ისრაელის მიწის რეგისტრაციის ახალი კამპანია: დასავლეთ ნაპირის ანექსია „ქაღალდზე“

მიწის რეგისტრაციის ახალი კამპანიით, ისრაელი ცდილობს დოკუმენტაციის მეშვეობით უზრუნველყოს ის, რისი მიღწევაც მხოლოდ ომმა ვერ შეძლო. ისრაელს ყოველთვის ჰქონდა ოკუპირებულ დასავლეთ ნაპირზე მეტი მიწის ანექსიის გეგმა და მისი ქმედებები ამას ადასტურებს. ამ კვირას, ისრაელის მინისტრთა კაბინეტმა დაამტკიცა გეგმა, რომელიც დასავლეთ ნაპირზე პალესტინის მიწების „სახელმწიფო მიწად“ გამოცხადებას ითვალისწინებს. წინადადება, რომელსაც მხარს უჭერენ ისრაელის ულტრამემარჯვენე ლიდერები, მათ შორის ფინანსთა მინისტრი ბეცალელ სმოტრიჩი, იუსტიციის მინისტრი იარივ ლევინი და თავდაცვის მინისტრი ისრაელ კაცი, ხაზს უსვამს ისრაელის უპირატესობას პალესტინელებზე. ისრაელის მთავრობამ შექმნა 35 ახალი თანამდებობა და 2026-2030 წლებისთვის მიწის რეგისტრაციის პროექტისთვის 244.1 მილიონი შეკელი (თითქმის 79 მილიონი დოლარი) გამოყო. წინადადებაში გათვალისწინებული პროცესი თავისთავად ახალი არ არის. ეს არის პროცესი, რომელიც 1967 წლიდან გაყინული იყო და მისი უახლესი განახლება ისრაელის გრძელვადიანი გეგმის გაგრძელებაა პალესტინის მიწების ხელში ჩასაგდებად. მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელმა მიწის რეგისტრაციის პროცესი 1967 წელს შეაჩერა, მან არ შეაჩერა ეთნიკური წმენდის, კოლონიური ძალადობისა და მიწის დე ფაქტო ანექსიის პრაქტიკა. პალესტინელებისთვის ეს გადაწყვეტილება ახალ ესკალაციას კი არ ნიშნავს, არამედ ისრაელის დასავლეთ ნაპირზე ყოფნის გამყარებას. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეიძლება მხოლოდ დოკუმენტაციად მოჩანდეს, სინამდვილეში ეს არის ეტაპი ისრაელის მიერ დასავლეთ ნაპირის თანდათანობით ხელში ჩაგდებაში, რაც ისრაელის კოლონიური პროექტის დასრულების ბოლო დარჩენილი ტერიტორიული დაბრკოლებაა პალესტინაში. ამ ცვლილების გაგება ოსლოს შეთანხმებების გადახედვის გარეშე შეუძლებელია. 1993 და 1995 წლების შეთანხმებების მიხედვით, დასავლეთ ნაპირი დაიყო A, B და C ზონებად, როგორც „დროებითი“ შეთანხმება, რომელიც არასდროს უნდა გამხდარიყო მუდმივი. C ზონა, ყველაზე დიდი ტერიტორია, რომელიც ყველაზე მეტ მიწასა და რესურსებს შეიცავს, ისრაელის სრული კონტროლის ქვეშ დარჩა, ხოლო A და B ზონები დარჩა ფრაგმენტულ პალესტინის კუნძულებად შეზღუდული პალესტინის ხელისუფლებით. ამან C ზონა რეალურ ბრძოლის ველად აქცია. ახალი პოლიტიკის ფარგლებში, C ზონაში, რომელიც დასავლეთ ნაპირის 62 პროცენტზე მეტს შეადგენს, მიწის რეგისტრაცია მოხდება მიწის საკუთრების მოგვარების ადმინისტრაციის მეშვეობით, რომელიც ისრაელის იუსტიციის სამინისტროს ნაწილია. ეს ფაქტობრივად C ზონას სამხედრო ადმინისტრაციიდან ისრაელის პირდაპირ სამოქალაქო მმართველობაზე გადაიყვანს. ეს ზომები მსუბუქად არ უნდა იქნას მიღებული. ისინი ისრაელის უახლესი ანექსიის სტრატეგიას - მმართველობას - ამჟღავნებს. 8 თებერვალს, ისრაელის კაბინეტის მიერ დასავლეთ ნაპირის მიწების სახელმწიფო მიწად რეგისტრაციის დამტკიცებამდე ერთი კვირით ადრე, ისრაელის ხელისუფლებამ მიიღო ახალი ზომები, რომლებიც ხსნის მიწის შესყიდვის მექანიზმებს დასახლებულთათვის, ზედამხედველობის შემცირებით. იმავე დღეს, ისრაელის ხელისუფლებამ ასევე გადადგა ნაბიჯები A და B ზონებში პალესტინის ხელისუფლების უფლებამოსილების შემდგომი შესუსტებისკენ, რომლებიც ისრაელის მიერ ხელმოწერილი საერთაშორისო შეთანხმებების მიხედვით, პალესტინის სრული ადმინისტრაციული კონტროლის ქვეშ უნდა იყოს. ერთად აღებული, ეს ზომები აღნიშნავს სიონისტური ტერიტორიული დაპყრობის ახალ ფაზას 21-ე საუკუნეში – ისეთს, რომელიც ნაკლებად ეყრდნობა ღია ომს და უფრო მეტად ადმინისტრაციულ კონსოლიდაციას. 1948 წელს სიონისტური შეიარაღებული ფორმირებები ტერიტორიულ დაპყრობას ახორციელებდნენ ფართომასშტაბიანი ომით, მასობრივი იძულებითი გადაადგილებითა და საზღვრების გადახაზვით. დღეს, დაპყრობა სულ უფრო ხშირად ხორციელდება „კლერიკალური“ მექანიზმებით. შემთხვევითი არ არის, რომ ისეთი ხმამაღლა რასისტი მინისტრი, როგორიც სმოტრიჩია, გეგმას ხსნიდა, როგორც „მიმდინარე ქაოსის დასრულების მცდელობას, რომელიც ყველასთვის ცუდია – როგორც ებრაელებისთვის, ასევე არაბებისთვის“. მიუხედავად იმისა, რომ პალესტინის მიწების ხელში ჩაგდების ისრაელის მიზანი უცვლელი დარჩა, ოსლოს შემდგომი ეპოქა და რეპუტაციული ზიანი, რომელიც ისრაელმა ღაზას წინააღმდეგ გენოციდური ომის დროს განიცადა, ნიშნავს, რომ ხილული და ფართომასშტაბიანი ძალადობა არ არის მდგრადი დასავლეთ ნაპირზე გრძელვადიანი მიღწევებისთვის. ამიტომ, ტანკების, ბომბებისა და ტერიტორიული დაპყრობის დრამატული დეკლარაციების ნაცვლად, ისრაელი ამცირებს როგორც რეგიონულ, ასევე საერთაშორისო განგაშს მიწის კონსოლიდაციით აღქმული ბიუროკრატიის მეშვეობით. ისრაელი თავის დასავლეთ ნაპირის პოლიტიკას წარმოაჩენს, როგორც ნეიტრალურ საკადასტრო „წმენდას“, მაშინ როცა სინამდვილეში ეს არის ფართომასშტაბიანი მიწის მიტაცება, რომელიც ადმინისტრაციული საშუალებებით ხორციელდება. ეს არის სახელმწიფოს მშენებლობის აქტი, რომელიც სიონისტი ისრაელელებს აძლევს საშუალებას განსაზღვრონ, ვისი პრეტენზიები პალესტინის მიწებზე არის კანონიერი და ვისი – ქრება. სწორედ ამიტომ არის მიწის რეგისტრაცია მნიშვნელოვანი: როგორც კი მიწა ისრაელის რეესტრში „სახელმწიფო მიწად“ შევა, ის იურიდიულ რეალობად იქცევა, რომლის შეცვლა გაცილებით რთულია, ვიდრე დროებითი სამხედრო ჩამორთმევა. პალესტინელებისთვის ეს პოლიტიკა სერიოზულ საფრთხეს ნიშნავს, რადგან ჩვენ ეს ადრეც გვინახავს. 1948 წელს ასობით ათასი პალესტინელის მიწიდან მასობრივი გამოსახლების შემდეგ, დაახლოებით 150 000 პალესტინელი დარჩა იმ ტერიტორიაზე, რომელიც ისრაელი გახდა. ეს პალესტინელები 1960-იან წლებამდე სამხედრო მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდნენ, მიუხედავად ისრაელის მოქალაქეობის ქონისა. ეს არ გაკეთებულა უსაფრთხოებისთვის; ეს გაკეთდა ტერიტორიული რესტრუქტურიზაციის უზრუნველსაყოფად. მიწები, რომლებზეც ფიზიკურად არ იმყოფებოდნენ პალესტინელები, შეიწოვეს „დაუსწრებელთა ქონების კანონის“ მეშვეობით. მსგავსი დინამიკა ვითარდება დღეს დასავლეთ ნაპირზე, სადაც ფიზიკური გადაადგილება და შეზღუდული წვდომა არის