ნისრინ ნასარი და მისი ოჯახი, მრავალი სხვა პალესტინელის მსგავსად, კვლავ სკოლებსა და დროებით თავშესაფრებში ცხოვრობენ. ხუთშაბათს, მზის ჩასვლის წინ, ნისრინ ნასარი თავის ხელნაკეთ ღუმელთან იყო ჩამუხლული, სადაც შეშასა და პლასტმასის ნარჩენებს წვავდა, რათა ოჯახისთვის პური გამოეცხო მარხვის გასახსნელად. მას შემდეგ, რაც ოქტომბერში შევიდა ძალაში ამერიკის შეერთებული შტატების შუამავლობით მიღწეული „ცეცხლის შეწყვეტის“ შეთანხმება, და მაშინ, როცა აშშ-ის პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა ხუთშაბათს სამშვიდობო საბჭოს პირველი შეხვედრა მოიწვია, ნასარი არ მოელოდა, რომ მუსლიმური წმინდა თვის, რამადანის განმავლობაში, მიტოვებულ სკოლაში ოჯახთან ერთად იქნებოდა თავშეფარებული და ღია ცეცხლზე მოამზადებდა საჭმელს. „რამადანისთვის ჩვენი მზადება და მოლოდინები იყო, რომ ის უკეთესი იქნებოდა, ვიდრე ომის დროს წინა რამადანები. სამწუხაროდ, ის უარესია,“ – განუცხადა ნასარმა ალ-ჯაზირას ჟურნალისტ ჰანი მაჰმუდს, რომელიც ღაზის ქალაქიდან აშუქებდა მოვლენებს. ნასარის ოჯახი ერთ-ერთია მრავალთაგან, რომლებიც კვლავ სკოლებსა და დროებით თავშესაფრებში ცხოვრობენ ჩრდილოეთ ღაზის მთელ ტერიტორიაზე, ჰუმანიტარულ დახმარებაზე არიან დამოკიდებულნი თავიანთი ძირითადი საჭიროებებისთვის და გაზის დეფიციტის გამო ძლივს ახერხებენ მარხვის გასახსნელი კერძის, იფტარის, მომზადებას. ნასარი, მისი მეუღლე ტაერი და მათი შვიდი შვილი ცხოვრობდნენ ბეით ჰანუნში, ჩრდილო-აღმოსავლეთში, სანამ 2023 წლის ოქტომბერში ისრაელის გენოციდური ომი ღაზაზე დაიწყებოდა, რომელმაც, ღაზის ჯანდაცვის სამინისტროს სტატისტიკის მიხედვით, 72 00ზე მეტი ადამიანი იმსხვერპლა. მას შემდეგ ისინი რამდენჯერმე იქნენ იძულებით გადაადგილებულნი, ბეით ჰანუნიდან სამხრეთით, რაფაჰსა და ხან იუნისში. ნასარების ოჯახი ჯერ კიდევ ელოდება გადაწყვეტილებას, რომელიც მათ სახლში დაბრუნების საშუალებას მისცემს – ან იმას, რაც მისგან დარჩა. ეს არის მესამე რამადანი, რომელსაც ისინი სკოლაში ატარებენ, სადაც, ბეტონის კედლების გარდა, მცირე თავშესაფარია. ბავშვებს არ სძინავთ საწოლებში, არამედ პირდაპირ საკლასო ოთახის იატაკზე. ნასარების ოჯახის ერთადერთი ქონება რამდენიმე ტომარა ტანსაცმელსა და რამდენიმე თხელ საბანს მოიცავს. ტაერმა თქვა, რომ მის შვილებს ეშინიათ გარეთ გასვლის ისრაელის სროლის გამო, რაც „ცეცხლის შეწყვეტის“ შეთანხმების დარღვევაა. „ჩემი შვილები შიშში ცხოვრობენ, ქუჩაში გავლენ თუ თავშესაფარში დარჩებიან. წარსულში, უკეთეს დღეებში, მათ უკეთესი დრო ჰქონდათ, ბურთს თამაშობდნენ, სკოლაში დადიოდნენ და შემდეგ სახლში ბრუნდებოდნენ.“ ღაზის ჯანდაცვის სამინისტროს ცნობით, „ცეცხლის შეწყვეტის“ შეთანხმების ძალაში შესვლის შემდეგ 600-ზე მეტი პალესტინელი დაიღუპა ისრაელის თავდასხმების შედეგად. მიუხედავად იმისა, რომ პალესტინელებს ამ რამადანს არ ჰქონიათ დიდი შვება, მაჰმუდმა თქვა, რომ ისინი ურყევნი რჩებიან. „ამ სკოლაში თავშეფარებული მრავალი პალესტინელისთვის იფტარი სულიერი სიმტკიცის დღესასწაულია, რომელიც ისრაელის გენოციდმა ვერ დაარღვია და რომლის მომავალიც ჯერ კიდევ გაურკვეველია.“