ჩინეთთან ეკონომიკური თანამშრომლობა სტრატეგიულ გადაჯგუფებას არ ნიშნავს. ჩინეთის ინსტიტუტის დამფუძნებელი დირექტორი და ალბერტას უნივერსიტეტის Mactaggart Research Chair Emeritus. დასავლელი ლიდერების აღლუმი პეკინში, მათ შორის საფრანგეთის პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონი დეკემბერში, და ახლახან, კანადის პრემიერ-მინისტრი მარკ კარნი და გაერთიანებული სამეფოს კიერ სტარმერი, გერმანიის კანცლერ ფრიდრიხ მერცთან ერთად, რომელიც ამ თვის ბოლოს გეგმავს ვიზიტს, შესაძლოა მიანიშნებდეს დიდი გეოპოლიტიკური გადაჯგუფების ფორმირებაზე. მაგრამ ამ ვიზიტების სტრატეგიულ დეფექციად განმარტება შეერთებული შტატებისგან, ნიშნავს ტაქტიკური ადაპტაციის ფუნდამენტურ გადაჯგუფებაში აღრევას. რასაც ჩვენ ვხედავთ, არის ეკონომიკური პრაგმატიზმის გატარება მყარი უსაფრთხოების ალიანსებთან ერთად – ბალანსირება, რომელიც ჩინეთის მომხიბვლელმა შეტევამ ფუნდამენტურად არ დაარღვია. პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მეორე ვადის საწყის ფაზაში აშშ-ის მოკავშირეები დელიკატურ ბალანსს ეძებდნენ, მონაწილეობდნენ სტრატეგიულ ჰეჯირებაში ჩინეთთან ეკონომიკური კავშირების შენარჩუნებით, ხოლო სტრატეგიულად ვაშინგტონთან თანამშრომლობდნენ პეკინისა და მოსკოვის მხრიდან აღქმული საფრთხეების წინააღმდეგ. თუმცა, ტრამპის გაჭიანურებულმა სავაჭრო ომებმა, ევროპელი და ჩრდილოეთ ამერიკელი პარტნიორების მიმართ უხეშმა მოპყრობამ და იძულებითმა მუქარებმა დაარღვია ერთიანი დასავლური ფრონტის ილუზიები. ამ დეზორიენტაციამ მალევე იპოვა თავისი გამოხატულება კანადის პრემიერ-მინისტრ კარნის დავოსის გამოსვლაში. მან გამოაცხადა აშშ-ის ხელმძღვანელობით არსებული, წესებზე დაფუძნებული საერთაშორისო წესრიგის დასასრული, სიტუაცია შეაფასა არა როგორც გარდამავალი ეტაპი, არამედ როგორც „გარღვევა“, სადაც „ძლიერს შეუძლია გააკეთოს ის, რაც შეუძლია, და სუსტმა უნდა იტანჯოს ის, რაც მას უწერია“. ამან კრისტალიზაცია მოახდინა იმედგაცრუების, შექმნა პოლიტიკური და დიპლომატიური ბზარები, რომელთა გამოკვლევა და, თუ შესაძლებელია, გამოყენება პეკინმა სწრაფად დაიწყო. ამ ფონზე, დიპლომატიური შემობრუნება პეკინისკენ თავის ნამდვილ მნიშვნელობას ავლენს: დასავლელი ლიდერები არ იღებენ ჩინეთს, არამედ მიჰყვებიან იმას, რასაც კარნიმ „მესამე გზა“ უწოდა საშუალო ძალებისთვის – „სტრატეგიული ავტონომიის“ ძიება ენერგეტიკის, კრიტიკული მინერალებისა და მიწოდების ჯაჭვებში, რათა არ გახდნენ გირაო დიდი ძალების იძულების პირობებში. ეს ვიზიტები ფოკუსირებულია ეკონომიკურ დივერსიფიკაციასა და რისკების შემცირებაზე, და არა ერთი მფარველის მეორეთი ჩანაცვლებაზე. ამ ვიზიტების მტკიცებულებები ავლენს პეკინის მიერ გატარებული საჩვენებელი ურთიერთობის მკაცრ ლიმიტებს. ერთობლივი განცხადებები ხაზს უსვამს პრაქტიკულ თანამშრომლობას, მაგრამ თავს არიდებს რაიმე ფუნდამენტურ სტრატეგიულ ცვლილებას, რაც ხაზს უსვამს მათ ტრანზაქციულ, და არა ტრანსფორმაციულ, ბუნებას. ეს სტრუქტურა ხაზს უსვამს კრიტიკულ რეალობას: ეკონომიკური პრაგმატიზმი ეჯახება უძრავ პრიორიტეტს, ფუნდამენტურ უსაფრთხოებას. ამ პრიორიტეტის მკაფიო დემონსტრირება მოხდა, როდესაც ავსტრალიამ დარვინის პორტის ჩინელი მოიჯარისაგან დაბრუნება გადაწყვიტა, მიუხედავად პორტის მომგებიანობისა და ოფიციალური შეფასებებისა, რომლებმაც უსაფრთხოების საფრთხე ვერ აღმოაჩინეს. ის, რომ ფორმალურმა შეფასებებმა უშუალო უსაფრთხოების რისკი არ აღმოაჩინეს, მხოლოდ ამ მოსაზრებას აძლიერებს: სტრატეგიული გაურკვევლობის მომენტებში, აღქმა და ალიანსის შესაბამისობა შეიძლება გადაწონოს ტექნოკრატიულ შეფასებებს, რაც მიუთითებს საბოლოო ერთგულების ადგილს. ალიანსის პოლიტიკაში, სიგნალიზაციას ხშირად ისეთივე მნიშვნელობა აქვს, როგორც შეფასებას. ევროკავშირსა და ჩინეთს შორის ღრმა და სტრუქტურულად მნიშვნელოვანი ვაჭრობის მიუხედავად, ევროპელი მოკავშირეები იცავენ აშშ-ის სადაზვერვო მონაცემების გაზიარებასა და თავდაცვით ვალდებულებებს. ვაშინგტონთან რიტორიკული დაძაბულობის მიუხედავად, ევროპულმა სახელმწიფოებმა გაზარდეს თავდაცვის ხარჯები ნატოს 2%-იანი ბენჩმარკისკენ და გააღრმავეს სამხედრო კოორდინაცია უკრაინასთან დაკავშირებით, რაც აძლიერებს ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოების ინსტიტუციურ საფუძველს. მათი უკმაყოფილება ხელს უწყობს თავშეკავებისკენ მოწოდებებს და არა ჩინეთის ხელმძღვანელობით კონფრონტაციის მხარდაჭერას, რაც ავლენს ვაჭრობაზე ღრმა საკითხებში ფესვგადგმულ განხეთქილებას. ტრანზაქციული პოლიტიკის მიღმა ცივილიზაციური განხეთქილება დგას, უფსკრული, რომლის გადალახვაც ვერც დიპლომატიურმა ზრდილობამ და ვერც ეკონომიკურმა პრაგმატიზმმა ვერ შეძლო. ევროპის, კანადისა და ავსტრალიისთვის, საერთო დასავლური იდენტობის მემკვიდრეობა შეაღწევს ელიტების ცნობიერებაში, რაც ხელს უწყობს კულტურული სიახლოვის ვარაუდებს, გაძლიერებულს ღრმა შიშებით, რომ ჩინეთის სახელმწიფოზე ორიენტირებული კაპიტალისტური მოდელი სისტემურ საფრთხეს უქმნის ლიბერალურ-დემოკრატიულ წესრიგს. ეს იდენტობა არა მხოლოდ კულტურული, არამედ ინსტიტუციურია, ჩადებული ნატოს ურთიერთთავსებადობაში, „ხუთი თვალის“ სადაზვერვო ინტეგრაციასა და ერთობლივი ოპერატიული დაგეგმვის ათწლეულებში. ეს მოუსვენრობა სცილდება პროტექციონიზმს, წარმოადგენს ეგზისტენციალურ ბრძოლას ინსტიტუციური და იდეოლოგიური ჰეგემონიის შესანარჩუნებლად. ორმაგი სტანდარტი გამჟღავნებულია: აშშ-ის მტაცებლური ქცევა ჩარჩოებში ჯდება როგორც სამწუხარო გადახრა, ხოლო ჩინეთის სავაჭრო პრაქტიკა განიხილება როგორც თანდაყოლილი სისტემური გამოწვევა. შედეგად, ვაშინგტონთან სავაჭრო დავები ქრება ამ უფრო ღრმა დისონანსის ფონზე. ისეთი საკვანძო აზიელი მოკავშირეებისთვის, როგორიცაა იაპონია და სამხრეთ კორეა, აშშ-ის ალიანსი მათი სუვერენიტეტის საფუძველია. მათი ომისშემდგომი იდენტობა ჩამოყალიბდა აშშ-ის უსაფრთხოების მფარველობის ქვეშ, ინტეგრირებული თავდაცვითი სისტემებითა და პოლიტიკური კულტურებით, რომლებიც ღრმა კავშირებს ქმნიან. ტოკიოსა და სეულისთვის, ჩინეთის აღზევება აღვივებს ისტორიულ შფოთვას ახალ გავლენის სფეროში მოქცევის შესახებ. ამრიგად, მიუხედავად იმისა, რომ სამხრეთ კორეის ჩიპების გიგანტები ლობირებდნენ ჩინეთისგან განცალკევების წინააღმდეგ, მათ გააძლიერეს ერთობლივი კვლევები აშშ-სთან, კავშირის ფასის გათვალისწინებით