ევროპის ცენტრალური ბანკის (ეკბ) ხელმძღვანელი კრისტინ ლაგარდი დაჟინებით აცხადებს, რომ სრულად დაასრულებს თავის ვადას, მიუხედავად იმ ინფორმაციისა, თითქოს ის თანამდებობის ვადამდე დატოვებას გეგმავს, რათა გავლენა მოახდინოს საფრანგეთის არჩევნებზე. „დოიჩე ველე“ სვამს კითხვას, უნდა დაიცვას თუ არა ევროპამ უკეთესად თავისი ინსტიტუტები მზარდი ულტრამემარჯვენეობისგან. ოფიციალურად, ევროპის ცენტრალური ბანკის პრეზიდენტი კრისტინ ლაგარდი არ ტოვებს 21-წევრიანი ევროზონის ცენტრალური ბანკის ხელმძღვანელის თანამდებობას ვადაზე ადრე. თუმცა, „ფაინენშალ თაიმსმა“ ოთხშაბათს გაავრცელა ინფორმაცია, რომ ლაგარდმა თავის ახლობლებს უთხრა, რომ ის განიხილავს გადადგომას 2027 წელს რვაწლიანი ვადის ამოწურვამდე. „ფაინენშალ თაიმსის“ ცნობით, ლაგარდი ამ ნაბიჯს რამდენიმე თვეა განიხილავს და ევროპელ მაღალჩინოსნებთანაც იმსჯელა. გავრცელებული ინფორმაციით, 70 წლის ლაგარდის მიზანია, საფრანგეთის საპრეზიდენტო არჩევნებამდე, 2027 წლის აპრილამდე, დატოვოს თანამდებობა. ეს ვადები საშუალებას მისცემდა საფრანგეთის პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონს, რომელსაც მესამე ვადით კენჭისყრა არ შეუძლია, გერმანიის კანცლერ ფრიდრიხ მერცთან ერთად, მონაწილეობა მიეღო მის მემკვიდრის არჩევაში. მიზანი, როგორც ჩანს, არის იმის უზრუნველყოფა, რომ ევროზონის ცენტრალური ბანკის ხელმძღვანელად დაინიშნოს მეინსტრიმული, პროევროპული კანდიდატი, ნაცვლად იმისა, რომ მომავალ წელს საფრანგეთში შესაძლო ახლად არჩეული ულტრამემარჯვენე პრეზიდენტის გავლენის რისკი შეექმნას. ლაგარდს, რომელიც ადრე საერთაშორისო სავალუტო ფონდის პირველი ქალი პრეზიდენტი იყო, ზუსტი წასვლის თარიღი არ დაუსახელებია, ნათქვამია მოხსენებაში. „ლაგარდი სრულად არის ორიენტირებული თავის მისიაზე და არ მიუღია არანაირი გადაწყვეტილება მისი ვადის დასრულებასთან დაკავშირებით“, – განუცხადა ეკბ-ის წარმომადგენელმა „დოიჩე ველეს“ წერილობით განცხადებაში ხუთშაბათს. „უოლ სტრიტ ჯორნალთან“ ხუთშაბათს გამოქვეყნებულ ინტერვიუში ლაგარდმა განაცხადა, რომ მისი „ძირითადი მოსაზრებაა, რომ სამუშაოს დასრულებას ჩემი ვადის ბოლომდე დასჭირდება“. საინფორმაციო სააგენტო „როიტერმა“ ხუთშაბათს გაავრცელა ინფორმაცია, რომ ლაგარდმა კოლეგა პოლიტიკოსებს უთხრა, რომ თუ მას თანამდებობის დატოვება სურდა, ამას მათგან მოისმენდნენ და არა მედიისგან. ამჟამინდელი გამოკითხვები აჩვენებს, რომ საფრანგეთის ულტრამემარჯვენე „ეროვნულმა გაერთიანებამ“ (RN) შესაძლოა გაიმარჯვოს ან მნიშვნელოვანი ძალაუფლება მოიპოვოს მომავალი წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში. ევროსკეპტიკურად განწყობილმა საფრანგეთის პრეზიდენტმა შესაძლოა მხარი დაუჭიროს ეკბ-ის უფრო არატრადიციულ ხელმძღვანელს, რაც ბანკს მისი ამჟამინდელი ცენტრისტული, პროევროპული პოზიციიდან გადაახვევინებს. ვადამდე წასვლით, შესაძლოა 2026 წლის ბოლოს ან 2027 წლის დასაწყისში, ლაგარდს შეეძლო ხელი შეეწყო მეინსტრიმული მემკვიდრის არჩევისთვის. ეს მიდგომა მიზნად ისახავს ეკბ-ის დაცვას მთელ ევროპაში მზარდი პოპულისტური ზეწოლისგან. ანალიტიკოსები მოკლევადიან პერსპექტივაში მონეტარული პოლიტიკის უცვლელობას მოელიან, რადგან ეკბ, სავარაუდოდ, საპროცენტო განაკვეთებს დაახლოებით 2%-ზე შეინარჩუნებს. ეს განპირობებულია ცენტრალური ბანკის კონსენსუსზე დაფუძნებული პროცესით და პრეზიდენტის თანამდებობაზე სავარაუდო კანდიდატების მსგავსი შეხედულებებით. მიუხედავად ამისა, სპეკულაციები გაურკვევლობას ქმნის მემკვიდრეობასთან დაკავშირებით და შესაძლოა გავლენა მოახდინოს ცენტრალური ბანკის გრძელვადიანი სანდოობის აღქმაზე. „თავისთავად, ეს ნაბიჯი არ იქნება ძალიან საზიანო“, – განუცხადა „დოიჩე ველეს“ ენდრიუ კენინგემმა, ბრიტანული „კაპიტალ ეკონომიკსის“ ევროპის მთავარმა ეკონომისტმა. „მაგრამ ის ქმნის პრეცედენტს, რომელსაც შეიძლება მოჰყვეს მომავალი მთავრობები, რომლებსაც შესაძლოა სურდეთ ზეწოლა მოახდინონ ეკბ-ზე კონკრეტული გადაწყვეტილებების მისაღებად. ეს ძირს უთხრის ეკბ-ის იმიჯს, როგორც მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე დამოუკიდებელი ცენტრალური ბანკისას.“ თუნდაც ლაგარდის წასვლა ნებაყოფლობითი იყოს, ის ბადებს შეშფოთებას ეკბ-ის დამოუკიდებლობასთან დაკავშირებით. ცენტრალური ბანკი შექმნილია პოლიტიკური ჩარევისგან თავისუფლად ფუნქციონირებისთვის, მისი მანდატი ფასების სტაბილურობაზეა ორიენტირებული, რასაც ევროკავშირის ხელშეკრულებები იცავს. თუმცა, ცნობები მიუთითებს, რომ დროის შერჩევა განპირობებულია სურვილით, ევროკავშირის ლიდერებმა მოახდინონ გავლენა მემკვიდრის არჩევაზე, მნიშვნელოვანი ეროვნული არჩევნების წინ, სადაც ულტრამემარჯვენეების გამარჯვება შესაძლებელია. კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ვადამდე წასვლა გამოავლენს წესების გარკვეულწილად გაუმჭვირვალე გადახრას სასურველი შედეგებისთვის, რაც პოტენციურად შეარყევს ბანკის რეპუტაციას, როგორც აპოლიტიკური ინსტიტუტისას. პრაქტიკაში, თუმცა, ეკბ-ის დამოუკიდებლობის გარანტიები რჩება ძლიერი. ბანკის პრეზიდენტს ნიშნავს ევროკავშირის ევროპული საბჭო და ამტკიცებს ევროპარლამენტი, ევროკავშირის მრავალი ლიდერის ჩართულობით. მემკვიდრეს კვლავ დასჭირდება ფართო კონსენსუსი ევროზონის მთავრობებს შორის და ჩარევა შეზღუდული იქნება შვიდწლიანი ვადის უწყვეტობით. „შემთხვევითი არ არის, რომ, სხვა ცენტრალური ბანკის ხელმძღვანელების მსგავსად, ეკბ-ის პრეზიდენტი ინიშნება ხანგრძლივი და ფიქსირებული ვადით“, – განუცხადა კენინგემმა „დოიჩე ველეს“. „ეს არის ეკბ-ის მმართველობის რამდენიმე მახასიათებლიდან ერთ-ერთი, რომელიც მიზნად ისახავს დამოუკიდებლობის გარანტიას.“ ფინანსურმა ბაზრებმა მშვიდად რეაგირეს „ფაინენშალ თაიმსის“ მოხსენებაზე, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ აღქმული საფრთხე ჯერჯერობით შეზღუდულია. თუმცა, ამ ნაბიჯმა განაახლა შეშფოთება ცენტრალური ბანკის ავტონომიის შესახებ ატლანტის ოკეანის ორივე მხარეს, მას შემდეგ რაც აშშ-ის პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა საჯაროდ მოახდინა ზეწოლა ფედერალური სარეზერვო სისტემის ხელმძღვანელ ჯერომ პაუელზე საპროცენტო განაკვეთების გადაწყვეტილებების გამო. პაუელი სისხლის სამართლის გამოძიების ქვეშ იმყოფება იმ ბრალდებების გამო, რომ მან კონგრესი შეცდომაში შეიყვანა ფედერალური სარეზერვო სისტემის შტაბ-ბინის რემონტთან დაკავშირებით. რამდენიმე სახელი დასახელდა პოტენციურ მემკვიდრეებად, მათ შორის კლას კნოტი, პატივცემული...