კაბინეტის მინისტრის რანგში პირველსავე კვირას, ბრიჯიტ ფილიპსონმა ახალ ლეიბორისტ დეპუტატებთან შეხვედრა გამართა, რომლის ერთადერთი თემა სპეციალური საგანმანათლებლო საჭიროებები (SEND) იყო. ამ პირველ შეხვედრას თითქმის 100 დეპუტატი დაესწრო. მათ შორის იყვნენ ახალი დეპუტატები, ვისთვისაც ეს საკითხი პირადად, საკუთარი ოჯახებიდან გამომდინარე იყო მნიშვნელოვანი – ჯენ კრაფტი, დენიელ ფრენსისი, სტივ რეისი, ისევე როგორც მაშინდელი ბიზნესის მდივანი ჯონათან რეინოლდსი. ათობით სხვამ იცოდა, რომ სისტემა კრიტიკულ მდგომარეობაში იყო მათი საქველმოქმედო, პროფკავშირული და შეზღუდული შესაძლებლობების სექტორში წინა მუშაობის გამო. მაგრამ კიდევ ბევრმა იცოდა ამის შესახებ, თუ როგორ დომინირებდა ეს საკითხი მათ ამომრჩეველთა ელ.ფოსტებში. სწორედ 2024 წლის ივლისში გამართული ამ შეხვედრის შემდეგ უთხრა მან კოლეგებს, რომ ეს მისი ყველაზე დიდი ამოცანა იქნებოდა ამ თანამდებობაზე. ვესტმინსტერში უკვე ლეგენდად იქცა, რომ ფილიპსონმა ისწავლა, თუ როგორ შეიძლება დეპუტატების მხარდაჭერა დაიმსხვრას სოციალური უზრუნველყოფის კენჭისყრის დრამატული წარუმატებლობის შემდეგ – და როგორ იყო SEND-თან დაკავშირებული მსგავსი ამბოხი თითქმის გარდაუვალი. თუმცა, დეპარტამენტის ინსაიდერები ამბობენ, რომ ეს მთლად ასე არ არის და რომ ყველაზე დიდი გაკვეთილი ადრე ისწავლა: ეს იყო შეტევები, რომლებიც მან განიცადა თავისი პირველი დიდი საკანონმდებლო ინიციატივის, ბავშვთა კეთილდღეობისა და სკოლების კანონპროექტის გამო. კანონპროექტის ყველაზე დიდმა ცვლილებებმა, მათ შორის აკადემიური ტრასტების მიმართ, გამოიწვია მუდმივი კრიტიკა მემარჯვენე პრესაში, მაგრამ ასევე გაუგებრობა ლეიბორისტ დეპუტატებში, რომლებსაც ნამდვილად არ ესმოდათ მათი არგუმენტები. No 10 (პრემიერ-მინისტრის ოფისი) არ ჩანდა მზად ამ ცვლილებების საკუთრად აღიარებისთვის და ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ ფილიპსონს შესაძლოა სამსახური დაეკარგა. კანონპროექტმა – და ფილიპსონმა – გადარჩა, მაგრამ ის და მისი გუნდი სერიოზულად დაზარალდნენ. მათი თქმით, გაკვეთილი ის იყო, რომ აუცილებელია პრობლემის მასშტაბისა და ცვლილებების არგუმენტების სწორად კომუნიკაცია. „ეს არის საზოგადოებრივი სერვისების მასშტაბური რეფორმა, რომლის მსგავსიც არც ერთ სხვა კაბინეტის მინისტრს ამ მასშტაბით არ განუხორციელებია“, – განაცხადა განათლების მდივნის ერთ-ერთმა მოკავშირემ. თუმცა, სოციალური უზრუნველყოფის წინააღმდეგ ამბოხი კვლავაც მნიშვნელოვან პრობლემად რჩებოდა და დეპუტატებმა ხელსაყრელი შედარებები გააკეთეს იმასთან, თუ როგორ იყო წარმოდგენილი SEND რეფორმის შემთხვევა. გასულ გაზაფხულზე ლიზ კენდალმა წინადადებები რომ წარადგინა, დეპუტატები No 10-ში (პრემიერ-მინისტრის ოფისში) თანაშემწეებთან შეხვედრებზე მიიწვიეს, რათა ეჩვენებინათ გრაფიკები და დიაგრამები, რომლებიც უმოქმედობის პრობლემის მასშტაბსა და პერსონალური დამოუკიდებლობის გადახდების მუდმივად მზარდ ხარჯებს ასახავდა. შემდეგ მოჰყვა გაზაფხულის განცხადება, სადაც ბიუჯეტის დასაბალანსებლად დამატებითი თანხების მოძიება მოუწიათ ბოლო წუთს შემოღებული შემდგომი გაყინვებით. ეს იყო პოლიტიკა 101 – როგორ დაკარგო დეპუტატების ნდობა, რომლებიც უკვე შეშფოთებულნი იყვნენ იმით, რომ ცვლილებები სხვა არაფერი იყო, თუ არა ხარჯების შემცირების ღონისძიება – და არასოდეს ჰქონიათ რეალური მორალური არგუმენტი. ბევრმა დეპუტატმა განაცხადა, რომ მათ ეშინოდათ იგივე განმეორდებოდა SEND-თან დაკავშირებით – და ამან No 10-ს, ხაზინასა და განათლების დეპარტამენტს (DfE) აჩვენა, რომ წინასწარი ინვესტიციის გარეშე ცვლილებების გატანის იმედი არ უნდა ჰქონოდათ. „ჩვენ არასოდეს დაგვიდგენია EHCP-ების (განათლების, ჯანმრთელობისა და მოვლის გეგმები) შემცირების მიზანი, მიუხედავად იმისა, რომ იმედი გვაქვს, ისინი შემცირდება, რადგან უპირველეს ყოვლისა, ეს სისტემის გაუმჯობესებისკენ უნდა იყოს მიმართული“, – განაცხადა დეპარტამენტის ერთ-ერთმა წყარომ. პარლამენტის ლეიბორისტული პარტიის (PLP) ყველაზე ცინიკურმა ჯგუფებმაც კი განაცხადეს, რომ მათ იგრძნეს, თითქოს მათი შეშფოთება გათვალისწინებული იყო – თუმცა დეპუტატებს შესაძლოა კვლავ ჰქონდეთ განცდა, რომ „თეთრ წიგნში“ ჯერ კიდევ არის ფარული საკითხები, რომლებიც გამოსავლენია. ფილიპსონმა შეხვედრები გამართა მემარცხენე დეპუტატების სოციალისტური კამპანიის ჯგუფთან – ჯონ მაკდონელის ხელმძღვანელობით – ისევე როგორც ძლიერ Tribune ჯგუფთან, რომელიც რბილი მემარცხენე დეპუტატებისგან შედგება და რომელთაგან ბევრი სოციალური უზრუნველყოფის შემცირების წინააღმდეგ აჯანყდა. ახალმა სკოლების მინისტრმა, ჯორჯია გულდმა, რამდენიმე თვის განმავლობაში 8000 ადამიანს ესაუბრა, რაც მშობლებთან და სპეციალური საჭიროებების მქონე პირთა საქველმოქმედო ორგანიზაციებთან ფართო საუბრის ნაწილი იყო. ახლა პარლამენტის მხრიდან მნიშვნელოვანი კეთილგანწყობა არსებობს – მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ რეფორმები საბოლოოდ არ ჩავარდება. კვირები დასჭირდა იმისთვის, რომ ეჭვი შეპარვოდა იმ დეპუტატების გონებაში, რომლებიც სოციალური უზრუნველყოფის ცვლილებების წინააღმდეგ აჯანყდნენ. ფილიპსონმა იცის, რომ რეფორმების წარმატება საბოლოოდ დამოკიდებულია იმაზე, რაც მწირია – ნდობაზე. მშობლებს შესაძლოა დაეკარგოთ განსაზღვრული სამართლებრივი გზა, რათა მიიღონ ის, რაც მათ შვილებს ეკუთვნით, იმ დაპირების საფუძველზე, რომ მათ უკეთეს მომსახურებას მიაწვდიან ბრძოლის გარეშე. სისტემისგან იმედგაცრუებული ბევრისთვის, მათ უბრალოდ არ სჯერათ, რომ ეს შესაძლებელია, თუნდაც დამატებითი 4 მილიარდი ფუნტის დაფინანსებით. უკვე არსებობს ცინიზმი იმის მიმართ, მართლა მოამზადებენ თუ არა სკოლები სათანადოდ ყველა მასწავლებელს SEND-ის საკითხებში, ან როგორ მოიძიებენ ამ ყველა დამატებით მეტყველებისა და ენის სპეციალისტს. ასევე არსებობს რეალური შიში, რომ თუ სკოლებსა და ადგილობრივ ხელისუფლებაში მიმართვები იქნება ერთადერთი გზა ზოგიერთი მშობლისთვის, მათ შესაძლოა არ ენდონ ამ ინსტიტუტებს, რომ ისინი მათ სამართლიანად მოექცევიან. ნდობის ეს ნაკლებობა ხშირად მწარე გამოცდილებიდან მოდის. საბოლოოდ მიიღებენ თუ არა მშობლები და დეპუტატები ცვლილებებს, დამოკიდებული იქნება იმაზე, შეძლებს თუ არა ფილიპსონი მათ დარწმუნებას, რომ უკეთესი სისტემის არსებობა შესაძლებელია. რთული პოლიტიკური კლიმატია მხარდაჭერის მოსაპოვებლად იმედზე დაყრდნობით.