ისლანდია ევროკავშირის ახლო პარტნიორია, მაგრამ არა სრული წევრი. ეს შესაძლოა შეიცვალოს, თუ ისლანდიელები ბლოკში გაწევრიანებას მხარს დაუჭერენ. აშშ-სთან ურთიერთობების გაუარესებასთან ერთად, მთავრობამ შესაძლოა ამ საკითხზე რეფერენდუმის ჩატარება დააჩქაროს. როგორც ჩანს, ეს ხუმრობად იყო გამიზნული, მაგრამ ისლანდიაში არავის მოეწონა. იანვარში, ბილი ლონგმა, აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მიერ ჩრდილოეთის კუნძულოვანი სახელმწიფოს ელჩად წარდგენილმა კანდიდატმა, აშშ-ის კონგრესის ზოგიერთ წევრს ხუმრობით განუცხადა, რომ ისლანდია აშშ-ის 52-ე შტატი უნდა გამხდარიყო და ის იქ გუბერნატორი იქნებოდა. ისლანდიაში დაუყოვნებლივ აღშფოთება მოჰყვა: საგარეო საქმეთა სამინისტრომ აშშ-ის საელჩოს განმარტება მოსთხოვა, სოციალური მედია ნეგატიური კომენტარებით დაიტბორა, ხოლო დაახლოებით 400 000 მოსახლეობიან ქვეყანაში ათასობით ისლანდიელმა მოქალაქემ პეტიციას მოაწერა ხელი, რომლითაც სხვა პირის ელჩად წარდგენას ითხოვდნენ. ეს არ მომხდარა, მაგრამ ლონგი იძულებული გახდა განემარტა, რომ მის კომენტარში „სერიოზული არაფერი იყო“: „[...] თუ ვინმეს ეს შეურაცხყოფად მიიღო, ბოდიშს ვიხდი,“ – განაცხადა მან. ტრამპსა და აშშ-ის ნატო-ს პარტნიორებს შორის გრენლანდიის არქტიკული კუნძულის გამო ბოლო დროს გამართულმა დებატებმა ნამდვილად გაამწვავა ისლანდიის მოსახლეობის აღშფოთება და შიშები. მიუხედავად იმისა, რომ ისლანდია ევროპას ეკუთვნის, ის გაცილებით ახლოსაა გრენლანდიასთან, ვიდრე ევროპის კონტინენტურ ნაწილთან; მათ შორის უვიწროეს წერტილებს შორის მანძილი მხოლოდ 300 კილომეტრია (186 მილი). ამიტომ ისლანდიელები შეშფოთებულნი არიან, რომ მათი ქვეყანა შესაძლოა მსხვილ სახელმწიფოებს შორის დიდ თამაშში პაიკად იქცეს. ისინი იმდენად შეშფოთებულნი არიან, რომ ისლანდია სერიოზულად განიხილავს ევროკავშირში გაწევრიანებას. ევროკავშირისადმი კეთილგანწყობილ ცენტრისტულ-მემარცხენე მთავრობას თავდაპირველად ამ საკითხზე რეფერენდუმი 2027 წლისთვის ჰქონდა დაგეგმილი, მაგრამ ახლა განიხილავს მის მიმდინარე წლის აგვისტოში გადმოტანას. ბოლო გამოკითხვების თანახმად, ისლანდიელების მიერ ბლოკში გაწევრიანების სასარგებლოდ ხმის მიცემის შანსები კარგია: 45% მხარს უჭერს ევროკავშირში გაწევრიანებას, ხოლო 35% – არა. გასული წლის დასაწყისში, საზოგადოებრივი მაუწყებლის RUV-ის გამოკითხვამ აჩვენა, რომ გამოკითხულთა სამი მეოთხედი აშშ-ს საფრთხედ მიიჩნევდა. ისლანდიამ დანიისგან დამოუკიდებლობა 1944 წელს მოიპოვა, და მას შემდეგ 17 ივნისი ეროვნულ დღესასწაულად აღინიშნება. ის არის ევროპის თავისუფალი ვაჭრობის ასოციაციის (EFTA) და ევროპის ეკონომიკური ზონის (EEA) წევრი, რაც ნიშნავს, რომ ის სარგებლობს ევროპის ერთიანი ბაზრის ყველა უპირატესობით და არის შენგენის ზონის ნაწილი. თუმცა, ისლანდია არ არის ევროკავშირის სრული წევრი, და ეს დიდწილად განპირობებულია ბლოკის საერთო თევზჭერის პოლიტიკით. თუ ისლანდია, რომლის უმნიშვნელოვანესი ეკონომიკური სექტორი თევზჭერის ინდუსტრიაა, ევროკავშირის სრულ წევრად გახდებოდა, მას მოუწევდა ამ პოლიტიკის დაცვა და მისი წყლების გახსნა სხვა ევროკავშირის ქვეყნების თევზსაჭერი ფლოტებისთვის. ის დაკარგავდა კონტროლს თევზჭერის კვოტებზე და შესაძლოა გადაჭარბებული თევზჭერის პრობლემის წინაშე აღმოჩენილიყო. გარდა ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ ისლანდია ნატო-ს დამფუძნებელი წევრია, მას საკუთარი ჯარი არ ჰყავს. ათწლეულების განმავლობაში ის დაცვისთვის აშშ-ზე იყო დამოკიდებული, მიუხედავად იმისა, რომ ჩრდილო ატლანტის ოკეანეში სულ უფრო მნიშვნელოვან გეოსტრატეგიულ პოზიციას იძენდა, მაგრამ ეს უფრო და უფრო საეჭვო ხდება. და არა მხოლოდ გრენლანდიის გამო. ტრამპის გადაწყვეტილებამ, დაეწესებინა 15%-იანი ტარიფები ისლანდიიდან შემოტანილ საქონელზე, განსაკუთრებით ძლიერად დააზარალა ქვეყანა, რომელიც ასე დამოკიდებულია თევზის ექსპორტზე. ეს არც ისე კარგად მიიღეს, იმის გათვალისწინებით, რომ აშშ ევროკავშირის შემდეგ მისი მეორე უმნიშვნელოვანესი სავაჭრო პარტნიორია. ასე რომ, თევზჭერის სექტორის შეშფოთების მიუხედავად, ევროკავშირში გაწევრიანება სულ უფრო მიმზიდველი ხდება მრავალი ისლანდიელისთვის. ისლანდიის ისტორიაში ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როდესაც ქვეყანა ევროკავშირთან დაახლოებას ცდილობს. 2008 წლის გლობალური ფინანსური კრიზისის შედეგად მძიმედ დაზარალების შემდეგ, ქვეყანამ ბლოკში გაწევრიანების განაცხადი შეიტანა სამაშველო პაკეტით სარგებლობის იმედით. ის გაკოტრების ზღვარზე იყო ქვეყნის სამი უდიდესი ბანკის კოლაფსის შემდეგ, უმუშევრობა თითქმის ნულიდან დაახლოებით 10%-მდე გაიზარდა, ისლანდიური კრონა მასიურად გაუფასურდა, და ქვეყანას საერთაშორისო სავალუტო ფონდიდან 2 მილიარდ დოლარზე მეტი სესხის აღება მოუწია. მაგრამ ქვეყნის ეკონომიკა გაუმჯობესდა და მიუხედავად იმისა, რომ ოფიციალური მოლაპარაკებები დაწყებული იყო, 2013 წელს ევროსკეპტიკურმა ცენტრისტულ-მემარჯვენე კოალიციამ ისინი შეაჩერა, ხოლო 2015 წელს ქვეყნის განაცხადი გაიწვია. ამჟამინდელი გეოპოლიტიკური სიტუაციის გათვალისწინებით, ბრიუსელში კეთილგანწყობა შეიმჩნევა. „ისლანდია ევროკავშირის სანდო პარტნიორი და ახლო მეგობარია,“ – განაცხადა ცოტა ხნის წინ ევროკავშირის გაფართოების კომისარმა, მართა კოსმა, X-ზე ისლანდიის საგარეო საქმეთა მინისტრთან შეხვედრის შემდეგ. „ჩვენ შევთანხმდით, რომ მჭიდრო კონტაქტში დავრჩებით, რადგან ამ არეულ დროში ჩვენს ცვალებად გეოპოლიტიკურ გარემოს ვუმკლავდებით.“ ვინაიდან ისლანდია უკვე ინტეგრირებულია ევროკავშირის სტრუქტურებში EEA-სა და EFTA-ს მეშვეობით, ბრიუსელში ქვეყანა შედარებით არაკომპლიცირებულ მოლაპარაკე პარტნიორად ითვლება. ხოლო აშშ-სთან გავლენის სფეროებზე ძალაუფლების ბრძოლაში, ისლანდიის ევროკავშირში გაწევრიანება ვაშინგტონისთვის ძალის მკაფიო სიგნალსაც გაუგზავნიდა.