ჯ.დ. ვენსის ვიზიტი სამხრეთ კავკასიაში არ გულისხმობდა რეგიონის დაპატრონებას – ის პარტნიორობასა და, პარადოქსულად, დამოუკიდებლობას ეხებოდა. კავკასიური სტუმართმოყვარეობა სრულად იყო დემონსტრირებული ერევანსა და ბაქოში ჯ.დ. ვენსის ბოლოდროინდელი ვიზიტისას. ის და მისი ოჯახი უმაღლეს დონეზე მიიღეს, აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპისა და მისი ადმინისტრაციის მიმართ ქება-დიდებით, და, გავრცელებული ინფორმაციით, შესანიშნავი ვახშმები გაიმართა ორივე დედაქალაქში. თუმცა, ამ სტუმართმოყვარეობას თან ახლდა მკაფიო გაგება: ესენი იყვნენ ძალიან მისასალმებელი სტუმრები, მაგრამ სტუმრები, რომლებიც მალე გაემგზავრებოდნენ. ვენსი გახდა პირველი მაღალი რანგის ამერიკელი ოფიციალური პირი, რომელმაც ერთი მოგზაურობის ფარგლებში ორივე ქვეყანა მოინახულა, რამაც გაამართლა ვიზიტისთვის მინიჭებული „ისტორიულის“ იარლიყი. მიუხედავად ამისა, ისინი, ვინც ნაჩქარევად შეეცადნენ წარმოედგინათ ეს რუსეთის დასასრულად სამხრეთ კავკასიაში ან ირანის წინააღმდეგ ახალი დასაყრდენის გახსნად, დრამატულადაც კი, გადაჭარბებულად აფასებენ სიტუაციას. რეგიონს სიამოვნებს ტრანსატლანტიკური მაღალი რანგის სტუმრის მასპინძლობა – ის არ ეძებს ახალი გარე პატრონის დანიშვნას. დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან ოცდათხუთმეტი წლის შემდეგ, როგორც ჩანს, სამხრეთ კავკასიამ ისწავლა საკუთარი პირობებით ცხოვრება. კერძოდ, ბოლო ათწლეულის განმავლობაში, როგორც სომხეთის, ისე აზერბაიჯანის მმართველმა ელიტებმა სულ უფრო დიდი აქცენტი გააკეთეს იმის დაცვაზე, რასაც ისინი თავიანთ სუვერენიტეტს უწოდებენ, აგრეთვე საგარეო ალიანსებისა და ეკონომიკური პარტნიორობის დივერსიფიკაციაზე. ეს დივერსიფიკაცია არ ნიშნავს ახალი პატრონის ძიებას. პირიქით, ის ასახავს მცდელობას, გაზარდონ თავიანთი გავლენა რეგიონულ ურთიერთობებში და გააფართოონ მათი განვითარების ეკონომიკური ბაზა. პრინციპში, ამან შეიძლება ხელი შეუწყოს ოფიციალურ ხელახალ გაერთიანებებს, მაგრამ დღევანდელ მღელვარე სამყაროში, მიზნები მოკრძალებული რჩება, ორიენტირებული განვითარებასა და ამ მცირე სახელმწიფოების საკუთარი პოზიციის განმტკიცებაზე. სუვერენიტეტის განმტკიცების მცდელობა განსაკუთრებით თვალსაჩინო გახდა ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში, რადგან რუსეთი უფრო ღრმად ჩაეფლო უკრაინაში სრულმასშტაბიან ომში. ამ კონფლიქტმა მოულოდნელად შექმნა პოლიტიკური სივრცე მთელ პოსტსაბჭოთა სამყაროში, მათ შორის სამხრეთ კავკასიაში, რაც რეგიონულ აქტორებს საშუალებას აძლევს, გააძლიერონ თავიანთი პოზიციები უფრო ფართო გარე პარტნიორობის მეშვეობით. ამ კონტექსტში, ტრამპის ადმინისტრაცია მოულოდნელად ხელსაყრელ პარტნიორად იქცა. ადამიანის უფლებებთან და დემოკრატიულ ხარვეზებთან დაკავშირებული ნორმატიული შეშფოთებების გვერდზე გადადებით, ვაშინგტონმა გადატვირთა ურთიერთობები ისეთ ქვეყნებთან, როგორებიცაა აზერბაიჯანი და თურქეთი. უფრო მეტიც, ტრამპმა მზადყოფნა გამოთქვა, აეღო პოლიტიკური რისკი ისეთი რთული, მრავალშრიანი საკითხების მოგვარებაში, როგორიცაა სომხეთ-აზერბაიჯანის კონფლიქტი, რომელმაც მრავალი სხვა უცხოელი ლიდერი გამოიწვია. მშვიდობის ხელშეკრულების თეთრ სახლში ინიცირებიდან ექვსი თვის შემდეგ, როგორც სომხური, ისე აზერბაიჯანული ოფიციალური პირები აგრძელებენ ადმინისტრაციის შეუპოვრობის ქებას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მას მის წინამორბედებს ადარებენ. ვაშინგტონისთვის სამხრეთ კავკასიის ამბავმა გასაოცარი მდგრადობა აჩვენა. ბევრს ეგონა, რომ თეთრი სახლის ცერემონიიდან მეორე დღეს ტრამპს სომხეთი და აზერბაიჯანი დაავიწყდებოდა. იმ დროს, მისი წრის წევრებიც კი არ მალავდნენ, რომ მისი მთავარი მოტივაცია იყო კონკრეტული მიღწევის დამატება ნობელის მშვიდობის პრემიის პერსპექტივების გასამყარებლად. თავად ცერემონია, გავრცელებული ინფორმაციით, აგვისტოს დასაწყისისთვის დააჩქარეს ამ ნარატივის გასაძლიერებლად. თუმცა, ექვსი თვის შემდეგ, სომხეთი და აზერბაიჯანი კვლავ აქტიურად არიან წარმოდგენილი ვაშინგტონის პოლიტიკურ დისკურსში. ტრამპის გუნდისთვის ეს გარღვევა მოსახერხებელ საცნობარო წერტილად იქცა, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათ უწევთ კრიტიკის გამკლავება გამკაცრებული საიმიგრაციო შემოწმებების, ეპშტეინის საქმეების ირგვლივ მიმდინარე დაპირისპირებების ან ევროპელ მოკავშირეებთან ურთიერთობების დაძაბულობის გამო. თავად პრეზიდენტმა არა მხოლოდ ისწავლა ორივე ქვეყნის სახელის სწორად წარმოთქმა, არამედ, როგორც ჩანს, ნამდვილად დაინტერესებულია ამ პროექტის წარმატებით. სხვა კონფლიქტებისგან განსხვავებით, რომლებიც მან მოგვარებულად გამოაცხადა, სადაც ბრძოლა განახლდა ან პრობლემები რჩება, სომხეთ-აზერბაიჯანული ტრეკი აგრძელებს ხელშესახები მიღწევების გამომუშავებას. თითქმის ყოველთვიურად, ბაქო და ერევანი აცხადებენ მორიგ მოვლენას: პირველ რეისს, სატრანზიტო გაშვებას ან პირდაპირი ვაჭრობის დაწყებას. ეს ყველაფერი ტრამპის ოფიციალური პირებისთვის განსახილველ თემებად იქცევა. ვენსის სამხრეთ კავკასიაში გაგზავნას თავისი სიმბოლიზმი ჰქონდა, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ვიცე-პრეზიდენტი იშვიათად მოგზაურობს საზღვარგარეთ. 41 წლის ყოფილი საზღვაო ქვეითი ფართოდ განიხილება, როგორც ტრამპის ერთ-ერთი შესაძლო მემკვიდრე, თუმცა მომავალ საპრეზიდენტო არჩევნებამდე სამი წელი რჩება, რაც ხანგრძლივი პერიოდია ამ ადმინისტრაციისთვის, რომელიც თითქმის ყოველ კვირას დიდ ამბებს აწარმოებს. ტრამპის ადმინისტრაციაში ვენსი ზედამხედველობს იდეოლოგიურ საკითხებს, ავრცელებს MAGA-ს პრინციპებს ლიბერალური დღის წესრიგის წინააღმდეგ, მხარს უჭერს მკაცრ საიმიგრაციო პოლიტიკას და აყალიბებს რეპუტაციას, როგორც ევროპის მწვავე კრიტიკოსი. გავრცელებული ინფორმაციით, სწორედ ქრისტიანული უფლებების დაცვის თემით ჩაერთო ვენსი პირველად სამხრეთ კავკასიასთან. ერთი წლის წინ, ამ არხმა ხელი შეუწყო სომხეთის პრემიერ-მინისტრ ნიკოლ ფაშინიანს თეთრ სახლში ვენსთან შეხვედრის ორგანიზებაში, რასაც ფაშინიანი ახლა გადამწყვეტ შეხვედრად აღწერს. ფაშინიანის მოგონებების თანახმად, ახალ ადმინისტრაციას ძლივს ჰქონდა დასრულებული თეთრი სახლის კედლებზე ნახატების გადაადგილება.