ალ-სარაფის ბანაკში, ელ-ფაშერიდან გამოქცეულ ოჯახებს წმინდა თვის განმავლობაში აკლიათ საკვები, მედიკამენტები და სამზარეულოს ჭურჭელიც კი. ჩრდილოეთ დარფურის შტატში, ელ-ფაშერში ომის ჯოჯოხეთიდან გაქცევის შემდეგ და 1600 კმ-ზე (9,995 მილი) მეტის გავლა უსაფრთხოებისკენ, სანაა აჰმედი ფიქრობდა, რომ ყველაზე უარესი უკან დარჩა. მაგრამ აღმოსავლეთ სუდანის ალ-სარაფის ბანაკში, მან განსხვავებული სახის ტანჯვა განიცადა. „ჩვენ აქ არაფრით გამოვიქეცით,“ უთხრა სანაამ ალ-ჯაზირა მუბაშერს. „ახლა რამადანი დადგა და ჩვენ არც ქვაბი გვაქვს საჭმლის მოსამზადებლად და არც ჭიქა დასალევად. თუ ვედრო ან დოქი გაქვს, ეს არის და ეს.“ სანაა არის ათასობით იძულებით გადაადგილებულ პირთაგან ერთ-ერთი, ვინც თავშესაფარი ალ-გედარეფის შტატში იპოვა, დასავლეთში ომის ფრონტის ხაზებიდან შორს. მაგრამ უსაფრთხოებას მაღალი ფასი აქვს. ბანაკი, რომელიც თავშესაფრად იყო განკუთვნილი, გაჭირვების ადგილად იქცა. „წყალი არის, მაგრამ საჭმელი არ არის,“ თქვა მან. „გვაძლევენ ერთ კერძს, მაგრამ ეს ნამდვილი კერძი არ არის და არც საკმარისია.“ მუსლიმებისთვის რამადანი ტრადიციულად საზოგადოების, ლოცვისა და საერთო ტრაპეზის თვეა. ალ-სარაფის იძულებით გადაადგილებული ქალებისთვის, ეს ყოველდღიურ ბრძოლად იქცა, რათა მზის ჩასვლისას საკმარისი ნარჩენები იპოვონ შვილების გამოსაკვებად. მაჯდ აბდულაჰმა, ელ-ფაშერიდან კიდევ ერთმა გადარჩენილმა, აღწერა მკვეთრი კონტრასტი მის წარსულ ცხოვრებასა და ამჟამინდელ რეალობას შორის. „სახლში რამადანი სრულყოფილი იყო. ყველაფერს ერთი ან ორი თვით ადრე მოამზადებდი,“ იხსენებს ის. „მაგრამ აქ, პირველ დღეს ვმარხულობდით, არ ვიცოდით რითი გავწყვეტდით მარხვას. საბოლოოდ მეზობლებთან ერთად ვჭამეთ, რადგან არაფერი გვქონდა.“ გაეროს ბოლო მოხსენებაში ნათქვამია, რომ ნახევრადსამხედრო სწრაფი რეაგირების ძალების (RSF) სისასტიკე ელ-ფაშერში გენოციდის ყველა ნიშანს ატარებდა. დახმარება, რომელიც მაინც ჩადის, ხშირად საშინლად არასაკმარისია. მაჯდმა აღწერა, რომ ერთ ჯამ ფაფას იღებდა შვიდი ან ათი კაციანი ოჯახის გამოსაკვებად. „არცერთი ორგანიზაცია არ შემოსულა სასურსათო კალათით ან ფულადი დახმარებით,“ თქვა მან. „ჩვენს შვილებს ვერ გამოვკვებავთ, თუ ქალაქში არ წავალთ ტანსაცმლის გასარეცხად ან დასაუთოებლად – უმნიშვნელო სამუშაოები მხოლოდ გადარჩენისთვის.“ საკვების ნაკლებობას ამძიმებს ძირითადი საყოფაცხოვრებო ნივთების სრული არარსებობა. სუმაია სალეჰმა, რომელიც ჩრდილოეთ დარფურის კუტუმიდან გაიქცა, ჩამოთვალა ის ნივთები, რისი დეფიციტიც აქვთ: ქვაბები, ნახშირი და შაქარი. „ბავშვებს ძალიან ბევრი რამ აკლიათ,“ თქვა სუმაიამ. „ისინი ბისკვიტს ითხოვენ, შენ კი ფული არ გაქვს, რომ უყიდო.“ ბანაკის ხანდაზმული მაცხოვრებლებიც იტანჯებიან. სუმაიამ აღნიშნა, რომ ბევრი დაავადებულია დიაბეტითა და მაღალი წნევით, მაგრამ არ შეუძლიათ მედიკამენტებზე ან სათანადო ზრუნვაზე ხელმისაწვდომობა ადგილობრივ ჯანდაცვის ცენტრებში. მავაჰებ იბრაჰიმი, დიაბეტიანი, რომელმაც დედა, და და ბიძა ელ-ფაშერში დაბომბვის შედეგად დაკარგა, ახლა ბანაკში ობლებს უვლის ყოველგვარი რესურსის გარეშე. „მე დიაბეტიანი ვარ და ბადურის ოპერაცია გამიკეთდა,“ თქვა მავაჰებმა. „ჩემი სისხლში შაქრის დონე 477-მდე ავიდა… მე აცეტონის (კეტოაციდოზის) მდგომარეობაში ჩავვარდი და ეს ჩემს ყურზეც აისახა. უბრალოდ ტკივილგამაყუჩებლებს ვიღებ დასაძინებლად. ექიმთან მისვლა არ შემიძლია.“ შიმშილის გარდა, ბანაკში სანიტარული პირობები უარესდება. სანაა აჰმედმა ჯანმრთელობის მდგომარეობა „საშუალოდ“ შეაფასა, მაგრამ აღნიშნა, რომ ის უარესდება, დიარეისა და თვალის ინფექციების შემთხვევების მოშველიებით. „უამრავი ბუზია,“ თქვა მან. „საპირფარეშოები ცხელი და არასაკმარისად სუფთაა. გვჭირდება შეწამვლის კამპანიები და საწმენდი საშუალებები.“ მიუხედავად იმისა, რომ ჰიგიენური ნაკრებები და საპონი განაწილდა, ძირითადი საჭიროება – საკვები – დაუკმაყოფილებელი რჩება. ერთმა უსახელო იძულებით გადაადგილებულმა ქალმა აღწერა საერთო სამზარეულო, როგორც არასაკმარისი იმ ადამიანების რაოდენობისთვის, რომლებსაც ემსახურება. „ის არ აკმაყოფილებს არც კაცს, არც ქალს და არც ბავშვს,“ თქვა მან. „სასურსათო კალათების თემა აქ სრულიად დასრულებულია; მათ აღარ მოაქვთ.“ ამ ქალებისთვის ალ-გედარეფის „უსაფრთხოება“ ნელი მოძრაობის უგულებელყოფის კრიზისად იქცა. მათ გადაურჩნენ ომს, მაგრამ ახლა იბრძვიან გადარჩენისთვის იქ, სადაც ცეცხლის ქვეშ არ არიან. „დახმარება გვჭირდება,“ შეეხვეწა მავაჰები. „მჭირდება რამე, რომ თავი გავიტანოთ, იმ ბავშვებისთვის, რომლებსაც ვზრდი და ჩემთვის.“