ტაილანდთან სასაზღვრო დაძაბულობის გაჭიანურების ფონზე, კამბოჯამ დახმარებისთვის საფრანგეთს მიმართა – თუმცა, პარიზის არასწორმა ნაბიჯმა შესაძლოა სიტუაცია გააუარესოს. კამბოჯამ საფრანგეთის დახმარება ითხოვა, მათ შორის ისტორიულ სასაზღვრო დოკუმენტებსა და კოლონიური ეპოქის რუკებზე წვდომა, ტაილანდთან მიმდინარე სასაზღვრო დავის მოსაგვარებლად. ამ თვეში, კამბოჯის პრემიერ-მინისტრმა ჰუნ მანეტმა წერილი მისწერა საფრანგეთის პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონს, სადაც ნათქვამია, რომ იგი ასევე მიესალმება ექსპერტულ და საკონსულტაციო მხარდაჭერას ყოფილი კოლონიური სახელმწიფოსგან. "პრემიერ-მინისტრი მტკიცედ მიიჩნევს, რომ საფრანგეთის გაგრძელებული ჩართულობა მოემსახურება სამართლიანი და გრძელვადიანი გადაწყვეტის მიღწევის საერთო მიზანს, რაც კამბოჯელ და ტაილანდელ ხალხებს საშუალებას მისცემს, თაობების განმავლობაში მშვიდობიანად, უსაფრთხოდ, კეთილმეზობლურად და კეთილდღეობაში იცხოვრონ გვერდიგვერდ", - განაცხადა კამბოჯის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ პრესრელიზში. საფრანგეთი კამბოჯას პროტექტორატის სახით მართავდა 1863 წლიდან 1953 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვებამდე. კამბოჯასა და დღევანდელ ტაილანდს შორის არსებული 817-კილომეტრიანი (507-მილიანი) საზღვარი პირველად ფრანგმა ოფიციალურმა პირებმა 1907 წელს, "წყალგამყოფის" პრინციპზე დაყრდნობით დაიტანეს რუკებზე, რომელიც მდინარეების მეკონგისა და ტონლე საპის აუზებს ყოფს. თუმცა, საფრანგეთის რეგიონიდან გასვლის შემდეგ, სადემარკაციო ხაზი მწარე და ზოგჯერ მომაკვდინებელი დავის ყურადღების ცენტრში მოექცა. ტაილანდსა და კამბოჯას არაერთხელ ჰქონდათ შეტაკებები ტერიტორიის გამო, განსაკუთრებით მე-11 საუკუნის პრეა ვიჰეარის ტაძრის მიმდებარე ტერიტორიაზე, რომელსაც ორივე მხარე ძლიერ ნაციონალისტურ სიმბოლოდ მიიჩნევს. ტაილანდი დიდი ხანია ამტკიცებს, რომ ტაძარი ფაქტობრივად წყალგამყოფის ხაზის ჩრდილოეთით მდებარეობს, როგორც ეს ხელშეკრულებებშია აღწერილი, და შესაბამისად, ბანგკოკის კონტროლის ქვეშ უნდა იყოს; კამბოჯა, თავის მხრივ, დიდწილად ეყრდნობოდა რუკებს, რომლებიც ობიექტს მისი საზღვრის მხარეს ათავსებს. 1962 წელს, საერთაშორისო მართლმსაჯულების სასამართლომ (ICJ) დაადგინა, რომ ტაძარი კამბოჯას ეკუთვნოდა. 2013 წელს, ორი ქვეყნის ხუთი წლით ადრე მომხდარი მოკლე სასაზღვრო ომის შემდეგ, ICJ-მ კამბოჯის სუვერენიტეტი დაადასტურა. დაძაბულობა კვლავ გამწვავდა გასულ წელს, ივლისში ღია ბრძოლებში გადაიზარდა, შემდეგ კი დეკემბრის დასაწყისში კვლავ იფეთქა, სანამ 27 დეკემბერს ახალი ცეცხლის შეწყვეტა გამოცხადდებოდა. აქამდე სულ მცირე 149 ადამიანი დაიღუპა, მათი უმრავლესობა სამოქალაქო პირი იყო. ასობით ათასი ადამიანი იძულებით გადაადგილდა, დაახლოებით 800 000 კამბოჯელმა მიგრანტმა კი ტაილანდში ცხოვრება მიატოვა და სამშობლოში დაბრუნდა. ჰუნ მანეტის უახლესმა მიმართვამ საფრანგეთისადმი ასევე გააცოცხლა ფართო, არასასიამოვნო კითხვა იმის შესახებ, თუ როგორ აყალიბებს კოლონიური ეპოქის საზღვრები სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში თანამედროვე კონფლიქტებს. „კოლონიალიზმი არის პირველადი ცოდვა, საიდანაც სათავე იღებს მიანმარის სამოქალაქო ომი, ტაილანდ-კამბოჯის სასაზღვრო ომი, ინდონეზიასა და მალაიზიას შორის ბორნეოს გამო მიმდინარე ტერიტორიული დავები და მრავალი სხვა კონფლიქტი, რომელიც ჯერ კიდევ გრძელდება სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში“, – განუცხადა DW-ს ბერნარ კეომ, ჟენევის ასპირანტურის ინსტიტუტის საერთაშორისო ისტორიისა და პოლიტიკის ასისტენტ პროფესორმა. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში დეკოლონიზაციის ფრაგმენტულმა პროცესმა „გამოიწვია პოსტკოლონიური ეროვნული სახელმწიფოების შექმნა, რომლებიც აგრძელებენ გადაუჭრელ საკითხებთან გამკლავებას“, – განუცხადა კეომ DW-ს. კამბოჯა, პატარა ერი, რომელიც ტაილანდის სახით სამხედრო თვალსაზრისით ძლიერ მოწინააღმდეგეს უპირისპირდება, სულ უფრო მეტად წარმოაჩენს თავის დავას ტაილანდთან, როგორც საერთაშორისო კანონმდებლობით რეგულირებულს. „საფრანგეთისადმი დახმარების მოთხოვნა ისტორიულ და ტექნიკურ დოკუმენტაციასთან დაკავშირებით, ხელს შეუწყობს კამბოჯის სამართლებრივი პოზიციის გაძლიერებას მისი ტერიტორიული საზღვრების შენარჩუნებაში“, – განუცხადა DW-ს სოკსამფოას იმმა, მიჩიგანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზიური კვლევების ცენტრის ასოცირებულმა დირექტორმა. იმმა აღნიშნა, რომ ვინაიდან კოლონიური ეპოქის სასაზღვრო რუკებს კვლავაც ოფიციალურად აღიარებს საერთაშორისო მართლმსაჯულების სასამართლო და გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია, ეს კამბოჯას ტაილანდთან დაპირისპირებაში უფრო ძლიერ პოზიციაში ჩააყენებს. 2025 წლის მაისში კამბოჯელი ჯარისკაცის დაღუპვის შემდეგ, ჰუნ მანეტმა განაცხადა, რომ კამბოჯა ICJ-ის გადაწყვეტილებას მოითხოვდა. შემდგომი ესკალაციების დროს, კამბოჯამ ასევე მიმართა გაეროს უშიშროების საბჭოს, მაშინ როცა ტაილანდმა საჯაროდ უარყო საერთაშორისო შუამავლობის შეთავაზებები და კიდევ ერთხელ დაადასტურა ორმხრივი გადაწყვეტისადმი თავისი უპირატესობა. მან აღნიშნა, რომ ინდოეთსა და პაკისტანს შორის 1947 წლის ბრიტანული „რედკლიფის“ სასაზღვრო ხაზი კვლავ გამოიყენება საერთაშორისო ორგანოების მიერ. გარდა ამისა, 2008 წლის სუვერენიტეტის საქმეში მალაიზიასა და სინგაპურს შორის პედრა ბრანკას კუნძულის გამო, ICJ-მ შეაფასა ვრცელი ისტორიული მტკიცებულებები, მათ შორის ოფიციალური მიმოწერა და კოლონიური ეპოქის ჩანაწერები. პარიზს ოფიციალურად არ უთქვამს, დათანხმდება თუ არა პნომპენის უახლეს მოთოვნას. მთლიანობაში, საფრანგეთის მთავრობა ცდილობდა ნეიტრალური პოზიციის შენარჩუნებას გასული წლის ივლისიდან, როდესაც ტაილანდისა და კამბოჯის ჯარებს შორის შეტაკებები დაიწყო. თუ ის მაინც გადაწყვეტს ჩარევას, მის გავლენას შესაძლოა, უბრალოდან პოლიტიკურად ფეთქებად ხასიათამდე ჰქონდეს დიაპაზონი.