DW-ის ყოფილი კორესპონდენტი კონსტანტინე გონჩაროვი 2022 წელს უკრაინის არმიას შეუერთდა. ის აღწერს ფრონტის ხაზზე არსებულ მძიმე ვითარებას ოთხწლიანი ბრძოლის შემდეგ. ჟურნალისტი კონსტანტინე გონჩაროვი DW-სთან 2022 წლამდე თანამშრომლობდა, როდესაც ის, ბევრი უკრაინელის მსგავსად, სახლში დაბრუნდა, რათა შეერთებოდა მოხალისეთა არმიას, რომელიც რუსეთის შემოჭრისგან თავის დაცვას ცდილობდა. ქვემოთ მოცემულია მისი პირადი რეპორტაჟი მისი ქვეყნის ოთხწლიანი ომის შესახებ. გულწრფელად რომ ვთქვა, დღემდე არ მესმის, რატომ დაიწყო ეს ომი, რატომ გრძელდება ის და როგორ, როდის და რა ფასად შეიძლება მისი დასრულება. ჩემთვის ომი არის რაღაც არქაული, უხეში ძალის ლოგიკაში დაბრუნება, იმ დროს, როდესაც კაცობრიობა მარსის კოლონიზაციაზე საუბრობს. როდესაც ომმა ჩემს სამშობლოს მიაღწია, მე, ადამიანი, რომელსაც არასდროს არ მეჭირა იარაღი ხელში, არჩევანის წინაშე დავდექი: დავრჩენილიყავი დამკვირვებლად თუ დავხმარებოდი ჩემი ქვეყნის დაცვას. ჩემი გადაწყვეტილება, შევერთებოდი არმიას, ნაკლებად მოვალეობის გრძნობით იყო ნაკარნახევი და უფრო მეტად იმ სურვილით, რომ მქონოდა სუბიექტურობა, ვიდრე გავმხდარიყავი ისტორიის ობიექტი. საქმე იმაში იყო, რომ არ გავმხდარიყავი გარემოებათა მსხვერპლი. დროთა განმავლობაში, ომმა ჩემთვის დაკარგა აბსტრაქტული ხასიათი და ღრმად პირადული გახდა. ის რუტინად იქცა, ჩემი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილად. საკუთარ თავში ღრმა ფსიქოლოგიურ ცვლილებებს ვერ ვამჩნევ, შესაძლოა იმიტომ, რომ ისინი უკვე მოხდა და ჩვევად იქცა. ვეღარ წარმომიდგენია, როგორია სხვაგვარად ცხოვრება. მტკივა დაკარგული მეგობრები და ჩემი წარსულის ადგილები, რომლებიც მიწასთან გასწორდა. ვხედავ, რა ხდება ფრონტისპირა ქალაქებში. მაგრამ განსაკუთრებით მაშინ ვღელავ, როდესაც კიევს ესხმიან თავს, ყოველი დაბომბვის შემდეგ ვწერ ჩემს ახლობლებს და ვეკითხები: „როგორ ხართ? გაქვთ ელექტროენერგია? არის თუ არა თქვენი სახლი გათბობის გარეშე?“ ადამიანებს მხოლოდ ბრძოლა არ ანადგურებს. უკრაინულ არმიას წლების განმავლობაში დაგროვილი პრობლემები აწუხებს, და ეს თანამედროვე ომის ტექნოლოგიური ტრანსფორმაციის შესახებ დისკუსიებს არ ეხება. ეს მუდმივი პრობლემები ფრონტის ხაზის მებრძოლებს მტერზე სწრაფად ამტვრევს. უკრაინის არმიაში მასობრივი დეზერტირობა არ ხდება იმიტომ, რომ ჯარისკაცები მოულოდნელად მხდალები გახდნენ ან პატრიოტობა შეწყვიტეს. მიზეზი ის არის, რომ ფრონტის ხაზის ქვედანაყოფებში მებრძოლები ფიზიკურად და მენტალურად გამოფიტულები არიან. გამოფიტული ფრონტის ხაზის ქვედანაყოფები არ გაჰყავთ აღსადგენად. ნაცვლად ამისა, მათი განლაგება გრძელდება არაადამიანურობის ზღვრამდე. მათი გამაგრება ან საერთოდ არ მოდის, ან მოუმზადებელი ხვდება იმას, რაც მათ ელოდებათ. მას შემდეგ, რაც 2023 წლის ზამთარში დავიჭერი და ფრონტის ხაზიდან ევაკუირებული ვიყავი, ჩემი 30-კაციანი ოცეულიდან მხოლოდ ხუთი წევრი დარჩა – ყველა დანარჩენი დაჭრილი ან დაღუპული იყო. ქვეითთა ამ დეფიციტის გამო, გადაწყვეტილების მიმღები პირები მძღოლების, მზარეულების, ნაღმტყორცნელების, საზენიტო მსროლელებისა და მომარაგების დანაყოფების წევრების ქვეითებში გადაყვანას მიმართავენ, იმ მოლოდინით, რომ ისინი ფრონტის ხაზს აუცილებელი საბრძოლო გამოცდილების გარეშე შეინარჩუნებენ. თუმცა, ისინიც ზიანდებიან, იღუპებიან ან დეზერტირობენ. ამგვარად, მებრძოლთა დეფიციტი მხოლოდ მწვავდება. ადამიანის გამძლეობას აქვს საზღვრები. თუ როტაციები უფრო რეგულარული იქნებოდა, თუ ჯარისკაცებს უფრო ხშირად შეცვლიდნენ და გარემოებები ოდნავ უფრო ჰუმანური იქნებოდა, ფრონტის ხაზზე ასეთი მძიმე მდგომარეობა არ გვექნებოდა. ჩვენ ხშირად ვითხოვთ ჯარისკაცებისგან გმირობას, მაშინ როდესაც მათ უნდა მივცეთ უფლება, იყვნენ უბრალოდ ჯარისკაცები – კარგად გაწვრთნილი, აღჭურვილი და მეტ-ნაკლებად დასვენებული მებრძოლები. დრონების ფართოდ გამოყენებამ ფრონტის ხაზზე როტაციები გაცილებით გაართულა. დეტალური მარშრუტის დაგეგმვა, მტრის დრონების თვალთვალი და ელექტრონული ომის ქვედანაყოფებთან კოორდინაციაა საჭირო, როდესაც წინ მიიწევენ წინა პოზიციებზე და შემდეგ გადიან მრავალ მილზე გადაჭიმულ „სიკვდილის ზონაში“. ხელსაყრელ ამინდში კი როტაციები სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი და შესაძლებელია. ბოლოს და ბოლოს, თუ ქვეითები ფრონტის ხაზზე საშუალოდ 60 დღეს ატარებენ, ისინი ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ეფექტური მებრძოლები იყვნენ. გაბატონებული საბრძოლო სტრესი იმდენად უზარმაზარია, რომ ის ადამიანს შიგნიდან ანადგურებს. დიახ, ომი მართლაც გაცილებით დიდ მანძილებზე მიმდინარეობს. დღეს ბრძოლა და ბრძოლის ველის მონიტორინგი ძირითადად დრონების გამოყენებით ხდება. ეს არის სერიოზული ტექნოლოგიური წინსვლა. არსებობს დრონების ქვედანაყოფები, რომლებიც ქვეითებთან მჭიდროდ თანამშრომლობენ. მაგრამ საბოლოოდ, ყველაფერი იმ ადამიანებამდე მიდის, რომლებიც თხრილებში პოზიციებს იკავებენ. ქვეყნის მომავალი დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენ ხანს შეძლებენ ისინი გამძლეობას და ბრძოლისუნარიანობის შენარჩუნებას. სამწუხაროდ, ასეთი მებრძოლების დეფიციტია. მე არ ვარ კრიტიკული ინფრასტრუქტურის ან სამხედრო სამსახურისთვის ვარგისიანობის ექსპერტი. მაგრამ როდესაც შვებულებაში მყოფი მამაკაცების რაოდენობა 1 მილიონს აჭარბებს, და ხედავ, თუ როგორ ღებავს გაწვევის ასაკის მუშათა ჯგუფი დღეების განმავლობაში პატარა ხიდს ზურგში, გეუფლება შეგრძნება, რომ ზოგიერთი ადამიანი ომის ძალისხმევაში სხვებზე მეტ წვლილს შეაქვს. ამიტომ, ჯარისკაცებს სამშვიდობო მოლაპარაკებებზე განსხვავებული შეხედულება აქვთ, ვიდრე სამოქალაქო პირებს. იმ სამხედრო მოსამსახურეებს შორის, ვისთანაც ვსაუბრობ, მხოლოდ რამდენიმე მიიჩნევს, რომ სამშვიდობო მოლაპარაკებები უკრაინისთვის რეალურ პერსპექტივას გვთავაზობს. შესაძლო ცეცხლის შეწყვეტის ამბები ქმნის ილუზიას, რომელსაც მცირე კავშირი აქვს იმასთან, რაც ბრძოლის ველზე ხდება.