვა საშუალებები მოეძებნათ წინსვლისთვის. ასეთი პოპულარული ბაზების შექმნის ნაცვლად, ისინი ეყრდნობოდნენ მოკლე ფრაზებს, რათა მოეხდინათ ყურადღების ეკონომიკის მონოპოლიზება და იმედგაცრუებული ამომრჩევლების მობილიზება. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ „პოპულიზმი“ ამ საარჩევნო სტრატეგიების სასარგებლო შეჯამება იყო, მას ნაკლებად შეეძლო იმის განსაზღვრა, თუ რის გაკეთებას იმედოვნებდნენ ასეთი ლიდერები ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ. მაგალითად, აშშ-ში, ბერნი სანდერსი ცხადად აცხადებდა, რომ მისი, როგორც პრეზიდენტის მიზანი იქნებოდა სახელმწიფოს გამოყენება შრომითი მოძრაობის ხელახლა გასააქტიურებლად და კორპორატიული სექტორის ძალაუფლების შესასუსტებლად. დონალდ ტრამპის გარშემო არსებულ ჯგუფს ასევე აქვს გააზრებული გეგმა სახელმწიფო პოლიტიკის გადამისამართებისთვის აღმასრულებელი ხელისუფლებისთვის უფლებამოსილების კონცენტრირებით და მისი რასობრივი ჯგუფების წინააღმდეგ გამოყენებით. მიუხედავად იმისა, რომ პოპულიზმი შესაძლოა საშუალება იყო, მიზნები უფრო ფართო იყო. სანდერსსა და ტრამპზე მხოლოდ მათი საარჩევნო მეთოდების მიხედვით ფიქრით, კომენტატორებმა თავი აარიდეს მათი მმართველობითი პროექტების უფრო ღრმა ანალიზს: რადიკალური სოციალ-დემოკრატია თუ ხისტი ნეო-ნაციონალიზმი. გასული ათწლეულის განმავლობაში, ამ პროექტებიდან ერთმა განაგრძო ძალაუფლების მოპოვება – არა მხოლოდ აშშ-ში, არამედ იტალიაში, ფინეთში, სლოვაკეთში, უნგრეთში, დიდ ბრიტანეთში, საფრანგეთსა და სხვაგან – მაშინ როცა მეორე ძირითადად მარგინალიზებული დარჩა. აღმოჩნდა, რომ როდესაც მემარცხენე და მემარჯვენე მხარეები დისკურსის სიბრტყეზე იბრძოდნენ, პოლიტიკა ხშირად სარეკლამო შეთავაზებების სერიამდე დაიყვანებოდა, უპირატესობა მემარჯვენე მხარეს ჰქონდა, რასაც ხელი შეუწყო მიკერძოებულმა მედიამ, რომელიც მზად იყო მისი გზავნილი გაევრცელებინა. შედეგად, სანდერსის სოციალ-დემოკრატია მხოლოდ იდეად რჩება, მაშინ როცა ტრამპისეული ნეო-ნაციონალიზმი სულ უფრო მეტად ხდება რეალობა. ამ განვითარების გათვალისწინებით, პოპულისტური პარადიგმის საზღვრები კიდევ უფრო ნათელი გახდა. ჩვენი პოლიტიკის ძირითადი მახასიათებელი აღარ არის აუტსაიდერი კანდიდატები, რომლებიც ამ ინსტრუმენტარიუმს სახელმწიფოს ხელში ჩასაგდებად იყენებენ; ეს არის მემარცხენეები, რომლებიც ცდილობენ თავიდან აეწყონ ამ წამოწყების წარუმატებლობის შემდეგ, მაშინ როცა მემარჯვენეების დიდი ნაწილი თავის წარმატებას ამყარებს. სოციალისტებმა გააცნობიერეს, რომ პოპულიზმი, როგორც პოლიტიკური პრაქტიკა, არ არის საკმარისად ძლიერი, რათა გაუძლოს საზოგადოების ყველაზე ძლევამოსილი ინსტიტუტების შეტევას: სახელმწიფო სამინისტროები, ცენტრისტული პარტიები, ტრადიციული მედია, ბიზნეს ლობი, სასამართლოები. რეაქციონერებმა, ამასობაში, ისწავლეს, რომ მათ შეუძლიათ მოიგონ არჩევნები პოპულისტური პლატფორმით, მაგრამ ისინი ჯერ კიდევ აზუსტებენ, თუ რა სახის ურთიერთობა უნდა დაამყარონ ამ ინსტიტუტებთან. პოსტ-პოპულისტები ორივე მხრიდან განისაზღვრებიან იმით, თუ როგორ უდგებიან ისინი ელიტის ასეთ ციხესიმაგრეებს: არა მხოლოდ თავიანთ რიტორიკაში, არამედ თავიანთ ქმედებებშიც. აქ არჩევანი ორგვარია. მათ შეუძლიათ ან კომპრომისზე წასვლა, ასიმილირების რისკის ფასად, ან პირდაპირი გამოწვევის სროლა, დამარცხების რისკის ფასად. ესპანეთში, მემარცხენეების ამჟამინდელმა ლიდერმა, იოლანდა დიასმა, პირველი გზა აირჩია: ცდილობს გარიგებების დადებას ცენტრ-მემარცხენეებთან და მსხვილ ბიზნესთან, თუმცა არაერთხელ რეალურად