გორტონსა და დენტონში არაერთხელ მოვისმინე, რომ ხალხს ფუნდამენტური პოლიტიკური ცვლილებები სურს – ლეიბორისტები და კონსერვატორები ამ დისკუსიის ნაწილი აღარ არიან. გასულ ხუთშაბათს გამართულ გორტონისა და დენტონის შუალედურ არჩევნებში ლეიბორისტული პარტიის მესამე ადგილზე გასვლის შემდეგ, კეირ სტარმერს შეეძლო, სიტუაციაზე ეპასუხა გულუხვობის, სიმტკიცისა და მომხდარის მკაფიო გაცნობიერების ნაზავით. მას შეეძლო მიელოცა მწვანეთა პარტიის ახალი პარლამენტარის, ჰანა სპენსერისთვის და დაჟინებით ეთქვა, რომ უთანასწორობისა და ყოველდღიური სირთულეების თემები, რომლებსაც ის ასე ხმამაღლა უსვამდა ხაზს მთელი კამპანიის განმავლობაში, მისი მთავრობის პრიორიტეტების სათავეში იდგა. მას ასევე შეეძლო ეს გზავნილი დამარცხებიდან სწავლისა და დაკარგული ამომრჩევლების დაბრუნების მტკიცე გადაწყვეტილებასთან შეერწყა, ასევე ეღიარებინა, რომ ლეიბორისტების ბოლო უბედურებებმა და შინაგანმა კინკლაობამ ამ ადამიანებს სრულიად არასწორი სიგნალები გაუგზავნა. სამწუხაროდ, სტარმერმა სრულიად განსხვავებული რამ გააკეთა, რაც მისი საშინელი, დამახინჯებული პოლიტიკური ინსტინქტების დემონსტრირება იყო და რაც, სავარაუდოდ, მის საბოლოო დაცემას გამოიწვევს. მისი წერილი ლეიბორისტ პარლამენტარებისადმი იყო თავმომწონე, ამპარტავნული და შეცდომაში შემყვანი. მიუხედავად იმისა, რომ სპენსერის ბრწყინვალე გამარჯვების სიტყვამ ყველას ნათლად შეახსენა ყოველდღიური ბრძოლები, რომლებიც ახლა ამომრჩეველთა დიდ ნაწილს აერთიანებს, სტარმერმა განაცხადა, რომ ის „ხალხის გაყოფით იყო უფრო დაინტერესებული, ვიდრე მათი გაერთიანებით“. მისი თქმით, მუსლიმ ამომრჩევლებზე განზრახ დამიზნებით, სპენსერი და მისი პარტია „გამყოფ, სექტანტურ პოლიტიკას“ ეწეოდნენ – ბრალდება, რომელიც უსიამოვნო პარალელებს ავლებდა ნაიჯელ ფარაჯისა და მისი მოკავშირეების მიერ შუალედური არჩევნების შემდეგ გავრცელებულ „შხამთან“. სტარმერმა განაგრძო, რომ „უვნებელი გარემოსდამცველებისგან“ შორს, გორტონისა და დენტონის გამარჯვებულები არიან „ექსტრემისტული პოლიტიკის“ გამტარებლები, როგორიცაა „ყველა ნარკოტიკის ლეგალიზაცია და ნატოდან გასვლა“. რაც კიდევ უფრო უარესია, მათთვის მიცემულმა ამომრჩევლებმა სულელურად უარყვეს შეთავაზება „ადგილობრივი ჩემპიონის შესახებ, რომელიც გორტონისა და დენტონის სასარგებლოდ იმუშავებდა ლეიბორისტულ მთავრობასა და ლეიბორისტ მერთან ერთად“. იმპლიციტურად, მისი ნათქვამი მკვეთრ კონტრასტში მოდიოდა იმასთან, თუ როგორ რეაგირებდა მისი პარტია „რეფორმ UK“-ის აღზევებაზე. მაშინ როცა, ე.წ. „წითელი კედლის“ მაცხოვრებლები, რომლებიც მემარჯვენე მხარეს გადავიდნენ, ლეიბორისტების ინსაიდერების მიერ განდიდდნენ, როგორც „გმირი ამომრჩევლები“, რომელთათვისაც უნდა ეცათ და არასოდეს გაეკრიტიკებინათ, ლეიბორისტებიდან მწვანეებზე გადასულები, როგორც ჩანს, უნდა გაკიცხულიყვნენ დამთმობი და დაუფიქრებელი ჟესტების პოლიტიკით მოხიბვლის გამო. ლეიბორისტების ზოგიერთი წრიდან, ბოლოდროინდელი გზავნილები კიდევ უფრო ჯიუტი იყო: შაბათ-კვირას, „თაიმსში“ ციტირებულმა სამთავრობო წყაროებმა განაცხადეს, რომ მთავრობის ფარაჟისებური საიმიგრაციო პოლიტიკის შენარჩუნება – რაც გორტონისა და დენტონის შედეგების ერთ-ერთ ფაქტორად დასახელდა – შესაძლოა, „ზოგიერთი ბურჟუაზიული მხარდაჭერის განზრახ შეწირვას“ ნიშნავდეს, რაც არ უნდა გულისხმობდეს ეს. ამგვარი გაღიზიანებული ტონი კარგად ნაცნობია. ის ყოველთვის ჩნდება, როცა ლეიბორისტები მარცხდებიან სხვა პროგრესულ პარტიებთან და დაჟინებით აცხადებენ, რომ ყველა მათი ოპონენტი მემარცხენე და ცენტრ-მემარცხენე ფლანგზე არიან შარლატანები, თაღლითები და ზუსტად იმის საპირისპირო იდეების გამავრცელებლები, რასაც ისინი აცხადებენ. ლეიბორისტული პარტიის მაღალჩინოსნები ჩვეულებრივ გამოთქვამენ სასაცილო აზრს, რომ Plaid Cymru და SNP ისეთივე შიგნით მიმართულ ნაციონალიზმს ავრცელებენ, როგორც „რეფორმ UK“ („სხვა შხამი, იგივე ბოთლი“, როგორც უელსის პირველმა მინისტრმა ელუნედ მორგანმა ცოტა ხნის წინ თქვა). სხვა ვერსია კი ნიშნავს, რომ ყველაზე პროგრესული ლიბერალ-დემოკრატებიც კი უნდა შეფასდნენ, როგორც ტორები დამაჯერებლობის გარეშე. ახლა კი გვაქვს ანტი-მწვანე ინტერპრეტაცია, რომელიც ემთხვევა მთელ იმ სისულელეს, რომელიც ახლა მემარჯვენე პრესა ავრცელებს – „მწვანეების ექსტრემისტული გამარჯვება ბრიტანეთს უფსკრულთან ერთი ნაბიჯით აახლოებს“, ამბობს „ტელეგრაფის“ ერთ-ერთი ავტორი – და ეს ზაკ პოლანსკის და მის გუნდს PR საჩუქარს აძლევს. ლეიბორისტები შეშინებულები და გაბრაზებულები არიან ერთი აშკარა მიზეზის გამო. კონსერვატორების მსგავსად, მათ კოლექტიურ სულში სადღაც იციან, რომ მივაღწიეთ პოლიტიკური მე-20 საუკუნის დაგვიანებულ დასასრულს, რაც ნიშნავს, რომ ჩვენი ორი ტრადიციული „მთავარი“ პარტია, შესაძლოა, განწირული იყოს პოლიტიკური დისკუსიის ბევრად მცირე ნაწილის შესაქმნელად. გორტონსა და დენტონში მწვანეთა და „რეფორმ UK“-ის ხმების ჯამური წილი 70%-ზე ოდნავ ნაკლები იყო. როდესაც იანვრის ბოლოს სამი დღე გავატარე იქ, თითქმის ყველა, ვისაც შევხვდი, გამოხატავდა ან მწვავე ცინიზმს პოლიტიკის იდეის მიმართ, ან მტკიცე რწმენას, რომ გვჭირდება რაღაც რადიკალურად განსხვავებული, გაძლიერებული არა მხოლოდ ჩვენი საშინაო მდგომარეობით, არამედ სულ უფრო ქაოტური და შემზარავი სამყაროთი. ეს განწყობა არაერთხელ მომესმა, მაგრამ ყველაზე მოკლედ ის გორტონის 30 წლის მაცხოვრებელმა შეაჯამა, რომელსაც ქალაქის ცენტრში ვესაუბრე: „პოლიტიკა რაღაც დიდებულად უნდა შეიცვალოს, არა?“ როგორც ჩანს, სწორედ ეს ხდება და ვესტმინსტერის „ჩვეულებრივ საქმეებსა“ და რეალურ სამყაროში მიმდინარე მოვლენებს შორის დაძაბულობა დიდხანს ვეღარ გაგრძელდება. მაისის არჩევნებზე ინგლისში, უელსსა და შოტლანდიაში, ისევე როგორც მომდევნო საყოველთაო არჩევნებზე, სავარაუდოდ, ახალი პოლიტიკის ნიშნები ისეთივე მკაფიო იქნება, რასაც ლეიბორისტებისთვის დრამატული შედეგები მოჰყვება. პარასკევს, სტარმერმა გააფრთხილა „პროგრესული ხმების გაყოფის რისკის შესახებ, რათა „რეფორმ UK“ შუა გზაზე გამოჩნდეს“, და დაჟინებით მოითხოვა, რომ...