მიმდინარეობს კოლონიური წარსულის რეაბილიტაციის მიზანმიმართული მცდელობა, რათა ახალი წესრიგი დამკვიდრდეს. მრავალი წლის განმავლობაში, გლობალური „წესებზე დაფუძნებული წესრიგი“ დასავლეთის მიერ დაარსებულ გლობალური მმართველობის კეთილთვისებიან სისტემად იყო წარმოდგენილი. მართალია, მისი სათავეები კოლონიალურ სამყაროში იყო და მისი მრავალი სისტემა კოლონიურ რასობრივ უთანასწორობას ასახავდა, მაგრამ ის გლობალური კეთილდღეობისა და წესრიგის მაცნედ იყო მიჩნეული. ამ კონტექსტში დასავლეთი მაგიურად გარდაიქმნა კოლონიური ბოროტმოქმედიდან მხსნელად. მაგრამ გლობალური სამხრეთის უმეტესი ნაწილისთვის ეს ეპოქა სრულიად განსხვავებულად გამოიყურებოდა. ის განიცადეს როგორც გენოციდი, ძარცვა და იძულებითი გადაადგილება. აფრიკის, აზიისა და კარიბის ზღვის მასშტაბით, კოლონიურმა ადმინისტრაციებმა დაარღვიეს და ჩაახშეს ადგილობრივი სისტემები და ინდუსტრიები, შექმნეს ფულადი კულტურების ეკონომიკები, რომლებიც დაუცველნი იყვნენ გლობალური ფასების შოკების მიმართ, და გადაახალისეს პოლიტიკური ხელისუფლება, რათა უპირატესობა მიენიჭებინათ იმპერიული კონტროლისთვის. საბოლოოდ, გაიზარდა მოთხოვნები დასავლეთის მიერ დანარჩენი მსოფლიოსთვის მიყენებული კატასტროფის უფრო ზუსტი აღრიცხვის, მისი ისტორიული დანაშაულებების, განადგურებიდან მონობამდე, აღიარებისა და კომპენსაციის შესახებ. ეს დაემთხვა გლობალური ძალაუფლების გადანაწილებას, რამაც დასავლეთი სულ უფრო მეტად არადარწმუნებული გახადა საკუთარ თავში – ისინი აღარ იყვნენ ჩვენი მხსნელები, ისტორიის კეთილი ბიჭები, რასაც დიდი ხნის განმავლობაში აცხადებდნენ. ამის ბუნდოვანი აღიარებაც მოხდა. კენიის შემთხვევაში, 1950-იან წლებში დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის დროს ბრიტანული წამების ბანაკების არსებობის გამოვლენამ ბრიტანეთის მთავრობის მხრიდან სინანულის გამოხატვა გამოიწვია ბოდიშის გარეშე და მცირედი კომპენსაცია. ანალოგიურად, გერმანიამ აღიარა, რომ მან გენოციდი ჩაიდინა ოვახერეროსა და ნამას ხალხების წინააღმდეგ ნამიბიაში მე-20 საუკუნის პირველ ათწლეულში, მაგრამ აგრძელებს ნებისმიერი კომპენსაციის გადახდაზე უარის თქმას, სანაცვლოდ 1.3 მილიარდი დოლარის შეთავაზებით, რომელიც 30 წლის განმავლობაში გადაიხდება დახმარების პროგრამების მეშვეობით, როგორც „შერიგების ჟესტი“. ეს მხოლოდ ნამსხვრევები იყო, მაგრამ მნიშვნელოვან გარდამტეხ მომენტს ნიშნავდა. მოძრაობებმა მთელ მსოფლიოში, დაწყებული Black Lives Matter-დან შეერთებულ შტატებში და დამთავრებული Rhodes Must Fall-ით სამხრეთ აფრიკაში, ხელი შეუწყვეს თეთრი უპირატესობისა და დასავლური დომინირების შესახებ ისტორიული ნარატივების რეკონსტრუქციას. კრიტიკული ანტიკოლონიალური აზროვნება და დისკურსი აკადემიური წრეებიდან პოპულარულ კულტურაში გადავიდა. მაგრამ უკურეაქცია მალევე მოვიდა. ზოგიერთ წრეში მოხდა „თეთრი დანაშაულის“ პირდაპირი უარყოფა, რაც პოლიტიკოსებმა აიტაცეს და პოლიტიკურ კამპანიებში შეიტანეს. კოლონიური რევიზიონიზმი პოპულარული და არჩევადი აღმოჩნდა. მან სწრაფად მიაღწია საერთაშორისო ფორუმებსაც. აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის მარკო რუბიოს ბოლოდროინდელი გამოსვლა მიუნხენის უსაფრთხოების კონფერენციაზე ამის მაგალითია. მან ქებით ისაუბრა 1945 წლამდელ იმპერიულ წესრიგზე. მისთვის ეს იყო დრო, როდესაც „დასავლეთი ფართოვდებოდა – მისი მისიონერები, მისი პილიგრიმები, მისი ჯარისკაცები, მისი მკვლევრები ზღვის სანაპიროებიდან ოკეანეებს კვეთდნენ, ახალ კონტინენტებს ითვისებდნენ, უზარმაზარ იმპერიებს აშენებდნენ მთელ მსოფლიოში.“ რუბიომ დასავლური დომინირება კეთილდღეობისა და მორალური ლიდერობის ეპოქად წარმოაჩინა, რადგან ამტკიცებდა, რომ დასავლეთს არ უნდა რცხვენოდეს თავისი წარსულის. კოლონიალიზმი, მისი თქმით, არ იყო რასობრივი იერარქია და ექსტრაქცია, არამედ მეურვეობა, წესრიგი და ცივილიზაცია. მისი დაცემა, არაპირდაპირ, სინანულის საგანია. რასაც რუბიო და მასთან მსგავსი ადამიანები ითხოვენ, არის ის, რომ დასავლეთმა სრულად მიიღოს თავისი როლი, როგორც ბოროტმოქმედმა. არა რიტორიკულად, რა თქმა უნდა – ბოროტმოქმედები იშვიათად აცხადებენ საკუთარ თავს ასეთებად – არამედ პრაქტიკულად, იმპერიის რეაბილიტაციით და ისტორიული შეცდომების გამო დანაშაულისა და სირცხვილის მიტოვებით. ისინი ისტორიულ ანგარიშსწორებას სისუსტედ, თვით სიძულვილადაც კი მიიჩნევენ. და წარსულის შეცდომების გამოსწორების ნაცვლად, ისინი გვთავაზობენ ძალაუფლების გამოყენებას მეხსიერების დასათრგუნად. ეს არის გამოსყიდვის აშკარა მცდელობა მეხსიერების დაპყრობის გზით. ეს არ არის მხოლოდ წარსულზე დებატები. ეს არის აწმყოს მორალური ლექსიკის ფორმირება. ეს ასევე არის გადასვლა არსებული „წესებზე დაფუძნებული წესრიგიდან“ იმ რეალობისკენ, სადაც არ არსებობს წესები „ძალაუფლების უფლებად ქცევისთვის“. თუ იმპერია კეთილგანწყობილია, მაშინ თანამედროვე იერარქიები შეიძლება გადაფასდეს, როგორც პასუხისმგებელი ხელმძღვანელობა. არათანაბარი სავაჭრო რეჟიმები ხდება სტაბილურობა. სამხედრო ზეწოლა ხდება მეურვეობა. ინტერვენციები ხდება მეთვალყურეობა. კოლონიალიზმი, როგორც ვნახეთ აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის ეგრეთ წოდებული „მშვიდობის საბჭოს“ შემთხვევაში, არის რებრენდირებული არა როგორც დომინირება, არამედ როგორც აუცილებელი წესრიგი და კეთილდღეობის პრელუდია. მულტიპოლარობა არის წარმოდგენილი არა როგორც სტრუქტურული კორექტირება, არამედ როგორც დესტაბილიზაციის შემცირება. ეს პოლიტიკურად სასარგებლოა იმ მომენტში, როდესაც დასავლური დომინირება გამოწვევებს აწყდება მზარდი ძალებისა და ცვალებადი ალიანსების მხრიდან. უდავო უზენაესობის ნოსტალგია სიცხადეს გვთავაზობს და უხერხულობას სიამაყით ცვლის. ის სამართლიანობის მოთხოვნებს უმადურობის ბრალდებებად გარდაქმნის. და მისი გრამატიკა ნაცნობ ნიმუშს იმეორებს. იმპერია ზიანს აყენებს, მაგრამ საბოლოოდ იხსნის. ის ცდება, მაგრამ გამოისყიდის თავს. მისი ცენტრალური როლი კვლავ უცვლელი რჩება. არ არის საჭირო სტრუქტურული ანგარიშსწორება ან რეპარაცია. აქცენტი გადადის კოლონიური მმართველობის მატერიალური შედეგებიდან დასავლური სირცხვილის ემოციურ ტვირთზე. ამბავი ნდობის აღდგენის შესახებ ხდება.