დაიან ებოტმა, რომელიც გაერთიანებული სამეფოს მხრიდან აფრო-ამერიკელი აქტივისტის მიმართ პატივისცემას გამოხატავდა, განაცხადა, რომ ჯესი ჯექსონი „სამოქალაქო უფლებების დიდ ეპოქასთან პირდაპირი კავშირი იყო“. პატივცემული ჯექსონი ასევე მჭიდროდ იყო დაკავშირებული რასობრივი თანასწორობისთვის ბრძოლასთან დიდ ბრიტანეთში, სადაც ის ათწლეულების განმავლობაში ატარებდა კამპანიას ინსტიტუციური რასიზმის, ისევე როგორც ეკონომიკური, ჯანმრთელობისა და სისხლის სამართლის სისტემის უთანასწორობის წინააღმდეგ. „მისი გზავნილი აბსოლუტურად აქტუალურია დღეს, როდესაც ვხედავთ რასიზმის აღზევებას ისეთი სახით, რომლის გაქრობის იმედიც გვქონდა,“ - განაცხადა ბელ რიბეირო-ედიმ, ქლაფემისა და ბრიქსტონ ჰილის დეპუტატმა და აფრიკული რეპარაციების ყველა პარტიის საპარლამენტო ჯგუფის თავმჯდომარემ, სამოქალაქო უფლებების ლიდერის პატივსაცემად, რომლის გარდაცვალებაც 84 წლის ასაკში სამშაბათს გახდა ცნობილი. მან დასძინა: „ის ეფუძნებოდა (პან-აფრიკულ) ტრადიციას, რომელიც ვიხილეთ ისეთი მოღვაწეებისგან, როგორებიც იყვნენ (მარკუს) გარვი და (კვამე) ნკრუმა, რომლის მიხედვითაც საერთაშორისო სოლიდარობა აფრიკული წარმოშობის ხალხთა განთავისუფლების გასაღები იყო.“ სოლიდარობის ამ უწყვეტმა მოგზაურობამ ჯექსონი მანჩესტერში, მოს საიდში მდებარე „წინასწარმეტყველების ღმერთის ეკლესიაში“ მიიყვანა 2007 წელს. ეს ვიზიტი მონობის გაუქმებიდან 200 წლისთავს დაემთხვა – ინდუსტრიას, რომელიც ქალაქის სიმდიდრეს კვებავდა, ხოლო მისი მრავალი შავკანიანი მაცხოვრებლის წინაპრებს აზიანებდა. ჯექსონის ვიზიტი მანჩესტერში – ცხრაქალაქიანი „თანასწორი ეკონომიკის“ (Equanomics) ტურნეს ნაწილი, რომელიც ასევე გაჩერდა ბირმინგემში, ბრედფორდში, ბრისტოლში, ლესტერში, ლივერპულში, ლონდონში, ნოტინჰემსა და შეფილდში – ასახავდა, თუ როგორ იყო ჯექსონისთვის ეკონომიკური, რასობრივი და სოციალური სამართლიანობა განუყოფელი, და როგორ იყვნენ აფრიკული წარმოშობის თემები დიდ ბრიტანეთსა და ამერიკაში დაკავშირებული დასავლეთში შავკანიანი უმცირესობის სტატუსის საერთო გამოცდილებით. ქვეყნის მასშტაბით შავკანიანი თემების აღტაცებული აპლოდისმენტების ფონზე, ჯექსონმა იწინასწარმეტყველა ის საუბრები, რომლებიც დიდ ბრიტანეთში მეინსტრიმი გახდა – აშშ-ში ჯორჯ ფლოიდის გარდაცვალების შემდეგ – გაერთიანებული სამეფოს წარუმატებლობის შესახებ, ეღიარებინა შავკანიანების წვლილი ეროვნულ ისტორიაში. ბრისტოლში ჯექსონმა აუდიტორიას განუცხადა: „ჩვენ, აფრიკელები, კრედიტორები ვართ და არა მოვალეები. ჩვენი ენერგია კვებავდა ინდუსტრიულ რევოლუციას. ჩვენ ვიბრძოლეთ და დავიღუპეთ პირველ და მეორე მსოფლიო ომებში. „ბრისტოლში თქვენ კრედიტორები ხართ. თქვენ გმართებთ. შეიძინეთ ახალი შეგრძნება საკუთარი თავის შესახებ. თქვენ კრედიტორი ხართ და არა მოვალე. დღეს ჩვენ თავისუფლები ვართ, მაგრამ არა თანასწორები.“ მთელი ცხოვრების განმავლობაში, როდესაც ბრიტანელი შავკანიანი თემები რთულ მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდნენ – აჯანყებების, მკვლელობებისა და სისტემური უსამართლობის შემდეგ – ჯექსონი იყო მხარდამჭერი, შთამაგონებელი პიროვნება, რომელიც აშშ-დან ჩამოდიოდა დაზარალებულ თემებთან დასადგომად. ის ასევე იყო საკვანძო მომენტებში, შეხვდა დაიან ებოტს, ქვეყნის პირველ შავკანიან ქალ დეპუტატს, რომელიც მას „ძალიან ჭკვიან, თბილ და უზომოდ ქარიზმატულ“ პიროვნებად იხსენებს. ებოტის არჩევამდე ორი წლით ადრე, ჯექსონმა მარგარეტ ტეტჩერს მოუწოდა, შეეწყვიტა დიდი ბრიტანეთის მხარდაჭერა აპარტეიდისთვის სამხრეთ აფრიკაში, მას შემდეგ, რაც ის ებოტთან, პოლ ბოატენგთან, ბერნი გრანტთან და კენ ლივინგსტონთან ერთად ტრაფალგარის მოედანზე გამართულ საპროტესტო აქციას შეუერთდა, რომლის მიზანიც აპარტეიდის დასრულება და ნელსონ მანდელას გათავისუფლება იყო, და რომელსაც 120 000 ადამიანი დაესწრო. ის დიდხანს იბრძოდა შავკანიანთა ისტორიის მარგინალიზაციის წინააღმდეგ. როდესაც პან-აფრიკელმა აქტივისტმა აქიააბა ადაი-სებომ, მაშინდელმა ლონდონის დიდი საბჭოს თანამშრომელმა, მოაწყო ლექციები და კონცერტები, რომლებმაც დიდი ბრიტანეთის შავკანიანთა ისტორიის თვის თესლი დათესეს, ჯექსონი დამსწრეთა შორის იყო – აქტივისტებთან ანჯელა დევისთან, უინი მანდელასთან, მარკუს გარვი უმცროსთან და მუსიკის დიდოსტატებთან რეი ჩარლზთან, ბერნინგ სპირითან, ჰიუ მასეკელასთან და მაქს როაჩთან ერთად. სეგრეგირებულ ამერიკის სამხრეთში გაზრდილი, დოქტორ მარტინ ლუთერ კინგთან ერთად სამოქალაქო უფლებებისა და ეკონომიკური სამართლიანობისთვის მებრძოლი ჯექსონი, დემოკრატიული მონაწილეობის უწყვეტი მხარდამჭერი იყო. 2013 წელს, კინგის მკვლელობიდან 50 წლის შემდეგ, ჯექსონი დიდ ბრიტანეთში ჩავიდა „ოპერაცია შავი ხმის“ (Operation Black Vote) მხარდასაჭერად, საქმისა, რომელსაც ის წლების განმავლობაში უჭერდა მხარს, და ისაუბრა იმაზე, თუ როგორ იმედოვნებდა, რომ აშშ-ის სამოქალაქო უფლებებისთვის ბრძოლა გააგრძელებდა ერთიანობისა და თანასწორობისთვის კამპანიის შთაგონებას დიდ ბრიტანეთში. მან BBC-ს განუცხადა: „როდესაც 1965 წელს ხმის მიცემის უფლება მოვიპოვეთ, ეს მხოლოდ შავკანიანებს არ ეხებოდა, როგორც ხშირად ფიქრობდნენ; თეთრკანიან ქალებს არ შეეძლოთ ჟიურიში მსახურება, 18 წლის ახალგაზრდებს არ შეეძლოთ ხმის მიცემა, კამპუსებზე არ შეგეძლოთ ხმის მიცემა და არ შეგეძლოთ ორენოვანი ხმის მიცემა, ამიტომ უნდა გვესწავლა ცალკე გადარჩენიდან ერთად ცხოვრებაზე გადასვლა. „ინკლუზია ზრდას იწვევს, როდესაც არის ზრდა, ყველა იმარჯვებს… როდესაც უყურებთ, ვინ თამაშობს ფეხბურთს ამ ქვეყანაში, რატომ გამოსდით ასე კარგად ფეხბურთი, შავკანიანებს, თეთრკანიანებს ერთად? იმიტომ, რომ როდესაც სათამაშო მოედანი თანაბარია, წესები საჯაროა, მიზნები ნათელია, მსაჯი სამართლიანია და ანგარიში გამჭვირვალეა, ჩვენ კარგად ვართ.“ ჯექსონის გარდაცვალების შესახებ ცნობის გავრცელების შემდეგ, „ოპერაცია შავი ხმის“ დამფუძნებელმა ლორდ საიმონ ვულეიმ The Voice-ს განუცხადა: „მე გამიმართლა, რომ მას ვიცნობდი არა მხოლოდ როგორც საზოგადო მოღვაწეს, არამედ როგორც მენტორსა და თანამშრომელს. ერთად ვიმუშავეთ ათობით ათასი შავკანიანი და ყავისფერი ამომრჩევლის რეგისტრაციისთვის აქ, დიდ ბრიტანეთში. ის, რაც შთაგონებით დაიწყო, მეგობრობაში გადაიზარდა, რომელიც თითქმის 30 წელი გაგრძელდა.“