ტაილანდთან სასაზღვრო დაძაბულობის გამწვავების ფონზე, კამბოჯამ საფრანგეთს დახმარებისთვის მიმართა — თუმცა პარიზის არასწორმა ნაბიჯმა შესაძლოა ვითარება გააუარესოს. კამბოჯამ საფრანგეთისგან დახმარება მოითხოვა, მათ შორის ისტორიულ სასაზღვრო დოკუმენტებსა და კოლონიური ხანის რუკებზე წვდომა, ტაილანდთან მიმდინარე სასაზღვრო დავის მოსაგვარებლად. ამ თვეში კამბოჯის პრემიერ-მინისტრმა ჰუნ მანეტმა საფრანგეთის პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონს მისწერა წერილი, სადაც აღნიშნული იყო, რომ კამბოჯა მიესალმება ყოფილი კოლონიური ძალის ექსპერტულ და საკონსულტაციო მხარდაჭერას. "პრემიერ-მინისტრს მტკიცედ სწამს, რომ საფრანგეთის მუდმივი ჩართულობა საერთო მიზანს მოემსახურება — მიღწეული იქნას სამართლიანი და გრძელვადიანი გადაწყვეტა, რაც კამბოჯელ და ტაილანდელ ხალხს საშუალებას მისცემს, თაობების განმავლობაში იცხოვრონ მშვიდობით, უსაფრთხოებით, კეთილმეზობლობითა და კეთილდღეობით," — ნათქვამია კამბოჯის საგარეო საქმეთა სამინისტროს პრესრელიზში. საფრანგეთი კამბოჯას 1863 წლიდან 1953 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვებამდე პროტექტორატის სახით მართავდა. კამბოჯასა და დღევანდელ ტაილანდს შორის 817-კილომეტრიანი (507 მილი) საზღვარი პირველად ფრანგმა ოფიციალურმა პირებმა 1907 წელს დაიტანეს რუკაზე, "წყალგამყოფი ხაზის" პრინციპზე დაყრდნობით, რომელიც მდინარეების მეკონგისა და ტონლე საპის აუზებს ყოფს. თუმცა, საფრანგეთის რეგიონიდან გასვლის შემდეგ, დემარკაციის ხაზი მწვავე და ზოგჯერ მომაკვდინებელი დავის საგანი გახდა. ტაილანდი და კამბოჯა არაერთხელ შეტაკებულან ტერიტორიის, განსაკუთრებით კი XI საუკუნის პრეა ვიჰეარის ტაძრის მიმდებარე ტერიტორიის გამო, რომელსაც ორივე მხარე ძლიერ ნაციონალისტურ სიმბოლოდ მიიჩნევს. ტაილანდი დიდი ხანია ამტკიცებს, რომ ტაძარი რეალურად მდებარეობს წყალგამყოფი ხაზის ჩრდილოეთით, როგორც ეს ხელშეკრულებებშია აღწერილი, და შესაბამისად, ბანგკოკის კონტროლის ქვეშ უნდა იყოს; კამბოჯა, თავის მხრივ, დიდწილად ეყრდნობოდა რუკებს, რომლებიც ობიექტს საზღვრის მის მხარეს ათავსებს. 1962 წელს, მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლომ (ICJ) დაადგინა, რომ ტაძარი კამბოჯას ეკუთვნოდა. 2013 წელს, ორი ქვეყნის ხუთი წლით ადრე მომხდარი მოკლე სასაზღვრო ომის შემდეგ, ICJ-მ კამბოჯის სუვერენიტეტი დაადასტურა. დაძაბულობა კვლავ გამწვავდა შარშან, ივლისში ღია ბრძოლაში გადაიზარდა, შემდეგ კი დეკემბრის დასაწყისში კვლავ იფეთქა, სანამ 27 დეკემბერს ახალი ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ გამოცხადდებოდა. ამ დროისთვის სულ მცირე 149 ადამიანი დაიღუპა, მათი უმეტესობა მშვიდობიანი მოქალაქეა. ასობით ათასი ადამიანი იძულებით გადაადგილდა, დაახლოებით 800 000 კამბოჯელმა მიგრანტმა დატოვა თავისი ცხოვრება ტაილანდში და სამშობლოში დაბრუნდა. ჰუნ მანეტის უახლესმა მიმართვამ საფრანგეთისადმი, ასევე გააცოცხლა უფრო ფართო, არასასიამოვნო კითხვა იმის შესახებ, თუ როგორ აგრძელებენ თანამედროვე კონფლიქტებს სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში კოლონიური ხანის საზღვრები. "კოლონიალიზმი არის პირველქმნილი ცოდვა, საიდანაც სათავეს იღებს მიანმარის სამოქალაქო ომი, ტაი-კამბოჯის სასაზღვრო ომი, ინდონეზიასა და მალაიზიას შორის ბორნეოს გამო მიმდინარე ტერიტორიული დავები და მრავალი სხვა, რომელიც ჯერ კიდევ გრძელდება სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში," — განუცხადა DW-ს ბერნარ კეომ, ჟენევის ასპირანტურის ინსტიტუტის საერთაშორისო ისტორიისა და პოლიტიკის ასისტენტ პროფესორმა. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში დეკოლონიზაციის ფრაგმენტულმა პროცესმა "გამოიწვია პოსტკოლონიური ეროვნული სახელმწიფოების შექმნა, რომლებიც აგრძელებენ გაუმკლავდნენ გადაუჭრელ საკითხებს", — განუცხადა კეომ DW-ს. კამბოჯა, უფრო პატარა სახელმწიფო, რომელიც ტაილანდის სახით სამხედრო თვალსაზრისით ძლიერ მოწინააღმდეგეს უპირისპირდება, სულ უფრო მეტად აყალიბებს თავის დავას ტაილანდთან, როგორც საერთაშორისო სამართლით რეგულირებულს. "საფრანგეთისთვის ისტორიული და ტექნიკური დოკუმენტაციის დახმარების მოთხოვნა ხელს შეუწყობს კამბოჯის სამართლებრივი პოზიციის განმტკიცებას მისი ტერიტორიული საზღვრების შენარჩუნებაში," — განუცხადა DW-ს სოკსამფოას იმმა, მიჩიგანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზიური კვლევების ცენტრის ასოცირებულმა დირექტორმა. იმის გამო, რომ კოლონიური ხანის სასაზღვრო რუკები კვლავ ოფიციალურად არის აღიარებული მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოსა და გაეროს მიერ, ეს კამბოჯას ტაილანდთან დაპირისპირებაში უფრო ძლიერ პოზიციაში ჩააყენებს, აღნიშნა იმმა. მას შემდეგ, რაც 2025 წლის მაისში კამბოჯელი ჯარისკაცი დაიღუპა, ჰუნ მანეტმა განაცხადა, რომ კამბოჯა ICJ-ისგან განჩინებას მოითხოვდა. მოგვიანებით გამწვავების დროს, კამბოჯამ გაეროს უშიშროების საბჭოსაც მიმართა, მაშინ როცა ტაილანდმა საჯაროდ უარყო საერთაშორისო მედიაციის შეთავაზებები და ორმხრივი გადაწყვეტისადმი თავისი უპირატესობა გაიმეორა. მან აღნიშნა, რომ 1947 წლის ბრიტანული "რედკლიფის" სასაზღვრო ხაზი ინდოეთსა და პაკისტანს შორის ასევე კვლავ გამოიყენება საერთაშორისო ორგანოების მიერ. გარდა ამისა, 2008 წელს მალაიზიასა და სინგაპურს შორის პედრა ბრანკას კუნძულის გამო სუვერენიტეტის საქმეში, ICJ-მ შეაფასა ვრცელი ისტორიული მტკიცებულებები, მათ შორის ოფიციალური მიმოწერა და კოლონიური ხანის ჩანაწერები. პარიზს ოფიციალურად არ განუცხადებია, დათანხმდება თუ არა ის პნომპენის უახლეს მოთხოვნას. ზოგადად, საფრანგეთის მთავრობა ცდილობდა ნეიტრალიტეტის შენარჩუნებას მას შემდეგ, რაც ტაილანდისა და კამბოჯის ჯარებს შორის შეტაკებები გასული წლის ივლისში დაიწყო. თუ ის გადაწყვეტს ჩარევას, მის გავლენას შეუძლია მერყეობდეს უბრალოდან პოლიტიკურად ფეთქებად საშიშამდე.