სკანდალი კორუფციას ინდივიდუალურ ჭრილში განიხილავს, ქმნის სანახაობას, რომელიც რისხვას სტრუქტურული ძალაუფლებისგან აშორებს. იოავ ლიტვინი ისრაელ-ამერიკელი ფსიქოლოგია/ნევრომეცნიერების დოქტორი, მწერალი და ფოტოგრაფია. დონალდ ტრამპის მეორე ვადის დაწყების შემდეგ, კაპიტალიზმს, თეთრკანიანთა უზენაესობასა და იმპერიულ დომინირებას შორის კავშირები სულ უფრო მკაფიო გახდა. ეს კავშირები გამოიკვეთა საიმიგრაციო და საბაჟო სამსახურის (ICE) რეიდებით, რომლებიც თანამედროვე მონათმფლობელთა პატრულს ჰგავს; გლობალური კრიმინალური ოპერაციებით, როგორიცაა ვენესუელის პრეზიდენტის ნიკოლას მადუროსა და მისი მეუღლის, სილია ფლორესის გატაცება; და აშშ-ის დახმარებით ისრაელის გენოციდისთვის ღაზაში, რაც ორპარტიული ამერიკული და ტრანსნაციონალური კორპორაციული ექსპერიმენტის ნაწილია. მზარდმა გაგებამ, რომ გლობალური სამხრეთის ხალხი, ასევე შავკანიანები, მკვიდრი მოსახლეობა და სხვა ფერადკანიანები (BIPOC) იმპერიული ბირთვის შიგნით, საერთო მტერს უპირისპირდებიან, გააძლიერა ანტიკოლონიური, რევოლუციური მოძრაობა, რომელიც რადიკალურ ტრანსფორმაციაზეა ორიენტირებული. შემდეგ კი ეპშტეინის საქმის დოკუმენტების გასაჯაროებამ საჯარო დისკურსი დატბორა. ჯეფრი ეპშტეინი იყო ფინანსისტი, რომელიც მცირეწლოვნების მიმართ სექსუალური დანაშაულისთვის გაასამართლეს. 2019 წელს განახლებული ფედერალური ბრალდებების შემდეგ, ის ციხეში გარდაიცვალა (ოფიციალურად თვითმკვლელობად იქნა გამოცხადებული). ამ საქმემ საზოგადოებაში აღშფოთება გამოიწვია მმართველი კლასის დაუსჯელობის გამო; მედიის ყურადღება მიიპყრო პოლიტიკურ და კორპორაციულ კლასებს შორის უსიამოვნო კავშირებზე და უამრავ კონსპირაციულ ნარატივზე დაფარვების შესახებ. ეპშტეინის საქმე ბევრად მეტი გახდა, ვიდრე უბრალო სისხლის სამართლის პროცესი; ის ასახავს მმართველი კლასის დაუსჯელობისა და კონცენტრირებული ძალაუფლების სიმბოლურ გამოაშკარავებას და კორუფციის სპექტაკლს ღრმა კრიზისსა და დაცემაში მყოფ იმპერიაში. ეპშტეინის საქმემ გამოავლინა მმართველი კლასის კრიმინალურობა, თუმცა ამავდროულად გადაიტანა ყურადღება სტრუქტურული ანგარიშვალდებულებისგან. მნიშვნელოვანია, რომ „სპექტაკლი“ არ ნიშნავს „სიყალბეს“; ის გულისხმობს პოლიტიკის ორგანიზებას სიმბოლური დრამის მეშვეობით, რომელიც ანაცვლებს სტრუქტურულ პოლიტიკურ ანალიზს. სპექტაკლის დროს სოციალური წინააღმდეგობები (უთანასწორობა, სოციალური კრიზისები და არასტაბილურობა) დრამატიზდება, ნაცვლად იმისა, რომ სტრუქტურულად გადაწყდეს. მედიისა და საზოგადოების მუდმივი ფიქსაცია ეპშტეინის დოკუმენტებზე, განსაკუთრებით იმ ფონზე, როდესაც მათი გამოქვეყნება მიმდინარეობს მცირე ანგარიშვალდებულებით და გრძელდება გადარჩენილთა დისკრედიტაციისა და იზოლაციის ნარატივები, ნაკლებად ემსახურება ანგარიშვალდებულებას და უფრო მეტად წარმოადგენს პოლიტიკურ ყურადღების გადატანას სისტემური უსამართლობისგან: რასიზმისგან, კაპიტალიზმისგან, პოლიციური სახელმწიფოს ზრდისა და მიმდინარე საერთაშორისო დაუსჯელობისგან. კიდევ უფრო შემაშფოთებელია, რომ ეს კიდევ ერთი ნაბიჯია დემოკრატიის ეროზიისა და ექსპანსიონისტური, ომზე ორიენტირებული ფაშიზმის კონსოლიდაციისკენ. ვალტერ ბენჟამინის, ჰანა არენდტის, გი დებორდის, უმბერტო ეკოსა და სხვათა ნაშრომებში, ფაშისტური სპექტაკლი მოიცავს ანტიინტელექტუალურ და ემოციურად მართულ მასობრივ მობილიზაციას მარტივი მორალური ბინარების ირგვლივ (წმინდა ხალხი კორუმპირებული მმართველი კლასის წინააღმდეგ), სადაც მოქმედება თაყვანს სცემს, აზრი კი საძულველია; ინსტიტუციური პროცესის ჩანაცვლებას სიმბოლური გამოსახულებებითა და დრამით; და ეროვნული დაცემისა და აღორძინების მითიურ ნარატივებს. პოლიტიკური თეორეტიკოსი როჯერ გრიფინი ამ აღორძინებას „პალინგენურ ულტრანაციონალიზმს“ უწოდებს, ანუ განადგურებას, როგორც აღორძინების წინაპირობას. სპექტაკლის ფუნქციაა პრინციპული ანალიზისა და ჩაგვრისადმი წინააღმდეგობის ემოციით ჩანაცვლება – აღშფოთებით, ზიზღით, სასოწარკვეთილებითა და უმწეობით. კონსპირაციული თეორიები სპექტაკლის ნარატიული მამოძრავებელი ძალაა. ისინი სისტემურ კრიზისს და სოციალურ არასტაბილურობას აქცევენ მარტივ, ემოციურად ამაღელვებელ ისტორიებად სოციალური ტაბუების დარღვევის შესახებ, რომელთა ცენტრში იმალებიან ხელშეუხებელი მტრები, რაც ნიადაგს უქმნის ავტორიტარული გადაწყვეტილებების აუცილებლად და გამომსყიდველად გაყიდვას. როდესაც სტრუქტურული ძალადობა ხილული ხდება, მაგრამ ანგარიშვალდებულება არ არსებობს, საზოგადოებრივი რისხვა ხშირად ახსნას პერსონალიზებულ და კონსპირაციულ ნარატივებში ეძებს, ნაცვლად სისტემური ანალიზისა. მედიაში მზარდი უნდობლობისა და კორუფციის ფონზე, ისევე როგორც მოქალაქეების მიერ მართული და ალტერნატიული სოციალური მედიის ეკოსისტემების ზრდასთან ერთად, ეპშტეინის საქმის ირგვლივ კონსპირაციული თეორიები აყვავდა: საიდუმლო გლობალური დაჯგუფებების შესახებ პრეტენზიები, რომლებიც ჩართული არიან ამორალურ სექსუალურ დანაშაულებებში, რიტუალური ფანტაზიები, რომლებიც მოიცავს ადამიანურ მსხვერპლშეწირვას, კანიბალიზმს და ძველ სიმბოლურ სტრუქტურებს, ასევე აშკარად რასისტული და ანტისემიტური ტროპები დამალულ მმართველებზე, სხვათა შორის. ასეთი თეორიები, იქნება ეს სრულად მართალი, ნაწილობრივ მართალი თუ ყალბი, ახალი არ არის; ფაშისტური მოძრაობები ისტორიულად მობილიზებული იყვნენ იმ იდეის ირგვლივ, რომ ერი ფარულად კორუმპირებულია დეგენერატი მმართველი კლასის მიერ, რასაც რადიკალური განწმენდა სჭირდება მართალ გზაზე დასაბრუნებლად. ეს ნარატივები არ ამხელს კორუმპირებულ სისტემას; ისინი მას აბუნდოვნებენ და მისტიკურ ელფერს სძენენ. კორუფციის მითად ქცევით და საზოგადოებრივი აღშფოთების აშკარა, თუმცა ხელშეუხებელი სამიზნეების შეთავაზებით, ისინი ცვლიან სტრუქტურული ექსპლუატაციის, სიხარბისა და სახელმწიფო ძალადობის მკაცრ ანტიკოლონიურ და მატერიალურ ანალიზს კოლექტიური ავტორიტარული ლტოლვით ძლიერი ლიდერის მიმართ და წინააღმდეგობის ჩახშობით წესრიგის აღსადგენად. ეპშტეინისა და მის ირგვლივ მყოფი ძლევამოსილი ფიგურების კრიმინალურობა, რომლებიც მონაწილეობდნენ მის ბოროტმოქმედებებში, დეგენერატი მმართველი კლასის სიმბოლოდ იქცა, კონკრეტული სახელებით.