ისრაელსა და თურქეთს შორის ურთიერთობები კვლავ უარესდება, ურთიერთბრალდებებისა და გამწვავებული გეოპოლიტიკური დაძაბულობის ფონზე. აშშ-ის მხრიდან ირანზე თავდასხმის ალბათობის ზრდასთან ერთად, ისრაელის პოლიტიკოსები უკვე სხვა რეგიონალური მეტოქის – თურქეთისკენ – მიმართავენ ყურადღებას. ისრაელის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი ნაფთალი ბენეტი, რომელიც მიმდინარე წელს დაგეგმილ არჩევნებში მონაწილეობას და წარმატებულ გამოსვლას გეგმავს, ბოლო იყო იმ გამოჩენილ პოლიტიკოსთა შორის, ვინც თურქეთი ისრაელისთვის საფრთხედ გამოაცხადა. გასულ კვირას გამართულ კონფერენციაზე ბენეტმა განაცხადა, რომ ისრაელმა „თვალი არ უნდა დახუჭოს“ თურქეთზე და დასდო ბრალი იმაში, რომ ის რეგიონალური ღერძის ნაწილია, „ირანულის მსგავსად“. „ახალი თურქული საფრთხე ჩნდება,“ – თქვა ბენეტმა. „ჩვენ სხვადასხვა გზებით უნდა ვიმოქმედოთ, მაგრამ ერთდროულად როგორც თეირანისგან მომდინარე საფრთხის, ისე ანკარის მტრობის წინააღმდეგ.“ სხვა ისრაელელმა პოლიტიკოსებმა ბოლო თვეებში მსგავსი განცხადებები გააკეთეს, ვინაიდან თურქეთი მკაცრად აკრიტიკებს ისრაელის ქმედებებს პალესტინელების მიმართ და მის გენოციდურ ომს ღაზაში, ასევე უახლოვდება ისეთ რეგიონალურ ძალებს, როგორებიცაა საუდის არაბეთი და ეგვიპტე. ეს ტონი მიანიშნებს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ირანის მთავრობა კვლავ რჩება თეირანში, ისრაელი უკვე ეძებს ახალ რეგიონალურ მტერს, რომელსაც მის გარშემო თანამოაზრე სახელმწიფოების ქსელი ექნება. კვირას, ისრაელის პრემიერ-მინისტრმა ბენიამინ ნეთანიაჰუმ, ინდოეთის პრემიერ-მინისტრ ნარენდრა მოდის მოახლოებული ვიზიტის გამოცხადებისას, განაცხადა თავისი განზრახვა შეექმნა ალიანსების ახალი „ჰექსაგონი“, რომელიც გვერდს აუვლიდა ე.წ. „გაჩენილ რადიკალურ სუნიტურ [მუსლიმურ] ღერძს“ და გაამყარებდა ისრაელის რეგიონალურ გავლენას. ამ ალიანსში შევიდოდა ისეთი ქვეყნები, როგორიცაა საბერძნეთი და კვიპროსი, რომლებსაც ისტორიულად ანტაგონისტური ურთიერთობები ჰქონდათ თურქეთთან. ალონ პინკასის, ისრაელის ყოფილი ელჩის, თქმით, თურქეთის წინააღმდეგ აშკარა კამპანიის დრო შეიძლება უცნაური არ იყოს, მაშინაც კი, თუ ის ირანის წინააღმდეგ ომის ხელშეწყობასთან ერთად მიმდინარეობს. „პოლიტიკოსები, როგორებიც არიან ნაფთალი ბენეტი და ბენიამინ ნეთანიაჰუ, ეყრდნობიან ომის მუდმივ საფრთხეს,“ – განუცხადა პინკასმა „ალ-ჯაზირას“. „თუ ეს თურქეთი არ იქნებოდა, იქნებოდა ერაყი. თუ ეს ერაყი არ იქნებოდა, იქნებოდა ჰეზბოლა. თუ ეს ჰეზბოლა არ იქნებოდა, იქნებოდა „მუსლიმთა საძმო“. არ აქვს მნიშვნელობა ვინ. უბრალოდ ყოველთვის უნდა არსებობდეს საფრთხე.“ ისრაელი ომის გაძლიერებულ მდგომარეობაშია „ჰამასის“ მიერ 2023 წლის 7 ოქტომბერს განხორციელებული თავდასხმის შემდეგ. მას შემდეგ, ისრაელმა გენოციდი ჩაიდინა ღაზაში, შეიჭრა ლიბანში, დაბომბა იემენი, დაიკავა სირიის ნაწილები, დაიწყო ომი რეგიონალური ძალის – ირანის – წინააღმდეგ და სულ ახლახან დაუპირისპირდა გლობალურ აზრს და საერთაშორისო სამართალს, ოკუპირებულ დასავლეთ სანაპიროზე ტერიტორიის ანექსიასთან დაახლოებით. ამ ფონზე, ანალიტიკოსების განმარტებით, მეტი საფრთხეების – როგორიცაა თურქეთისგან მომდინარე – და ახალი ალიანსების შესახებ საუბარი იმავე ყალიბიდანაა გამოსული. მიუხედავად იმისა, რომ ნეთანიაჰუ და ბენეტი პოლიტიკური ოპონენტები არიან, ორივე მემარჯვენე ისრაელელია, რომლებიც მთლიანად ეწინააღმდეგებიან პალესტინის სახელმწიფოს შექმნას და იზიარებენ მსგავს შეხედულებებს ისრაელის რეგიონალური ჰეგემონიის ხელშეწყობის შესახებ. „ეს ყოველთვის იყო ნაფთალი ბენეტის არსი,“ – თქვა პოლიტიკურმა ანალიტიკოსმა ორი გოლდბერგმა. „ლიბერალი [ისრაელელები] წლების განმავლობაში თავიანთ იმედებს მასზე ამყარებდნენ, უბრალოდ იმიტომ, რომ ის ბენიამინ ნეთანიაჰუს ოპონენტი იყო. ეს მთავარი აზრის გაუგებრობაა,“ – თქვა მან, ორივე მამაკაცის აშკარა ზიზღზე მიანიშნებდა პალესტინელების მიმართ. „ის ახლაც კი არ თამაშობს. ის უბრალოდ ცდილობს ნეთანიაჰუს მარჯვენა ფლანგზე გაუსწროს.“ მაგრამ თურქეთზე, როგორც საფრთხეზე, ფოკუსირება როგორც რთულია – ორ ქვეყანას ათწლეულების ხანგრძლივობის ურთიერთობა აქვს და თურქეთი ნატოს წევრია – ასევე გასაგები მიზანია ისრაელის მემარჯვენეებისთვის, რომლებსაც სურთ ახალი „ეშმაკის“ არსებობის უზრუნველყოფა. მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელს ირანთან ანტაგონისტური ურთიერთობა ჰქონდა ამ უკანასკნელის 1979 წლის ისლამური რევოლუციის შემდეგ, ისრაელ-თურქეთის ურთიერთობები უფრო პრაგმატული იყო, სადაც ისრაელის მიერ პალესტინელების მუდმივი რეპრესია ისტორიულად ხშირად მოლაპარაკებული დავის საგანი იყო, ვიდრე ღია მუქარა, რომელიც აგრესიულ მტრულ რიტორიკას გამოიწვევდა. თუმცა, 2000-იანი წლების დასაწყისში ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, თურქეთის პრეზიდენტი რეჯეფ თაიფ ერდოღანი სულ უფრო კრიტიკულად განეწყო ისრაელის მიმართ. ისრაელის თავდასხმა ღაზასკენ მიმავალ ფლოტილიაზე 2010 წელს, რომლის შედეგადაც 10 თურქი აქტივისტი დაიღუპა, ურთიერთობების გაუარესების ერთ-ერთი განმსაზღვრელი მომენტი იყო, რასაც მოჰყვა მწვავე პოლიტიკური რიტორიკა და დიპლომატიური ურთიერთობების დაქვეითება. შემდგომმა ისრაელის სამხედრო ოპერაციებმა ღაზასა და სირიაში კიდევ უფრო გააძლიერა საზოგადოებრივი და სამთავრობო რისხვა თურქეთში, ანკარამ ისრაელის გენოციდისა და ტერიტორიული ამბიციების მიმართ სულ უფრო კონფრონტაციული პოზიცია დაიკავა, რამაც ორმხრივი კავშირები დაძაბა და ღაზასთვის შემოთავაზებულ დროებით უსაფრთხოების ძალებში თურქეთის ჩართულობის შეთავაზება პოლიტიკურად ტოქსიკური გახადა ისრაელში. მაგრამ ისრაელის მიმართ მათი მკაფიო წინააღმდეგობის მიღმა, ანკარასა და თეირანს შორის შედარებები აბსურდულია, განაცხადეს ანალიტიკოსებმა. „ისრაელი არაერთხელ მუშაობდა თურქეთთან ერთად,“ – თქვა პინკასმა. „არც ისე დიდი ხნის წინ ისრაელის პოლიტიკოსები საუბრობდნენ იმაზე, რომ ახლო აღმოსავლეთი ორი სუპერსახელმწიფოს ზედამხედველობის ქვეშ იყო.“