მიწის რეგისტრაციის ახალი კამპანიის მეშვეობით, ისრაელი ცდილობს დოკუმენტურად გააფორმოს ის, რაც ომით მარტომ ვერ მოახერხა. რამალაში მცხოვრები პალესტინელ-ამერიკელი მწერლის აზრით, ისრაელს ყოველთვის ჰქონდა გეგმა ოკუპირებულ დასავლეთ ნაპირზე მეტი მიწის ანექსიის შესახებ და მისი ქმედებები ამას ადასტურებს. ამ კვირაში ისრაელის კაბინეტმა დაამტკიცა გეგმა, რომლის მიხედვითაც დასავლეთ ნაპირზე არსებული პალესტინის მიწები „სახელმწიფო მიწად“ გამოცხადდება. ეს წინადადება, რომელსაც ისრაელის ულტრამემარჯვენე ლიდერები, მათ შორის ფინანსთა მინისტრი ბეცალელ სმოტრიჩი, იუსტიციის მინისტრი იარივ ლევინი და თავდაცვის მინისტრი ისრაელ კაცი უჭერდნენ მხარს, ხაზს უსვამს ისრაელის უპირატესობას პალესტინელებზე. ისრაელის მთავრობამ 35 ახალი თანამდებობა შექმნა და 2026-დან 2030 წლამდე მიწის რეგისტრაციის პროექტისთვის 244.1 მილიონი შეკელი (დაახლოებით 79 მილიონი აშშ დოლარი) გამოყო. ამ წინადადებაში მოცემული პროცესი თავისთავად ახალი არ არის. ეს არის პროცესი, რომელიც 1967 წლიდან გაყინული იყო, და მისი უახლესი განახლება ისრაელის გრძელვადიანი გეგმის გაგრძელებაა, პალესტინის მიწების ხელში ჩასაგდებად. მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელმა 1967 წელს მიწის რეგისტრაციის პროცესი შეაჩერა, მას არ შეუჩერებია ეთნიკური წმენდის, კოლონიალური ძალადობისა და მიწების დე ფაქტო ანექსიის პრაქტიკა. პალესტინელებისთვის ეს გადაწყვეტილება ახალ ესკალაციას კი არ ნიშნავს, არამედ დასავლეთ ნაპირზე ისრაელის ყოფნის გამყარებას. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეიძლება მხოლოდ საბუთების გაფორმებას ჰგავდეს, ის სინამდვილეში ისრაელის დასავლეთ ნაპირის თანდათანობით ხელში ჩაგდების მნიშვნელოვანი ეტაპია – პალესტინაში ისრაელის კოლონიალური პროექტის დასრულების ბოლო ტერიტორიული დაბრკოლება. ამ ცვლილების გაგება ოსლოს შეთანხმებების გადახედვის გარეშე შეუძლებელია. 1993 და 1995 წლების შეთანხმებების თანახმად, დასავლეთი ნაპირი დაყოფილი იყო A, B და C ზონებად, როგორც „დროებითი“ მოწყობა, რომელიც არასოდეს ყოფილა განზრახული მუდმივი გამხდარიყო. C ზონა, ყველაზე დიდი ტერიტორია, რომელიც ყველაზე მეტ მიწასა და რესურსებს შეიცავს, ისრაელის სრული კონტროლის ქვეშ რჩებოდა, ხოლო A და B ზონები დარჩა ფრაგმენტულ პალესტინის კუნძულებად, შეზღუდული პალესტინის ავტორიტეტით. ამან C ზონა რეალურ ბრძოლის ველად აქცია. ახალი პოლიტიკის ფარგლებში, C ზონაში, რომელიც დასავლეთ ნაპირის 62 პროცენტზე მეტს შეადგენს, მიწის რეგისტრაცია მოხდება მიწის საკუთრების რეგისტრაციის ადმინისტრაციის მეშვეობით, რომელიც ისრაელის იუსტიციის სამინისტროს ნაწილია. ეს არსებითად ნიშნავს C ზონის სამხედრო ადმინისტრაციიდან პირდაპირ ისრაელის სამოქალაქო მმართველობაზე გადაყვანას. ეს ზომები მსუბუქად არ უნდა იქნას მიღებული. ისინი ისრაელის უახლესი ანექსიის სტრატეგიის, კერძოდ მმართველობის, ნათელი მაგალითია. 8 თებერვალს, ისრაელის კაბინეტის მიერ დასავლეთ ნაპირის მიწების სახელმწიფო მიწებად რეგისტრაციის დამტკიცებამდე ერთი კვირით ადრე, ისრაელის ხელისუფლებამ მიიღო ახალი ზომები, რომლებიც დამსახლებლებისთვის მიწის შესყიდვის მექანიზმებს ხსნის, ზედამხედველობის შემცირების პარალელურად. იმავე დღეს, ისრაელის ხელისუფლებამ ასევე გადადგა ნაბიჯები პალესტინის ავტორიტეტის უფლებამოსილების შემდგომი შესასუსტებლად A და B ზონებში, რომლებიც, ისრაელის მიერ ხელმოწერილი საერთაშორისო შეთანხმებების თანახმად, სრულ ადმინისტრაციულ პალესტინის კონტროლქვეშ უნდა იყოს. ყველა ეს ღონისძიება ერთად აღებული, XXI საუკუნეში სიონისტური ტერიტორიული დაპყრობის ახალ ფაზას ნიშნავს – ფაზას, რომელიც ნაკლებად ეყრდნობა ღია ომს და უფრო მეტად ადმინისტრაციულ კონსოლიდაციას. 1948 წელს სიონისტური შეიარაღებული ფორმირებები ტერიტორიულ დაპყრობას ფართომასშტაბიანი ომის, მასობრივი დევნისა და საზღვრების გადახაზვის გზით ახორციელებდნენ. დღეს დაპყრობა სულ უფრო ხშირად ხორციელდება ბიუროკრატიული მექანიზმების მეშვეობით. შემთხვევითი არ არის, რომ ისეთი ხმამაღალი რასისტი მინისტრი, როგორიც სმოტრიჩია, გეგმას ხსნის, როგორც „მიმდინარე ქაოსის“ დასრულების მცდელობას, რომელიც „ყველასთვის ცუდია – როგორც ებრაელებისთვის, ასევე არაბებისთვის“. მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელის მიზანი – პალესტინის მიწების ხელში ჩაგდება – უცვლელი დარჩა, ოსლოს შემდგომი ეპოქა და ის რეპუტაციული ზიანი, რომელიც ისრაელმა ღაზაში გენოციდური ომის დროს მიიღო, ნიშნავს, რომ ხილული და ფართომასშტაბიანი ძალადობა დასავლეთ ნაპირზე გრძელვადიანი მიღწევებისთვის მდგრადი აღარ არის. ამიტომ, ტანკების, ბომბებისა და ტერიტორიული დაპყრობის დრამატული დეკლარაციების ნაცვლად, ისრაელი ამცირებს როგორც რეგიონულ, ასევე საერთაშორისო განგაშს მიწის კონსოლიდაციით აღქმული ბიუროკრატიის მეშვეობით. ისრაელი თავის დასავლეთ ნაპირის პოლიტიკას წარმოაჩენს, როგორც ნეიტრალურ საკადასტრო მოწესრიგებას, მაშინ როცა სინამდვილეში ეს ადმინისტრაციული საშუალებებით განხორციელებული ფართომასშტაბიანი მიწების მიტაცებაა. ეს არის სახელმწიფო მშენებლობის აქტი, რომელიც სიონისტი ისრაელელებს აძლევს საშუალებას განსაზღვრონ, ვისი პრეტენზიები პალესტინის მიწებზეა კანონიერი და ვისი ქრება. სწორედ ამიტომ არის მიწის რეგისტრაცია მნიშვნელოვანი: როგორც კი მიწა ისრაელის რეესტრში „სახელმწიფო მიწად“ ჩაიწერება, ის იურიდიულ რეალობად იქცევა, რომლის შეცვლაც გაცილებით რთულია, ვიდრე დროებითი სამხედრო ჩამორთმევის. პალესტინელებისთვის ეს პოლიტიკა სერიოზულ საფრთხეს აუწყებს, რადგან ჩვენ ეს ადრეც გვინახავს. 1948 წელს ასობით ათასი პალესტინელის მიწიდან მასობრივი განდევნის შემდეგ, დაახლოებით 150 000 პალესტინელი დარჩა იმ ტერიტორიაზე, რომელიც ისრაელი გახდა. ეს პალესტინელები სამხედრო მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდნენ 1960-იან წლებამდე, მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელის მოქალაქეობა ჰქონდათ. ეს არ გაკეთებულა უსაფრთხოების მიზნით; ეს გაკეთდა ტერიტორიული რესტრუქტურიზაციის უზრუნველსაყოფად. მიწები, რომლებზეც ფიზიკურად არ იმყოფებოდნენ პალესტინელები, შეიწოვეს „დაუსწრებელი მესაკუთრეების ქონების კანონის“ მეშვეობით. მსგავსი დინამიკა დღეს დასავლეთ ნაპირზეც ვითარდება, სადაც ფიზიკური გადაადგილება და შეზღუდული წვდომა...