სადებატო საზოგადოებას არ სურდა პარტიასთან დაკავშირებული ორი ფიგურის მოწვევა სიტყვით გამოსასვლელად. ავტორიტარული პასუხი არ დააყოვნა. ალბათ, მსოფლიოში ყველაზე მარტივი წინადადება იყო, რაზეც უარის თქმა შეიძლებოდა. მოეწონებოდათ თუ არა ბანგორის უნივერსიტეტის სტუდენტებს კითხვა-პასუხის სესია სარა პოჩინთან – Reform UK-ის პარლამენტის წევრთან, რომელიც ცნობილია იმ განცხადებით, რომ „გამაგიჟებელია ტელერეკლამებში შავკანიანი ადამიანების დანახვა“ – და ჯეკ ანდერტონთან, 25 წლის ინფლუენსერთან, რომელმაც ნაიჯელ ფარაჯის TikTok-ის ანგარიში თინეიჯერებში ვირუსულად გაავრცელა? არა, უნივერსიტეტის სადებატო საზოგადოებამ გადაწყვიტა, რომ არ მოეწონებოდათ. და მათ რომ მოთხოვნა უბრალოდ არ განეხილათ, ამას ახლა არ წაიკითხავდით. აქამდე, ანდერტონის კამპუსის ტურმა „ახალი განთიადი“ – რომელიც ხარკს უხდის ამერიკელი მემარჯვენე აქტივისტის, ჩარლი კირკის „ჩემთან იკამათე, ძმაო“ სტილს (კირკი, რომელიც გასულ წელს გარდაიცვალა, ცნობილი იყო ლიბერალი სტუდენტების თავის არგუმენტებთან დასაპირისპირებლად მოწვევით და დებატების პირდაპირი ეთერით ტრანსლაციით) – დიდი ინტერესი ვერ გამოიწვია. Reform პარტია აქტიურად ცდილობს უნივერსიტეტებში რეკრუტირებას, მაგრამ კემბრიჯში, სტუდენტური გაზეთ Varsity-ის ცნობით, მხოლოდ დაახლოებით 30 ადამიანი მივიდა, რათა მოესმინა ანდერტონის არგუმენტები, რომ მიგრანტები იკავებენ ნახევარ განაკვეთზე სამუშაო ადგილებს, რომლებსაც სტუდენტები ადრე იყენებდნენ. იგივე მდგომარეობა იყო ექსეტერისა და იორკის უნივერსიტეტებშიც, მათი სტუდენტური გაზეთების Exposé-სა და York Vision-ის მიხედვით. ხმაურიანი კონტრ-პროტესტების მიუხედავად, ტური ვერ იწვევდა ისეთ დაპირისპირებას, რომელიც YouTube-ზე დიდ ყურადღებას მიიპყრობდა, სადაც ნამდვილად დიდი აუდიტორიაა. (კემბრიჯის ღონისძიების პირდაპირ ეთერს მხოლოდ 177 ნახვა ჰქონდა, როდესაც შევამოწმე). წარმოიდგინეთ, რას იგრძნობდა ანდერტონი, როდესაც ბანგორის სადებატო და პოლიტიკურმა საზოგადოებამ უპასუხა, რომ „ჩვენი ღირებულებების შესაბამისად“ უარს ამბობდნენ მის შეთავაზებაზე, გამოხატავდნენ რა „ნულოვან ტოლერანტობას რასიზმის, ტრანსფობიის ან ჰომოფობიის ნებისმიერი ფორმის მიმართ“. როგორც იქნა, სათანადო „პლატფორმის ჩამორთმევა“! (თუმცა, მკაცრად რომ ვთქვათ, მას და პოჩინს რეალურად არასოდეს ჰქონიათ პლატფორმა, რომელიც უნდა ჩამორთმეოდათ). ეს უფრო მეტია მიღწევის თვალსაზრისით, ვიდრე სველ თებერვლის ღამეს ბანგორში გამგზავრება ნახევრად ცარიელი ოთახის წინ გამოსასვლელად. GB News-ი და Daily Telegraph-ი ჩაერთვნენ. Reform პარტიის ზია იუსუფმა X-ზე გაღიზიანებით განაცხადა, რომ ბანგორმა გადასახადის გადამხდელებისგან 30 მილიონი ფუნტი მიიღო და ის „დარწმუნებულია, რომ მათ არ ეწყინებათ (მათი) სახელმწიფო დაფინანსების ყოველი პენის დაკარგვა Reform-ის მთავრობის პირობებში“. და აი, სწორედ აქ გამწვავდა სიტუაცია მოულოდნელად. უნივერსიტეტების გაკოტრებით მუქარა – რასაც მოჰყვება სტუდენტებისთვის, რომლებიც სწავლის შუა პერიოდში არიან, ან ქალაქებისთვის, რომლებიც დამოკიდებულნი არიან მსხვილ დამსაქმებელზე – თუ ისინი პირმოთნეობით არ მიიღებენ ნებისმიერ რეჟიმის მიერ მხარდაჭერილ უმნიშვნელო პოლიტიკურ ფიგურას, ავტოკრატიის ნიშანია და არა დემოკრატიის. დონალდ ტრამპის ამერიკიდან მიღებული გაკვეთილი, სადაც სიტყვის თავისუფლების მომხრე რესპუბლიკელები საოცრად შეუწყნარებლები აღმოჩნდნენ მათ წინააღმდეგ მოლაპარაკე ადამიანების მიმართ, არის ის, რომ ზეწოლა იშვიათად ჩერდება მხოლოდ ამაზე. რა შეაჩერებდა BBC-ის ფინანსურ დაშინებას, რომელიც სალიცენზიო მოსაკრებელზეა დამოკიდებული? რა მოხდებოდა საქველმოქმედო და კულტურულ ან სამოქალაქო დაწესებულებებზე, რომლებიც საჯარო გრანტებს იღებენ, ან გაზეთებზე, რომელთა მფლობელებიც მოწადინებულნი არიან დაიცვან თავიანთი სხვა ბიზნეს ინტერესები, ან სკოლებზე? მიუხედავად იმისა, რომ Reform-ის სპიკერმა მოგვიანებით დაჟინებით განაცხადა, რომ იუსუფის კომენტარები „არ იყო პარტიული პოლიტიკა“, მისი ოფიციალური თანამდებობა პოლიტიკის ხელმძღვანელია, და Reform-ი ადრეც მხარს უჭერდა დაფინანსების ნაწილის ჩამორთმევას იმ უნივერსიტეტებისთვის, რომლებიც არ იცავენ სიტყვის თავისუფლებას. ვიცე-კანცლერები გააკრიტიკეს იმის გამო, რომ ფარულად ცდილობდნენ Reform პარტიასთან შეხვედრებს. მაგრამ არ მიკვირს მათი შეშფოთება, როდესაც ცდილობენ გავლენა მოახდინონ პოტენციურ პრემიერ-მინისტრზე, რომელიც საჯაროდ ადანაშაულებს მათ ახალგაზრდების გონების მოწამვლაში და რომლის შესახებაც მათ ეუბნებიან, რომ ტრამპის ჯვაროსნული ლაშქრობა „უოკ“ აივი ლიგის უნივერსიტეტების წინააღმდეგ მოდელად მიაჩნია. აკადემია აშკარა სამიზნეა პოპულისტური მემარჯვენეებისთვის, რადგან ის წინააღმდეგობის კლასიკური წყაროა: სტუდენტები ხშირად პირველები დგებიან ბარიკადებზე და კურსდამთავრებულები უფრო მეტად ატარებენ სოციალურად ლიბერალურ შეხედულებებს, ვიდრე ის ადამიანები, რომლებმაც სკოლა 18 წლის ასაკში დატოვეს. მაგრამ ინგლისის უმაღლესი განათლების სისტემაში არსებული ფინანსური კრიზისი მას განსაკუთრებით მოწყვლადს ხდის თავდასხმების მიმართ. ზოგიერთი მცირე ინსტიტუტი უკვე მიიყვანეს ფინანსურ ზღვარზე მთავრობის მიერ უცხოელი სტუდენტებისთვის დაწესებულმა შეზღუდვებმა; უცხოელი სტუდენტები უფრო მაღალ გადასახადს იხდიან, ვიდრე ბრიტანელები, და წლების განმავლობაში ეხმარებოდნენ უნივერსიტეტებს ბიუჯეტის დაბალანსებაში. თუ Reform-ის მთავრობა, რომელიც თითქმის ნულოვანი იმიგრაციის პოლიტიკას ატარებს, სტუდენტურ ვიზებს შეამცირებს, ზოგიერთის ფინანსური კრახისთვის ბევრი არაფერი დასჭირდება. (ირონიულად, ყველაზე დიდი რისკის ქვეშ შესაძლოა აღმოჩნდნენ 1992 წლის შემდეგ დაარსებული მცირე ინსტიტუტები, ზოგიერთი შესაძლოა Reform-ის ახალ დასაყრდენ რეგიონებში). სხვები ფინანსურად არ იქნებიან პოზიციაში, რომ გაუწიონ წინააღმდეგობა პოლიტიკურ ზეწოლას. როდესაც ტრამპმა მილიონობით დოლარის კვლევითი დაფინანსება გაუყინა უნივერსიტეტებს, რომლებმაც უარყვეს მისი მოთხოვნები მიღებისა და დასაქმების პოლიტიკის, კონსერვატიული იდეების სწავლებისა და კამპუსის საპროტესტო აქციების კონტროლის შესახებ, მხოლოდ უმდიდრეს ინსტიტუტებს შეეძლოთ სასამართლოს გზით ბრძოლა. და მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ბრიტანეთის კანონმდებლობა გარკვეულ დაცვას სთავაზობს უნივერსიტეტების ავტონომიას კვლევასა და სწავლებაში, კანონები ყოველთვის შეიძლება გაუქმდეს. ეს ფასდაუდებელი აკადემიური თავისუფლება, იფიქრო და გამოიკვლიო ის, რაც მოგწონს, რა თქმა უნდა, ორმხრივი პროცესია. სტუდენტები მზად უნდა იყვნენ მოისმინონ ისეთი შეხედულებები, რომლებიც არ მოსწონთ და ისწავლონ პასუხის გაცემა, უნარი, რომელსაც ახლა უფრო მეტი მნიშვნელობა აქვს, ვიდრე ოდესმე.