პარტიაში არსებული ეს დომინანტური ტრადიცია დიდი ხანია დაჟინებით მოითხოვდა ძლიერი ინტერესების დამშვიდებას. თუმცა, ის არ შეესაბამება თანამედროვეობას. ლეიბორისტული პარტია უმეტეს პოლიტიკურ პარტიაზე რთულია. ას წელზე მეტია, ის ცდილობს მეომარი ტრადიციების, ფილოსოფიებისა და ფრაქციების შეკავებას. შიდა უთანხმოებები გამოწვეული იყო არა მხოლოდ პირადი მეტოქეობით, არამედ ღრმა განსხვავებებით იმასთან დაკავშირებით, თუ რამდენად და როგორ უნდა გამოწვევოდა ბრიტანეთის ღრმად ფესვგადგმულ ძალაუფლებისა და სიმდიდრის მოწყობას. პარტიის ამჟამინდელი კრიზისი, თუმცა ყველაზე პირდაპირ კირ სტარმერის პოლიტიკური ნაკლოვანებებითა და პიტერ მანდელსონის შემზარავად შერჩევითი მორალით არის გამოწვეული, სინამდვილეში არის ერთი ლეიბორისტული ტრადიციის შედეგი, რომელიც მთავრობაში აშკარად ვერ აკმაყოფილებს დღევანდელი მსოფლიოს საჭიროებებს. ხშირად დომინანტური პარტიაში, განსაკუთრებით ბოლო 40 წლის განმავლობაში, ამ ტრადიციას შეიძლება ვუწოდოთ ლეიბორისტული მინიმალიზმი. ლეიბორისტული მინიმალისტები თვლიან, რომ ინგლისი ფუნდამენტურად კონსერვატიული, მემარჯვენე ქვეყანაა, სადაც პარტიას შეუძლია წარმატების მიღწევა საარჩევნოდ და მთავრობაში მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ის გამოჩნდება მაქსიმალურად ზომიერი და ძლიერი ინტერესებისთვის უსაფრთხო. 1985 წელს, პარტიის მაღალჩინოსნად მისი პირველივე ნაბიჯით, მანდელსონმა დაუკვეთა მოხსენება სხვა ლეიბორისტ მინიმალისტს, პოლიტიკურ ანალიტიკოს ფილიპ გულდს. „ლეიბორისტული პარტიის მიმართ პოზიტიურ აღქმებს ხშირად აჭარბებს ნეგატიური შეშფოთება“, წერდა გულდი, „განსაკუთრებით [დაუშვებელი], „მიღმა მყოფი“ ფიგურების შესახებ.“ პროვოკაციული მემარცხენე დეპუტატები, თამამად ჟღერადი მემარცხენე პოლიტიკა, მძაფრი მემარცხენე რიტორიკა: ყოველივე ეს უნდა შემცირებულიყო, მარგინალიზებულიყო ან საერთოდ გაუქმებულიყო, შეთანხმდნენ ორივე მამაკაცი, რათა ლეიბორისტულ პარტიას მომგებიანი პოზიციის დაკავება შეძლებოდა ცენტრისტულ პლატფორმაზე. ჯერ ნილ კინოკის, შემდეგ ტონი ბლერის, გორდონ ბრაუნის და ბოლოს სტარმერის დროს, მინიმალიზმი გახდა პარტიის ოპერაციული პრინციპი. ლეიბორისტული პოლიტიკა გახდა დისციპლინის, თვითუარყოფისა და თვითკონტროლის შესახებ; ხარჯვით ვალდებულებებზე უარის თქმის, ყველაზე ნაკლებად სარისკო კანდიდატების არჩევისა და საზოგადოებრივი ცხოვრების ძირითადი სფეროების – მაგალითად, საპროცენტო განაკვეთების დადგენის – პოლიტიკიდან სრულიად ამოღების შესახებ. ამავდროულად, ნაკლებად ფრთხილ, უფრო რადიკალურ ლეიბორისტ ლიდერებს – ჯერემი კორბინს და, ნაკლებად, ედ მილიბენდს – მინიმალისტებმა გულუბრყვილოები უწოდეს და მედიაში სასტიკად აკრიტიკებდნენ. მაშინ როცა კონსერვატორები ხელისუფლებაში ველურად მანევრირებდნენ, იდეოლოგიებს ცვლიდნენ და უკან იხევდნენ მემარჯვენე პრესისგან თითქმის ყოველგვარი კრიტიკის გარეშე, ლეიბორისტული იერარქია მიკრომენეჯერებით გაივსო, რომლებიც მუდმივად ცდილობდნენ ნეგატიური გაშუქების თავიდან აცილებას. მანდელსონმა 1996 წელს მითხრა: „პოლიტიკაში წვრილმანები ძალიან მნიშვნელოვანია: შეიძლება წაიბორძიკო, პირქვე დაეცე ყველაზე მოულოდნელ რამეებზე… ჩემი საქმე, ყველაფერთან ერთად, ის არის, რომ ვეძებდე წვრილმანებს და დავრწმუნდე, რომ სხვები არ წაიბორძიკებენ მათზე.“ თუმცა, როგორც მანდელსონის ურთიერთობამ ჯეფრი ეპშტეინთან და ლეიბორისტების ხშირად დაუდევარმა ურთიერთობებმა მდიდრებთან აჩვენა, პარტიის მიკრომენეჯერები ყოველთვის არ იყენებდნენ საკუთარ თავზე ამ ფრთხილ წესებს. ეს აშკარად თვალთმაქცური იყო, მაგრამ ასევე გამოავლინა პარადოქსი: რომ ეს სიფრთხილე უგუნურობას ბადებდა. ლეიბორისტული მინიმალიზმის ერთ-ერთი მთავარი მახასიათებელი იყო სოციალური სტატუს კვოს დიდი ნაწილის მიღება, რაც სულ უფრო ხშირად უკიდურესი სიმდიდრის მიღებას ნიშნავდა. „ჩვენ მშვიდად ვართ იმის გამო, რომ ადამიანები უზომოდ მდიდრდებიან“, – როგორც მანდელსონმა განაცხადა 1998 წელს, – „სანამ ისინი იხდიან გადასახადებს.“ მას შემდეგ, ლეიბორისტულმა მთავრობებმა ევროპული სტანდარტებით მდიდრებზე გადასახადები დაბალ დონეზე შეინარჩუნეს, ხშირად აქებდნენ მათ, როგორც სიმდიდრის შემქმნელებს. პარტია ასევე ეთანხმებოდა სხვა, უფრო მოკრძალებულად პრივილეგირებულ მემარჯვენე ამომრჩევლებს, აყვავებული საგრაფოების სახლის მფლობელებიდან სოციალურად კონსერვატიულ თეთრკანიან მამაკაცებამდე „წითელ კედელში“. მინიმალისტი ლეიბორისტული პოლიტიკოსები იშვიათად უპირისპირდებიან ასეთი ჯგუფების, ან ჭეშმარიტად ძლიერების შეხედულებებსა და ინტერესებს, და სანაცვლოდ ხშირად მიიღებიან ელიტარულ წრეებში – როგორც მანდელსონმა აღმოაჩინა მისი თავდაპირველი აღფრთოვანებითა და საბოლოო განადგურებით. 1997, 2001 და 2024 წლებში ამ შემრიგებლურმა მიდგომამ ლეიბორისტებს დაეხმარა თემთა პალატაში უზარმაზარი უმრავლესობების მოპოვებაში, გაცილებით დიდი, ვიდრე კონსერვატორების მიერ იმავე პერიოდში მიღწეული. გარკვეულწილად, ამ სამი გამარჯვებიდან ბოლო იყო ლეიბორისტული მინიმალიზმის პიკი: კანდიდატთა სია, რომელიც თითქმის ყველა მემარცხენისგან გაწმენდილი იყო, ახალი პრემიერ-მინისტრი, რომელმაც თითქმის ყველა თავისი წარსული რადიკალური ვალდებულება მოიშორა და მოკრძალებული საერთო ხმები მაქსიმალური ეფექტისთვის იყო კონცენტრირებული. მაკსუინი, რომელმაც სტარმერის ლიდერობამდე ასვლა მოაწყო ზეწოლის ჯგუფის, Labour Together-ის მეშვეობით, რომელსაც ზოგჯერ თითქმის არ ჰყავდა წევრები, საბოლოო მინიმალისტად მოჩანდა, პარტიას მკვეთრ წერტილამდე ავიწროებდა. თუმცა თანამდებობაზე მოსვლის შემდეგ, ლეიბორისტულმა პარტიამ გაოგნებით აღმოაჩინა, რომ პარტიის გარეთ პოლიტიკა წინ წავიდა. პოპულიზმი არ არის მინიმალისტური, არამედ მაქსიმალისტური: უზარმაზარი დაპირებები, ზებუნებრივი ლიდერები, ექსტრავაგანტული რიტორიკა. გარდა ამომრჩეველთა გასაოცარი 30%-ისა, რომლებიც ახლა ამბობენ, რომ Reform UK-ს მისცემენ ხმას, მილიონობით სხვა ადამიანია დიდი შიშებითა და მისწრაფებებით, ეკონომიკური, ტექნოლოგიური და გარემოსდაცვითი ძვრების პროდუქტები. ის დღეები, როდესაც საკმარისი ამომრჩეველი კმაყოფილი იქნებოდა თანდათანობითი, გააზრებული...