ტაილანდთან სასაზღვრო დაძაბულობის გაგრძელების ფონზე, კამბოჯამ დახმარებისთვის საფრანგეთს მიმართა — თუმცა პარიზის არასწორმა ნაბიჯმა შესაძლოა სიტუაცია გააუარესოს. კამბოჯამ საფრანგეთის დახმარება ითხოვა, მათ შორის, ისტორიულ სასაზღვრო დოკუმენტებსა და კოლონიური ეპოქის რუკებზე წვდომა, ტაილანდთან მიმდინარე სასაზღვრო დავის გადასაჭრელად. ამ თვეში, კამბოჯის პრემიერ-მინისტრმა ჰუნ მანეტმა საფრანგეთის პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონს მისწერა, რომ კამბოჯა ასევე მიესალმება ექსპერტულ და საკონსულტაციო მხარდაჭერას ყოფილი კოლონიური სახელმწიფოსგან. „პრემიერ-მინისტრს მტკიცედ სჯერა, რომ საფრანგეთის მუდმივი ჩართულობა ხელს შეუწყობს სამართლიანი და გრძელვადიანი გადაწყვეტის მიღწევის საერთო მიზანს, რაც კამბოჯელ და ტაილანდელ ხალხებს მომავალი თაობებისთვის მშვიდობაში, უსაფრთხოებაში, კეთილმეზობლობასა და კეთილდღეობაში გვერდიგვერდ ცხოვრების საშუალებას მისცემს“, — განაცხადა კამბოჯის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ პრესრელიზში. საფრანგეთი კამბოჯას პროტექტორატის სახით მართავდა 1863 წლიდან 1953 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვებამდე. 817-კილომეტრიანი საზღვარი კამბოჯასა და დღევანდელ ტაილანდს შორის პირველად ფრანგმა ოფიციალურმა პირებმა 1907 წელს დაიტანეს რუკაზე, „წყალგამყოფი“ პრინციპის საფუძველზე, რომელიც მდინარეების მეკონგისა და ტონლე საპის აუზებს ჰყოფს. თუმცა, საფრანგეთის რეგიონიდან გასვლის შემდეგ, დემარკაციის ხაზი მწარე და ზოგჯერ მომაკვდინებელი დავის ფოკუსში მოექცა. ტაილანდი და კამბოჯა ტერიტორიის, განსაკუთრებით კი XI საუკუნის პრეა ვიჰეარის ტაძრის მიმდებარე ტერიტორიის გამო არაერთხელ დაპირისპირებულან, რომელსაც ორივე მხარე ძლიერ ნაციონალისტურ სიმბოლოდ მიიჩნევს. ტაილანდი დიდი ხანია ამტკიცებს, რომ ტაძარი სინამდვილეში წყალგამყოფი ხაზის ჩრდილოეთით მდებარეობს, როგორც ეს ხელშეკრულებებშია აღწერილი, და, შესაბამისად, ბანგკოკის კონტროლის ქვეშ უნდა იყოს; კამბოჯა, თავის მხრივ, დიდწილად ეყრდნობოდა რუკებს, რომლებიც ობიექტს საზღვრის მის მხარეს ათავსებს. 1962 წელს, საერთაშორისო სასამართლომ (ICJ) დაადგინა, რომ ტაძარი კამბოჯას ეკუთვნოდა. 2013 წელს, ორი ქვეყნის შორის ხუთი წლით ადრე მომხდარი ხანმოკლე სასაზღვრო ომის შემდეგ, საერთაშორისო სასამართლომ კამბოჯის სუვერენიტეტი დაადასტურა. დაძაბულობა კვლავ გამწვავდა გასულ წელს, ივლისში ღია საბრძოლო მოქმედებებში გადაიზარდა, შემდეგ კი დეკემბრის დასაწყისში კვლავ იფეთქა, სანამ 27 დეკემბერს ახალი ცეცხლის შეწყვეტა გამოცხადდებოდა. ამ დროისთვის სულ მცირე 149 ადამიანია დაღუპული, რომელთა უმეტესობა მშვიდობიანი მოქალაქეა. ასობით ათასი ადამიანია იძულებით გადაადგილებული, დაახლოებით 800 000 კამბოჯელი მიგრანტი ტაილანდში თავის ცხოვრებას ტოვებს და სახლში ბრუნდება. ჰუნ მანეტის ბოლო მიმართვამ საფრანგეთისადმი, ასევე გააცოცხლა უფრო ფართო, არასასიამოვნო კითხვა იმის შესახებ, თუ როგორ აყალიბებს კოლონიური ეპოქის საზღვრები სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში არსებულ თანამედროვე კონფლიქტებს. „კოლონიალიზმი არის პირველქმნილი ცოდვა, საიდანაც წარმოიშვა მიანმარის სამოქალაქო ომი, ტაილანდ-კამბოჯის სასაზღვრო ომი, ინდონეზიასა და მალაიზიას შორის ბორნეოს გამო მიმდინარე ტერიტორიული დავები და მრავალი სხვა, რომელიც დღესაც გრძელდება სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში“, — განუცხადა DW-ს ბერნარდ კეომ, ჟენევის ასპირანტურის ინსტიტუტის საერთაშორისო ისტორიისა და პოლიტიკის ასისტენტ პროფესორმა. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში დეკოლონიზაციის ფრაგმენტულმა პროცესმა „გამოიწვია პოსტკოლონიური ეროვნული სახელმწიფოების შექმნა, რომლებიც აგრძელებენ გადაუჭრელი საკითხების მთელ რიგთან გამკლავებას“, — განუცხადა კეომ DW-ს. კამბოჯა, პატარა სახელმწიფო, რომელიც ტაილანდის სახით სამხედრო თვალსაზრისით ძლევამოსილ მოწინააღმდეგეს უპირისპირდება, სულ უფრო მეტად წარმოაჩენს თავის დავას ტაილანდთან, როგორც საერთაშორისო სამართლით რეგულირებულს. „საფრანგეთისთვის ისტორიული და ტექნიკური დოკუმენტაციის დახმარების თხოვნა ხელს შეუწყობს კამბოჯის იურიდიული პოზიციის განმტკიცებას მისი ტერიტორიული საზღვრების შენარჩუნებაში“, — განუცხადა DW-ს სოქსამფოას იმმა, მიჩიგანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზიური კვლევების ცენტრის ასოცირებულმა დირექტორმა. იმის გამო, რომ კოლონიური ეპოქის სასაზღვრო რუკები კვლავ ოფიციალურად არის აღიარებული საერთაშორისო სასამართლოსა და გაეროს მიერ, ეს კამბოჯას ტაილანდთან დაპირისპირებაში უფრო ძლიერ პოზიციაში ჩააყენებს, აღნიშნა იმმა. 2025 წლის მაისში კამბოჯელი ჯარისკაცის დაღუპვის შემდეგ, ჰუნ მანეტმა განაცხადა, რომ კამბოჯა საერთაშორისო სასამართლოსგან გადაწყვეტილებას მოითხოვდა. მოგვიანებით გამწვავებების დროს, კამბოჯამ გაეროს უშიშროების საბჭოსაც მიმართა, მაშინ როცა ტაილანდმა საჯაროდ უარყო საერთაშორისო შუამავლობის შეთავაზებები და ორმხრივი გადაწყვეტისადმი უპირატესობა გაიმეორა. მან აღნიშნა, რომ 1947 წლის ბრიტანული „რედკლიფის“ სასაზღვრო ხაზი ინდოეთსა და პაკისტანს შორის ასევე კვლავ გამოიყენება საერთაშორისო ორგანოების მიერ. უფრო მეტიც, 2008 წელს მალაიზიასა და სინგაპურს შორის პედრა ბრანკას კუნძულის გამო სუვერენიტეტის საქმეში, საერთაშორისო სასამართლომ შეაფასა ვრცელი ისტორიული მტკიცებულებები, მათ შორის ოფიციალური მიმოწერა და კოლონიური ეპოქის ჩანაწერები. პარიზს ოფიციალურად არ განუცხადებია, დათანხმდება თუ არა პნომპენის ბოლო მოთხოვნას. მთლიანობაში, საფრანგეთის მთავრობა ცდილობდა ნეიტრალიტეტის შენარჩუნებას მას შემდეგ, რაც ტაილანდისა და კამბოჯის ჯარებს შორის შეტაკებები გასული წლის ივლისში დაიწყო. თუ ის ჩარევას გადაწყვეტს, მისი გავლენა შეიძლება მერყეობდეს უმნიშვნელოდან პოლიტიკურად ფეთქებადსაშიშამდე.