კანცლერი ფრიდრიხ მერცი ცდილობს, დაიცვას გერმანული ინდუსტრია ჩინეთის მხრიდან ინტენსიური მეტოქეობით გამოწვეული ეკონომიკური ძვრებისგან. იზრდება ზეწოლა, რომ დაწესდეს ახალი სავაჭრო ბარიერები უსამართლო სავაჭრო პრაქტიკის შესაჩერებლად. ჩინეთის სიღარიბიდან მსოფლიოს მეორე უმსხვილეს ეკონომიკამდე აღმასვლამ გლობალიზაციის წესები თავიდან გადაწერა. ახლა პეკინის მაღალტექნოლოგიურ სექტორში გაფართოება კიდევ უფრო სწრაფი ტემპით მიმდინარეობს. მაშინ, როცა შეერთებულ შტატებსა და გაერთიანებულ სამეფოს ათწლეულები ჰქონდათ საუკუნის დასაწყისში პირველი „ჩინური შოკის“ ასათვისებლად, მეორესთან შეჯახებულებს – უპირველეს ყოვლისა გერმანიას – გაცილებით ნაკლები დრო ჰქონდათ მოსამზადებლად. აშკარა ნიშანი იმისა, რომ პეკინის უზარმაზარი ინვესტიციები მაღალტექნოლოგიურ სფეროში ანაზღაურდებოდა, მალევე გამოჩნდა მას შემდეგ, რაც 2023 წელს პირველი ჩინური ელექტრომობილები (EVs) ევროპის მასშტაბით ტრანსპორტიორებიდან გადმოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ ცოტას სჯეროდა, რომ ისინი სერიოზულ კონკურენციას გაუწევდნენ გერმანიის ტრადიციულ ავტომწარმოებლებს, სულ რაღაც ორ წელზე მეტი ხნის შემდეგ, ჩინელი კონკურენტები ევროპულ ბაზარზე დესტრუქციულ ძალად იქცნენ. „ფოლკსვაგენმა“, „ბე-ემ-ვე-მ“ და „მერსედეს-ბენცმა“ ცოტა ხნის წინ მოგების შემცირების შესახებ გაავრცელეს გაფრთხილებები, რადგან გაყიდვები ზეწოლის ქვეშ მოექცა, როგორც ჩინეთში, ისე შიდა ბაზარზე. ევროკავშირის სტატისტიკის სააგენტო „ევროსტატის“ მონაცემებით, გერმანული მანქანების ექსპორტი ჩინეთში 2022 წლიდან ორი მესამედით შემცირდა. მეტოქეობა, რომელიც ავტომშენებლობიდან სხვა ინდუსტრიულ სექტორებზეც გავრცელდა, გერმანიის უფრო ფართო სავაჭრო მაჩვენებლებშიც აისახება. გასულ წელს, ჩინეთში საქონლის ექსპორტი 9.3%-ით შემცირდა და 81.8 მილიარდ ევროს ($97 მილიარდი) შეადგენდა, რაც ბოლო ათწლეულის ყველაზე დაბალი დონეა, მაშინ როცა ჩინური იმპორტი მკვეთრად გაიზარდა. „გერმანია მეორე „ჩინური შოკის“ ეპიცენტრშია“, – განუცხადა DW-ს ევროპის საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს (ECFR) აზიის პროგრამის დირექტორმა ენდრიუ სმოლმა. „ორი ეკონომიკა ადრე ერთმანეთს ავსებდა; ახლა ისინი კონკურენტებად ფუნქციონირებენ.“ ამ თვეში, ნიუ-იორკში დაფუძნებულმა კვლევითმა ორგანიზაცია „როდიუმ ჯგუფმა“, რომელიც ჩინეთზე სპეციალიზდება, გააფრთხილა, რომ გერმანიის სავაჭრო ურთიერთობები ჩინეთთან „სტრუქტურულ ვარდნაში“ შევიდა და თუ ინდუსტრია ალტერნატიულ ბაზრებს ვერ მოძებნის, გაკოტრებებისა და სამუშაო ადგილების შემცირების ტალღა, რომელსაც გერმანია ხედავს, „სავარაუდოდ დაჩქარდება“. თავის კვლევით ნაშრომში „გერმანიის „ჩინური შოკი“ განახლებული“, „როდიუმმა“ აღნიშნა, რომ ჩინელი კონკურენტები ბაზრის წილს ართმევენ გერმანელ მწარმოებლებს მანქანათმშენებლობის, ქიმიკატების და ენერგიის გამომუშავების სისტემების სფეროში. „ჩინური ბაზარი ადრე ოქროს მაღარო იყო გერმანული მულტინაციონალური კომპანიებისთვის“, – განუცხადა DW-ს ნაშრომის თანაავტორმა და „როდიუმის“ უფროსმა მრჩეველმა ჩინეთის საკითხებში, ნოა ბარკინმა. „მაგრამ ბოლო სამ წელიწადში, გერმანული ექსპორტის [ჩინეთში] მეოთხედი გაქრა.“ ჩინეთი მრავალი წლის განმავლობაში გერმანიის უმსხვილესი ან მეორე უმსხვილესი საექსპორტო დანიშნულების ადგილი იყო, თუმცა 2024 წელს მეხუთე ადგილზე დაეცა, ხოლო გერმანიის ვაჭრობისა და ინვესტიციების (GTAI) პროგნოზით, გასულ წელს მეშვიდე ადგილზე უნდა ჩამოსულიყო. გერმანიის ინდუსტრიაზე ზეწოლა აღარ შემოიფარგლება მხოლოდ ჩინეთით. ჩინელი კონკურენტების მხრიდან მესამე ბაზრებზე კონკურენცია ასევე გაძლიერდა. ბარკინმა აღნიშნა, თუ როგორ აღწევს ჩინეთი „უზარმაზარ წარმატებებს გერმანული კომპანიების წინააღმდეგ ... [გაცილებით] იაფი პროდუქტების შეთავაზებით“ აზიის, ლათინური ამერიკისა და აფრიკის ზოგიერთ ნაწილში. ვინაიდან გერმანიის კანცლერი, ფრიდრიხ მერცი, ამ კვირაში ჩინეთში პირველ ოფიციალურ ვიზიტს მართავს, მოსალოდნელია, რომ მას მოუწევს დელიკატური ბალანსის დაცვა: ერთის მხრივ, დაადასტუროს ჩინეთის მნიშვნელობა გერმანული ინდუსტრიისთვის, მეორეს მხრივ კი, მოუწოდოს პეკინს, გადაწყვიტოს ბაზარზე წვდომისა და ჭარბი სიმძლავრეების თაობაზე არსებული დიდი ხნის შეშფოთება. ორივე მხარე ორმხრივ ურთიერთობებში გადატვირთვას ცდილობს, რომლებიც დაიძაბა პანდემიის შემდეგ, როდესაც გამოიკვეთა გერმანიის დამოკიდებულება ჩინურ ნაწილებსა და ნედლეულზე. ამან რამდენიმე წლის განმავლობაში ჩინელი მომწოდებლებისგან „რისკების შემცირების“ პოლიტიკა გამოიწვია. სტეფან მესინგშლაგერი, ჰამბურგის ჰელმუტ-შმიდტის უნივერსიტეტის ჩინეთის ისტორიის ექსპერტი, მიიჩნევს, რომ სრული გადატვირთვა „რთული“ იქნება, მან DW-ს განუცხადა, რომ „სავარაუდო მიზანია მართული სტაბილიზაცია“. „მთავარია, შემცირდეს [ჩინეთის] იძულებითი ზემოქმედების ბერკეტები [იშვიათი მიწის ლითონებზე] და ცალკეული წყაროებისგან დამოკიდებულება ბატარეის მასალებზე, ჩიპებზე, ფარმაცევტულ პრეკურსორებსა და ძირითად სამრეწველო პროგრამულ უზრუნველყოფაზე“, – განაცხადა მესინგშლაგერმა მერცის პრიორიტეტებზე პეკინში. ჩინეთი აკონტროლებს იშვიათ მიწის ლითონების მიწოდებას, მართავს გლობალური წარმოების დაახლოებით ორ მესამედს და გადამუშავების სიმძლავრის 90%-ს. გასულ წელს პეკინმა ამ კრიტიკულ მინერალებზე ექსპორტის შეზღუდვები დააწესა ევროკავშირსა და აშშ-ზე, რამაც ატლანტის ოკეანის ორივე მხარეს ავტოინდუსტრიაში წარმოება შეაფერხა. იმის ნაცვლად, რომ მრავალი საკითხი ორმხრივად გადაწყვიტოს, მათ შორის ჩინეთის ჭარბი წარმოება და პეკინის უზარმაზარი სამრეწველო სუბსიდიები, მესინგშლაგერი ფიქრობს, რომ მერცი ევროკავშირის მხარდაჭერას გამოიყენებს ანტიდემპინგური და ანტისუბსიდიური გადასახადების, ისევე როგორც სხვა სანქციების მეშვეობით. გასულ კვირას ბელგიაში გამართულ კონკურენტუნარიანობის სამიტზე, ევროკავშირის ლიდერებმა მხარი დაუჭირეს ბლოკის უფრო მკაცრ ინდუსტრიულ დღის წესრიგს, მათ შორის „იყიდე ევროპული“ პოლიტიკას საჯარო სექტორის შესყიდვებისთვის, ამასთან, დაჰპირდნენ ზომებს ჩინეთის მხრიდან უსამართლო კონკურენციის წინააღმდეგ საბრძოლველად. იანვარში, ევროკომისიამ, ბლოკის აღმასრულებელმა ორგანომ, გამოაცხადა ახალი გამოძიებები და სავაჭრო-თავდაცვითი ნაბიჯები, რომლებიც მიზნად ისახავს პეკინის ინდუსტრიულ პოლიტიკასთან დაკავშირებული საბაზრო დამახინჯებების დაძლევას.