გარიგების სახით კაპიტულაცია აშშ-ის აგრესიას ვერ შეაჩერებს. რეგიონული ალიანსების მეშვეობით წინააღმდეგობის გაწევა კი – შესაძლოა. Horizon Insights Centre-ის მკვლევარი. გასულ კვირას, ამერიკელი და ირანელი დიპლომატები ჟენევაში მოლაპარაკებების მორიგ რაუნდზე შეხვდნენ, რომელსაც ომანი შუამავლობდა. შედეგი გაურკვეველი იყო. მაშინ, როცა ირანელებმა „კარგ პროგრესზე“ ისაუბრეს, ამერიკელებმა „მცირე პროგრესი“ აღნიშნეს. ამავდროულად, შეერთებული შტატების პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა კიდევ ერთხელ დაიმუქრა ირანზე თავდასხმით. ბოლო კვირებში, ახლო აღმოსავლეთში შეინიშნება აშშ-ის სამხედრო ძალების მასშტაბური მობილიზაცია, რასაც ბევრი დამკვირვებელი გარდაუვალი თავდასხმისთვის მზადებად აღიქვამს. ამ კონტექსტში, შესაძლოა მიზანშეწონილი იყოს კითხვა, ხომ არ არის მიმდინარე მოლაპარაკებები უბრალოდ ტაქტიკა, რათა დრო მოიგონ გარდაუვალისთვის უკეთ მოსამზადებლად. აშშ-ის სამხედრო ძლიერების ფონზე, ზოგიერთის აზრით, ირანის ერთადერთი ვარიანტია აშშ-სთან შეთანხმების მიღწევა, რაც არ უნდა უსამართლო იყოს ის. მიუხედავად იმისა, რომ ირანის სამხედრო შესაძლებლობებს არ აქვს შანსი მსოფლიოს უდიდესი ბიუჯეტის მქონე არმიასთან, კაპიტულაციის მიღება დამანგრეველი გარიგების მეშვეობით, რომელიც შესაძლოა ვაშინგტონმა კვლავ დაარღვიოს, სულაც არ არის თეირანის ერთადერთი არჩევანი. არსებობს სხვა გზაც, რომლითაც ირანს შეუძლია აშშ-ის დაშინებას წინ აღუდგეს და გაიმარჯვოს. მიმდინარე აშშ-ირანის მოლაპარაკებები არ შეიძლება განცალკევებით იქნას განხილული. ირანისთვის, აშშ-სთან ნებისმიერი დიპლომატიური ურთიერთობა დაბნელებულია მოქმედების ერთობლივი ყოვლისმომცველი გეგმის (JCPOA) მემკვიდრეობით. 2015 წელს აშშ-ის, ჩინეთის, რუსეთის, საფრანგეთის, გაერთიანებული სამეფოს, გერმანიის, ევროკავშირისა და ირანის მიერ ხელმოწერილი შეთანხმება ითვალისწინებდა სანქციების მოხსნას ირანის ბირთვული პროგრამის სრული გამჭვირვალობის სანაცვლოდ. თეირანმა მიიღო შეთანხმება, მიუხედავად იმისა, რომ მასში არსებობდა გარკვეული უსამართლო დებულებები, მათ შორის აშშ-ის ზოგიერთი სანქციის შენარჩუნება. მიუხედავად ამისა, ირანმა შეასრულა თავისი ვალდებულებები – ფაქტი, რომელიც არაერთხელ დადასტურდა ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს მიერ. სამაგიეროდ, აშშ-მა, როგორც ხელმომწერმა მხარემ, არ შეასრულა შეთანხმების თავისი ნაწილი. 2018 წელს ტრამპმა ცალმხრივად გამოვიდა JCPOA-დან და მაქსიმალური ზეწოლის სანქციები აღადგინა, რომლებიც ირანის ეკონომიკის დასუსტებას ისახავდა მიზნად. ეს იყო მკაფიო შეხსენება, რომ ამერიკული დაპირებები არ არის სავალდებულო. ლიდერისგან, რომელმაც „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა“ პოლიტიკის განხორციელებისას ამერიკელი მოკავშირეების ინტერესების მიმართ უპატივცემულობა გამოავლინა, ძნელად შეიძლება მოელოდეს ამერიკელი მოწინააღმდეგეების ინტერესების პატივისცემას. თუმცა, დემოკრატი პრეზიდენტიც რომ ყოფილიყო თეთრ სახლში, არ იქნებოდა გარანტია, რომ JCPOA ძალაში დარჩებოდა. აშშ-ის პოლარიზებულ პოლიტიკურ კლიმატში, ამერიკელი პრეზიდენტის ხელმოწერა მხოლოდ მომდევნო არჩევნებამდეა ძალაში. აშშ-სთვის, მოლაპარაკებები შესაძლოა იყოს მხოლოდ ფასადი, რომელიც მოწინააღმდეგეების ცრუ უსაფრთხოების განცდაში ჩაძირვას ისახავს მიზნად. გასულ წელს, სწორედ მაშინ, როცა აშშ-ისა და ირანის წარმომადგენლები ომანში მოლაპარაკებების კიდევ ერთი რაუნდისთვის უნდა შეხვედროდნენ, ისრაელმა, ამერიკის მთავარმა მოკავშირემ, ირანის წინააღმდეგ მასშტაბური სამხედრო კამპანია წამოიწყო. მიუხედავად იმისა, რომ აშშ-მა უარყო პირდაპირი მონაწილეობა, მან აღიარა წინასწარი შეტყობინების მიღება. ორ ქვეყანას შორის არსებული მჭიდრო კავშირების გათვალისწინებით, ეს წინასწარი ცოდნა ცხადყოფდა, რომ აშშ-მა ისრაელს საჰაერო თავდასხმებისთვის დუმილით თანხმობა მისცა. დღეს, ირანი კვლავ აწარმოებს მოლაპარაკებებს აშშ-სთან და მასზე ზეწოლა ხორციელდება, რათა კიდევ უფრო უსამართლო გარიგება მიიღოს. თუ ის დათმობს და დაემორჩილება აშშ-ის მოთხოვნებს, მაშინ ტრამპი – რომელიც აღქმულ სისუსტეზე ნადირობს – უბრალოდ „კარს გადასწევს“. მოთხოვნები ირანის ბირთვული პროგრამიდან დღეს, ხვალ მის ბალისტიკურ რაკეტებზე გადაინაცვლებს, ზეგ კი რეჟიმის შეცვლაზე. აშშ-ის განსაკუთრებული ურთიერთობა ისრაელთან ნიშნავს, რომ ვაშინგტონი ფუნდამენტურად მტრულადაა განწყობილი ირანის მთავრობის მიმართ, რომელიც ისრაელის სახელმწიფოს მტრად მიიჩნევს. შესაბამისად, ტრამპის მიზანი არ არის გრძელვადიანი შეთანხმების მიღწევა, არამედ იმის უზრუნველყოფა, რომ ირანმა ვერასოდეს შეასრულოს მისი მოთხოვნები სრულად, რითაც გამართლდება მაქსიმალური ზეწოლისა და მტრობის მუდმივი კამპანია. ამ კონტექსტში და მისი ბოლოდროინდელი გამოცდილების გათვალისწინებით, ირანისთვის უგუნურება იქნებოდა აშშ-ის დაპირებებსა და მოლაპარაკებების შედეგად მიღწეულ შეთანხმებებზე დაყრდნობა. მიმდინარე აშშ-ირანის დაპირისპირება მაღალი ფსონების თამაშია, რომლის სავარაუდო შედეგი ტოტალური ომია. მიუხედავად იმისა, რომ აშშ-ს შეუძლია მიაღწიოს საწყის გამარჯვებას უპირატესი სამხედრო ძალით, ის ასევე შეიძლება გაიჭედოს ხანგრძლივ ანტიპარტიზანულ ბრძოლაში ირანის მთიან რელიეფზე. პირიქით, მაშინ როცა ირანს შეუძლია საბოლოოდ მოიგერიოს ამერიკული შეჭრა – ისევე როგორც მისმა ავღანელმა მეზობლებმა – ქვეყანა ამ პროცესში ნანგრევებად იქცევა. ეს არ ნიშნავს, რომ ირანმა უკან უნდა დაიხიოს. გრენლანდიის კრიზისმა და ჩინეთ-აშშ-ის სავაჭრო ომმა აჩვენა, რომ ტრამპის მიდრეკილება „ხმლების ჭახუნისკენ“ ზომიერდება დანაკარგების მიმართ მისი ზიზღით. მიუხედავად იმისა, რომ ევროკავშირი და ჩინეთი ირანზე ბევრად ძლიერები არიან, სიმტკიცის მკაფიო დემონსტრირებამ შესაძლოა აიძულოს ტრამპი უკან დაიხიოს. თეირანს არც მარტო მოუწევს წინააღმდეგობის გაწევა. მის სამეზობლოში არიან სხვა დიდი მოთამაშეებიც, რომლებიც აცნობიერებენ, რომ აშშ-ის მიერ წამოწყებული კიდევ ერთი კატასტროფული ომი მათ ინტერესებში არ შედის. ირანს შეუძლია და