გორტონისა და დენტონის შუალედურმა არჩევნებმა ლეიბორისტების ყველაზე დიდი შიში გაამჟღავნა – „მწვანეების“ გამარჯვება და მათი პოტენციური ჩანაცვლება, როგორც ანტი-რეფორმისტული ამომრჩევლის არჩევანი. ეს რისკი თვეების განმავლობაში იყო მოსალოდნელი. ეს მხოლოდ უახლესი იყო იმ გაუთვალისწინებელი შედეგებიდან, რაც ამ მთავრობამ გამოიწვია: ჯერ მანიფესტის ვალდებულება, არ გაეზარდათ გადასახადები, რამაც გამოიწვია მუდმივი უკუსვლა ხარჯებთან დაკავშირებით, შემდეგ იმიგრაციის შეზღუდვა, რამაც სამედიცინო პერსონალის დეფიციტი შექმნა, და ახლა მცდელობა, რომ ენდი ბერნჰემს კირ სტარმერისთვის არ გაეწია წინააღმდეგობა, რამაც „მწვანე“ პარტიას ახალი სტიმული მისცა. მიუხედავად იმისა, რომ რისკი აშკარა იყო, ლეიბორისტებმა უბრალოდ უარი თქვეს მის აღიარებაზე. სულ ახლახან, No 10-ის სტრატეგია, რომელიც მორგან მაკსუინიმ განსაზღვრა, აგებული იყო პროგრესული ამომრჩევლების უგულებელყოფაზე, თუნდაც შეურაცხყოფაზე, და „რეფორმისტებისკენ“ გადახრილი ამომრჩევლების დაბრუნების მცდელობაზე. როგორც ამტკიცებდნენ, მომდევნო საყოველთაო არჩევნებზე, პროგრესულები მორჩილად დაუჭერდნენ მხარს ლეიბორისტებს, ისევე როგორც საფრანგეთში მემარცხენე ამომრჩევლებმა ემანუელ მაკრონს დაუჭირეს მხარი, როდესაც გადამწყვეტი მომენტი დადგა. ეს სტრატეგია ეყრდნობოდა „რეფორმისტული პარტიის“ საფრთხედ წარმოჩენას და იმედოვნებდა, რომ შეაგროვებდა ამომრჩეველთა „რესპუბლიკურ ფრონტს“ ცენტრსა და მემარცხენე ფრთაზე, რათა მათ წინააღმდეგ წასულიყვნენ არჩევნების დღეს. თუ მემარცხენე ამომრჩევლები გარდაუვლად დაუბრუნდებოდნენ, მაშინ ლეიბორისტებს შეეძლოთ კონცენტრირება მოეხდინათ „გმირ ამომრჩევლებზე“: უფროს, უფრო სოციალურად კონსერვატიულ მცხოვრებლებზე ჩრდილოეთ ინგლისისა და მიდლენდის „წითელი კედლის“ ოლქებიდან. აქედან გამომდინარე, თვეების განმავლობაში იყო პოზიორობა პროგრესული საკითხების წინააღმდეგ და საიმიგრაციო პოლიტიკა, რომელიც უფრო მკაცრი იყო, ვიდრე ოდესმე კონსერვატიულ მთავრობას შემოუთავაზებია. ეს გეგმა გაანადგურეს გორტონისა და დენტონის ამომრჩევლებმა. მათ არჩიეს არ დადგომოდნენ ლეიბორისტებს, როდესაც მათ წინაშე იდგა მეთიუ გუდვინის, „რეფორმის“ კანდიდატის, ხისტი პოპულიზმი. სამაგიეროდ, მათ „მწვანეებს“ დაუჭირეს მხარი. უარესიც, „რეფორმამ“ მაინც აჩვენა, რომ შეეძლო მემარჯვენეების გაერთიანება – თუმცა იმ ოლქში, სადაც კონსერვატორებმა 2024 წელს ცუდად იასპარეზეს. ლეიბორისტები აღმოჩნდნენ გაყოფილ მემარცხენე ფრთაში, სადაც ისინი უფრო მცირე პარტია იყვნენ. ისევე როგორც შარშან კაერფილის სენედის შუალედურ არჩევნებში, მათ დაკარგეს პროგრესული ხმები მემარცხენე კონკურენტის სასარგებლოდ. მაკსუინი ნახევრად მართალი აღმოჩნდა საბოლოოდ. „რეფორმის“ არალიბერალიზმი ნამდვილად აღძრავს ადამიანებს, რომ წავიდნენ და მის წინააღმდეგ მისცენ ხმა. რადგანაც „რეფორმი“ აგროვებს საეჭვო საარჩევნო წინადადებების მზარდ კომპლექტს – იმიგრანტებისთვის მუდმივი ბინადრობის აკრძალვა, მოიჯარეების უფლებების მოხსნა, „არარეგულირებული სექსუალური ეკონომიკის“ დასრულება – ის ჰგავს თამაშს „ბაკარო“. ყოველი დამატებითი უცნაური პოლიტიკა არჩევნების „ვირს“ უფრო მეტად აიძულებს მისგან განდგომას. დიახ, „რეფორმამ“ შესაძლოა მოიგოს 2029 წლის საყოველთაო არჩევნები, მაგრამ თანაბრად სავარაუდოა, რომ საზოგადოება მის წინააღმდეგ გაერთიანდება. მაგრამ ვისთან უნდა გაერთიანდეს? ამ კითხვაზე აშკარა პასუხი უნდა იყოს ბრიტანეთის უმსხვილესი პროგრესული პარტია. მაგრამ ამ როლის აშკარა მფლობელი, ლეიბორისტები, თავს არიდებენ მის მიღებას. ნაცვლად იმისა, რომ შერიგებოდნენ ახალგაზრდა კურსდამთავრებულების, ღარიბი მომსახურების სექტორის მუშაკებისა და ეთნიკური უმცირესობების ურბანულ საარჩევნო ბაზას, ლეიბორისტები, როგორც ჩანს, ნატრობდნენ იმ დემოგრაფიას, რომელიც მათ 1970-იან წლებში აძლევდა ხმას – უფროს, ფიზიკური შრომის მუშაკებს პატარა ქალაქებში. მაგრამ ეს ჯგუფი, კარგად თუ ცუდად, ლეიბორისტებმა ათწლეულების წინ დაკარგეს. უარესიც, ლეიბორისტები ცდილობდნენ მათ დაბრუნებას რიტორიკულად მათი ახალი ამომრჩევლებისთვის „კარგი დარტყმის“ მიყენებით. ნოსტალგიით განპირობებული საარჩევნო სტრატეგიები არ მუშაობს. და „მწვანეები“ ბევრად უფრო აგრესიულად ეფექტურები იყვნენ ახალი ამომრჩევლის ბაზის პოვნაში. ძველი ბაზისგან, გარემოსდამცველებისა და „ნახევრად მწვანეებისგან“ შორს, მათ გადაწყვიტეს ლეიბორისტების ბაზა საკუთრად გამოეცხადებინათ. და მათ შეძლეს ეს არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქარიზმატული ლიდერობა იპოვეს ზაკ პოლანსკის სახით, და გორტონისა და დენტონის გამარჯვებულ ჰანა სპენსერთან ერთად; მათ ასევე მიაღწიეს წარმატებას იმიტომ, რომ ლეიბორისტებმა საზოგადოება და საკუთარი ამომრჩევლები ისეთ დონეზე გააღიზიანეს, რომ „მწვანეებისთვის“ უზარმაზარი პოლიტიკური უფსკრული გაიხსნა. ლეიბორისტების ძირითადი საარჩევნო პრობლემა მოდის იქიდან, რომ მემარცხენე ამომრჩევლები პარტიების მომხრედ კი არა, მათ წინააღმდეგ ხმას აძლევენ. და პროგრესულები არა მხოლოდ „რეფორმის“ წინააღმდეგ აძლევენ ხმას, არამედ ახლა აქტიურად ლეიბორისტების წინააღმდეგაც.