გერმანია კვალიფიციური მუშახელის მასშტაბურ დეფიციტს აწყდება – ექთნებიდან IT სპეციალისტებამდე. ქვეყანას ასობით ათასი პროფესიონალი ესაჭიროება, თუმცა ბიუროკრატია და პოლიტიკური ბარიერები საზღვარგარეთიდან კადრების მოზიდვის პროცესს ანელებს. ინდოეთის ქალაქ ჩენაიში, საკლასო ოთახში, დაახლოებით 20 ექთანი გერმანულს დაჩქარებული ტემპით სწავლობს. მათ ექვსი თვე აქვთ იმისთვის, რომ გერმანიაში სამუშაოდ საკმარის დონეზე დაეუფლონ ენას. ერთ-ერთი ექთანი, რამალაკში ამბობს, რომ მის ოჯახს ფინანსური სირთულეები ჰქონდა, თუმცა მაინც მოახერხა რამდენიმე ათასი ევროს ექვივალენტის გადახდა მისი საექთნო კოლეჯისთვის. განათლების მიღების შემდეგ მას მუდამ ჰქონდა სურვილი, „უკან დაებრუნებინა“ ეს დახმარება. „ჩემი მიზანია საზღვარგარეთ ვიმუშაო“, – განუცხადა მან DW-ს. „მინდა, ჩემი ოჯახის ფინანსური მდგომარეობა დავალაგო და საკუთარი სახლი ავაშენო“. სამხრეთ ინდოეთის შტატის, ტამილნადუს მთავრობა აფინანსებს ამ ენის კურსს ადგილობრივი უმუშევრობის შესამცირებლად და არახელსაყრელ მდგომარეობაში მყოფ ოჯახებისთვის გლობალური შესაძლებლობების მისაცემად. ამის შემდეგ, კერძო სააგენტოები ინდოელ ექთნებს პოტენციურ დამსაქმებლებთან აკავშირებენ. გერმანიას სასტიკად ესაჭიროება კვალიფიციური მუშახელი, რადგან ქვეყნის ე.წ. „ბეიბი-ბუმერების“ თაობა პენსიაზე გადის და მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში სამუშაო ძალას ტოვებს, ამავდროულად, ძალიან ცოტა ბავშვი იბადება. საავადმყოფოებს ექთნები აკლია, სკოლებს – მასწავლებლები, ხოლო IT სექტორი დეველოპერების დეფიციტს განიცდის. ნიურნბერგის დასაქმების კვლევის ინსტიტუტის (IAB) ეკონომისტებმა შეაფასეს, რომ გერმანიამ ყოველწლიურად 300 000 კვალიფიციური მუშახელი უნდა მოიზიდოს მხოლოდ სტატუს-კვოს შესანარჩუნებლად. მათ გარეშე, გერმანელებს მოუწევთ უფრო დიდხანს მუშაობა, მოგვიანებით გასვლა პენსიაზე – ან უბრალოდ გაღარიბება, – განუცხადა DW-ს IAB-ის მკვლევარმა მაიკლ ობერფიხტერმა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გერმანიამ ეკონომიკური ბუმი განიცადა, რომელსაც დღემდე „ეკონომიკურ სასწაულად“ მოიხსენიებენ. 1950-იან, 60-იან და 70-იანი წლების დასაწყისში ეკონომიკა იმდენად გაიზარდა, რომ ახალგაზრდა დემოკრატიას საზღვარგარეთიდან მუშები დასჭირდა მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. გერმანიამ გააფორმა ოფიციალური შეთანხმებები იტალიასთან, საბერძნეთთან, თურქეთთან და სხვა ქვეყნებთან მუშახელის მუდმივი ნაკადის უზრუნველსაყოფად. 1973 წლამდე, სანამ ეს პოლიტიკა ეტაპობრივად გაუქმდებოდა, გერმანიაში 14 მილიონი ადამიანი ჩავიდა სამუშაოდ. ახალჩამოსულებს გერმანიაში „გასტარბაიტერებს“, ანუ „მოწვეულ მუშებს“ ეძახდნენ, რადგან მთავრობა ვარაუდობდა, რომ ისინი რამდენიმე წლის შემდეგ წავლენ და სახლში დაბრუნდებოდნენ. თუმცა ბევრი მათგანი დარჩა და აქ შექმნა საკუთარი ცხოვრება. დღეს, მიუხედავად გერმანიის განახლებული მოთხოვნილებისა კვალიფიციურ მუშახელზე, მიგრანტები აქ მუშაობისთვის მრავალ ბარიერს აწყდებიან. ზაჰრას, რომელიც ირანიდანაა, თავდაპირველად არ მიეცა მუშაობის უფლება მას შემდეგ, რაც გერმანიაში საუნივერსიტეტო ხარისხი დაასრულა. „თითქმის ერთი წელი დასჭირდა, სანამ სტუდენტური ვიზის სამუშაო ვიზაზე შეცვლისთვის შეხვედრა დავნიშნე“, – განუცხადა მან DW-ს. ზაჰრა, რომელსაც არ სურდა მისი სრული სახელის გამოქვეყნება, თავისუფლად ფლობს გერმანულს, ასწავლის უნივერსიტეტებში და მუშაობს კვლევით სფეროში. მიუხედავად ამისა, ქვეყანაში ექვს წელზე მეტი ხნის გატარების შემდეგ, მას არ მიუღია მუდმივი სამუშაო ნებართვა და ყოველი სამსახურის შეცვლისას მოუწევს ხელისუფლებასთან შემოწმება. „ზოგჯერ ვფიქრობ: მინდა აქ ცხოვრება?“, – თქვა მან და დაინტერესდა, ხომ არ უნდა გადასულიყო კანადაში, ისევე როგორც ზოგიერთი მისი მეგობარი, რომლებმაც ამ ხნის განმავლობაში კანადის მოქალაქეობა მოიპოვეს. „ექვსნახევარი წლის შემდეგაც კი ამის გავლა მიწევს“. ბიორნ მაიბაუმი, კიოლნში მოღვაწე იმიგრაციის სამართლის სპეციალისტი იურისტი, აცხადებს, რომ ზაჰრას გამოცდილება უცხოელებისთვის უნიკალური არ არის. „სამწუხაროდ, იგივე ხდება მთელ გერმანიაში“, – განუცხადა მან DW-ს. მაიბაუმის იურიდიული ფირმა ყოველწლიურად დაახლოებით 2000 ასეთ საქმეს განიხილავს, ცდილობს მიგრაციის პროცედურების დაჩქარებას. მის კლიენტებს შორის არიან „ექიმები, ექთნები, ინჟინრები, სატვირთო მანქანების მძღოლები“, – თქვა მან. მისთვის მთავარი პრობლემა მიგრაციის სამსახურებში კადრების ნაკლებობაა, რაც განმცხადებლებს „თვეების ან თუნდაც ერთი წლის“ განმავლობაში ელოდება. „ეს უბრალოდ იმედგაცრუებაა. და ეს არ არის ის მესიჯი, რომელიც მსოფლიოს უნდა გავუგზავნოთ. ჩვენ კონკურენციაში ვართ [მუშახელისთვის]“, – აღნიშნა მან. გერმანიის მიგრაციისა და ლტოლვილთა ოფისის უახლესი მონაცემებით, ბინადრობის ნებართვის მქონე დაახლოებით 160 000 უცხოელი კვალიფიციურ მუშაკად ითვლება. თუმცა, ოფისი ასევე პასუხისმგებელია მილიონობით ლტოლვილის თავშესაფრის განაცხადების განხილვაზე, რომლებიც ბოლო წლებში გერმანიაში ჩამოვიდნენ სირიისა და უკრაინის კონფლიქტებისა და ომების გამო. ციფრულ ტექნოლოგიებში ჩამორჩენის გამო კი გერმანიაში ბიუროკრატია ნელია. ლტოლვილთა რაოდენობის მკვეთრმა ზრდამ და მთავრობის მიერ მათი სამუშაო ძალაში ინტეგრირების წარუმატებლობამ გამოიწვია მოსახლეობაში უკმაყოფილების ზრდა იმიგრაციული პოლიტიკის მიმართ და გაზარდა ანტი-საიმიგრაციო ულტრამემარჯვენე პარტია „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ (AfD) მხარდაჭერა. კაიალვლი რაჯავილი თავის მორიგეობას ასრულებს და პაციენტებს ამოწმებს BDH კლინიკაში, ქალაქ ვალენდარში, დასავლეთ გერმანიის რაინლანდ-პფალცის რეგიონალურ შტატში. საავადმყოფო სპეციალიზებულია ნეირო-ბიოლოგიურ რეაბილიტაციაზე, ეხმარება პაციენტებს ინსულტის ან უბედური შემთხვევის შემდეგ აღდგენაში. რაჯავილი ტამილნადუდანაა და გერმანიაში მხოლოდ