Eagle Hills-ის პროექტებმა ევროპის მასშტაბით ვერ შექმნა მნიშვნელოვანი მოგება მასპინძელი სახელმწიფოებისთვის, გრძელვადიანი შემოსავლის დაპირებების მიუხედავად. 2021 წლის იანვარში, დუბაის ერთ-ერთმა ძვირადღირებულმა რესტორანმა Instagram-ზე გამოაქვეყნა ვიდეო, სადაც მისი ხალხმრავალი ინტერიერი იყო ნაჩვენები. უმეტესობისთვის ეს ვიდეო შეუმჩნეველი დარჩებოდა, თუმცა ალბანეთში მან დიდი დაპირისპირება გამოიწვია. გაუცნობიერებლად, რესტორანმა გამოააშკარავა ქვეყნის ხელმძღვანელობის საიდუმლო შეხვედრა Eagle Hills-ის აღმასრულებელ დირექტორ მოჰამედ ალაბართან. მიმტანმა, ფაქტობრივად, გააკეთა პირველი საჯარო განცხადება 2.5 მილიარდი ევროს ($2.9 მილიარდი) ღირებულების მეგა-პროექტის შესახებ, რომელიც მანამდე არ იყო გამჟღავნებული, განხილული ან ოფიციალურად დოკუმენტირებული. ეს არ იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც Eagle Hills-ის პროექტები კრიტიკის ქარცეცხლში მოექცა — ალბანელებს, რომლებიც აღშფოთებულნი იყვნენ მთავრობის გამჭვირვალობის ნაკლებობით, სოლიდარობის მოძებნა ახლომახლოც შეეძლოთ. Equal Times-ის 2018 წლის ანგარიშის მიხედვით, სერბეთისთვის დაპირებული 3 მილიარდი დოლარის საწყისი ინვესტიციიდან, $10 მილიარდიანი „ბელგრადის სანაპიროს“ (Belgrade Waterfront) პროექტისთვის, Eagle Hills-ს ჯერჯერობით მხოლოდ $300 მილიონი ჰქონდა მიწოდებული. მთავრობის თავდაპირველი დაპირებები 200,000 სამუშაო ადგილის შესახებ მხოლოდ 1,700-მდე შემცირდა. ეკონომიკური მიზანშეწონილობის გარდა, ამავე პროექტმა ყურადღება მიიპყრო მას შემდეგ, რაც ორი სამშენებლო მუშა 22 სართულიდან ჩამოვარდა და დაიღუპა. მოგვიანებით, 80 თურქეთის მოქალაქემ, რომლებიც სერბეთში უკანონოდ ჩაიყვანეს პროექტზე სამუშაოდ, პროტესტი მოაწყო და ორი თვის დაგვიანებული ხელფასების გადახდას მოითხოვდა. ეს ისტორიები ქმნის ფონს საქართველოს მთავრობის მიერ Eagle Hills-ის $6.5 მილიარდიანი ინვესტიციის ბოლოდროინდელი განცხადებისთვის. მმართველმა პარტიამ „ქართულმა ოცნებამ“ პროექტი ქვეყნისთვის დიდ ეკონომიკურ შესაძლებლობად წარმოაჩინა, ხაზი გაუსვა სახელმწიფოს დაგეგმილ 33%-იან წილს. პრო-სამთავრობო მედიამ დაპირდა ფართომასშტაბიან სამუშაო ადგილების შექმნას, ახალ ურბანულ ინფრასტრუქტურასა და გრძელვადიან საბიუჯეტო შემოსავლებს, ხოლო მაღალი რანგის პოლიტიკური ფიგურები პირადად უჭერენ მხარს პროექტს. ამავდროულად, საქართველოსა და Eagle Hills-ს შორის საინვესტიციო შეთანხმების დეტალები გასაიდუმლოებულია, რაც პროექტის ფინანსურ, იურიდიულ და მმართველობის პირობებს საჯარო კონტროლისგან იცავს. მიუხედავად იმისა, რომ ქართული გარიგების დეტალები მიუწვდომელია, ვრცელი საჯარო ჩანაწერები დოკუმენტურად ასახავს Eagle Hills-ის განვითარებას ევროპის სხვა ნაწილებში, სადაც თითქმის იდენტური პროექტის სტრუქტურები მრავალ ქვეყანაში განხორციელდა. ეს შემთხვევები იშვიათ შესაძლებლობას იძლევა, გავიგოთ, როგორ იმოქმედებს ქართული პროექტი – და რა რისკებს შეიძლება შეიცავდეს ის – თავად შეთანხმების გარშემო არსებული საიდუმლოების მიუხედავად. Eagle Hills-ის სწრაფ წარმატებაზე საუბარი შეუძლებელია უძრავი ქონების იმპერიის სათავეში მყოფი ადამიანის, მოჰამედ ალაბარის ხსენების გარეშე. ალაბარი ბიზნეს წრეებში ყველაზე ცნობილია Emaar Properties-ში თავისი როლით, არაბთა გაერთიანებული საამიროების კონგლომერატში, რომელიც ისეთი მნიშვნელოვანი პროექტების უკან დგას, როგორიცაა ბურჯ ხალიფა და დუბაი მოლი. თუმცა, Eagle Hills განსხვავებულად ოპერირებს: ეს ალაბარის კერძო საწარმოა. ალაბარი ფუნქციონირებს არა მხოლოდ როგორც მთავარი გარიგების დამდები, არამედ Emaar-ის წარმატებებს პოლიტიკური სანდოობის წყაროდ იყენებს, სახელმწიფო მეთაურებთან პირად ურთიერთობებს მიმართავს სხვადასხვა იურისდიქციაში პროექტების განსახორციელებლად. მიუხედავად მისი უზარმაზარი წარმატებისა არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში, ის ძალიან დაინტერესებულია ევროპით. როგორც Forbes Serbia-ს საგამოძიებო ანგარიშმა აჩვენა, Eagle Hills სინამდვილეში არ არის ფირმა, როგორც ასეთი, არამედ ქვეყნებისთვის სპეციფიკური შვილობილი კომპანიების, ცნობილი „სპეციალური დანიშნულების სატრანსპორტო საშუალებების“ (SPV) თანავარსკვლავედი, რომლებიც გაერთიანებულია ბრენდის ქვეშ: მოჰამედ ალაბარი. თითოეული ჰოლდინგური კომპანიის მოდელი მოქმედებს „კოპირება-ჩასმის“ მეთოდით, სადაც თითოეულ ადგილობრივ შვილობილ კომპანიას აქვს ცალკეული მშობელი კომპანია არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში. მაგალითად, Eagle Hills Croatia-ს მფლობელია Eagle Hills Croatia Properties აბუ დაბიში. ადგილობრივ სუბიექტებს თითქმის არ ჰყავთ თანამშრომლები, ზოგიერთ შემთხვევაში მხოლოდ ერთი ან ორი ადამიანი. ამ შვილობილი კომპანიების სამეთვალყურეო საბჭოები – გადაწყვეტილების მიმღები ორგანოები – დომინირებენ არაბთა გაერთიანებული საამიროების წარმომადგენლები. 2025 წლის ოქტომბერში, ახალმა ფირმამ, შპს „Eagle Hills საქართველო“-მ, თბილისში, შოთა რუსთაველის გამზირის N5-ში, საქართველოს პარლამენტის პირდაპირ მოპირდაპირედ დაიდო ბინა. სხვა შვილობილი კომპანიების მსგავსად, აქაც ალაბარი რჩება წინა პლანზე. რამდენიმე თვის შემდეგ, ქართულმა გამოცემა Commersant-მა გამოაქვეყნა მცირე სტატია, რომელშიც კომპანიის ახალ დირექტორად „აწარმოე საქართველოში“-ის ყოფილი დირექტორის მოადგილე, თორნიკე ზირაქიშვილი გამოაცხადა და დაადგინა კომპანიის სამეთვალყურეო საბჭოს სტრუქტურა, რომლის უმრავლესობა, „კოპირება-ჩასმის“ მეთოდის მიხედვით, ემირატების კონტროლქვეშაა: მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ქართველი ოფიციალური პირების მიერ მოხსენიებული პროგნოზირებული ₾200 მილიონი ($75 მილიონი) წელიწადში, შესაძლოა, საბჭოს შეხედულებისამებრ დარჩეს და სახელმწიფოსთვის გარანტირებული არ იყოს. ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი მარიამ ქვრივიშვილი კი მტკიცედ აცხადებს, რომ პროექტი „ნამდვილად ქართულია“, ამის დასადასტურებლად დიდი აქცენტი კეთდება „Eagle Hills საქართველო“-სთან თანამფლობელობაზე. კობახიძის გადაწყვეტილება საინვესტიციო ხელშეკრულების გასაიდუმლოების შესახებ არც საქართველოსთვისაა უნიკალური. კარნეგის ფონდის (Carnegie Endowment for International Peace) ანგარიშის მიხედვით, ალბანეთს, უნგრეთს, მონტენეგროსა და სერბეთს ჰქონდათ გასაიდუმლოებული შეთანხმებები, რომლებიც მხოლოდ მოგვიანებით გახდა ცნობილი...