DW-ის ყოფილი კორესპონდენტი კოსტიანტინ ჰონჩაროვი უკრაინის არმიას 2022 წელს შეუერთდა. ის ომის ოთხი წლის შემდეგ ფრონტის ხაზზე არსებულ მძიმე მდგომარეობას აღწერს. ჟურნალისტი კოსტიანტინ ჰონჩაროვი DW-თან 2022 წლამდე მუშაობდა, რა დროსაც, ის, მრავალი უკრაინელის მსგავსად, სახლში დაბრუნდა, რათა შეერთებოდა მოხალისეთა არმიას, რომელიც რუსეთის შემოჭრას იგერიებდა. ქვემოთ მოცემულია მისი პირადი რეპორტაჟი ქვეყანაში მიმდინარე ოთხწლიანი ომის შესახებ. გულწრფელად რომ ვთქვა, დღემდე არ მესმის, რატომ დაიწყო ეს ომი, რატომ გრძელდება ის და როგორ, როდის და რა ფასად შეიძლება მისი დასრულება. ჩემთვის ომი რაღაც არქაულია, ბრუტალური ძალის ლოგიკაში დაბრუნება, იმ დროს, როდესაც კაცობრიობა მარსის კოლონიზაციაზე საუბრობს. როდესაც ომმა ჩემს სამშობლოს მიაღწია, მე, ადამიანი, რომელსაც იარაღი ხელში არასოდეს სჭეროდა, არჩევანის წინაშე დავდექი: დარჩენილიყო დამკვირვებლად თუ დახმარებოდა ჩემი ქვეყნის დაცვას. ჩემი გადაწყვეტილება, შევერთებოდი არმიას, ნაკლებად იყო განპირობებული მოვალეობის გრძნობით, ვიდრე სურვილით, მქონოდა მოქმედების თავისუფლება და არ გავმხდარიყავი ისტორიის სუბიექტი. საქმე ეხებოდა იმ უფლებას, რომ არ გავმხდარიყავი გარემოებათა მსხვერპლი. დროთა განმავლობაში, ომმა ჩემთვის აბსტრაქტული ხასიათი დაკარგა და ღრმად პირადული გახდა. ის რუტინად, ჩემი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილად იქცა. საკუთარ თავში ვერ ვამჩნევ ღრმა ფსიქოლოგიურ ცვლილებებს, შესაძლოა იმიტომ, რომ ისინი უკვე მოხდა და ჩვევად იქცა. ვეღარ წარმომიდგენია, როგორია სხვაგვარად ცხოვრება. მტკივა დაკარგული მეგობრები და ჩემი წარსულის ის ადგილები, რომლებიც ნანგრევებად იქცა. ვხედავ, რა ხდება ფრონტისპირა ქალაქებში. მაგრამ განსაკუთრებით მაწუხებს, როდესაც კიევზე თავდასხმა ხდება, ყოველი დაბომბვის შემდეგ ვწერ ჩემს ახლობლებს და ვეკითხები: „როგორ ხართ? გაქვთ ელექტროენერგია? გათბობა თუ გაქვთ სახლში?“ ადამიანებს მხოლოდ ბრძოლა არ ანადგურებს. უკრაინის არმიას წლების განმავლობაში დაგროვილი პრობლემები აწუხებს, და ეს თანამედროვე ომის ტექნოლოგიური ტრანსფორმაციის განხილვებს ცდება. ეს მუდმივი პრობლემები ფრონტის ხაზის მებრძოლებს მტერზე სწრაფად ამტვრევს. უკრაინის არმიაში მასობრივი დეზერტირობა არ ხდება იმის გამო, რომ ჯარისკაცები მოულოდნელად მშიშრები გახდნენ ან შეწყვიტეს პატრიოტობა. მიზეზი ის არის, რომ ფრონტის ხაზის ქვედანაყოფების მებრძოლები ფიზიკურად და მენტალურად გამოფიტულები არიან. გამოფიტული ფრონტის ხაზის ქვედანაყოფები არ გაჰყავთ აღსადგენად. ნაცვლად ამისა, მათი განლაგების ვადა არაადამიანურ დონემდე იწელება. მათი გაძლიერება ან საერთოდ არ მოდის, ან მოუმზადებელი აღმოჩნდება იმისთვის, რაც მათ ელოდებათ. მას შემდეგ, რაც 2023 წლის ზამთარში დავიჭერი და ფრონტის ხაზიდან ევაკუირებული ვიყავი, ჩემი 30-კაციანი ოცეულიდან მხოლოდ ხუთი წევრი დარჩა – ყველა დანარჩენი დაიჭრა ან დაიღუპა. ქვეითების ამ დეფიციტის გამო, გადაწყვეტილების მიმღებ პირებს უწევთ მძღოლების, მზარეულების, ნაღმმტყორცნელების, საზენიტო მსროლელებისა და მომარაგების ქვედანაყოფის წევრების ქვეითებად გადაყვანა, მათგან მოელიან, რომ დაიჭირონ ფრონტის ხაზი აუცილებელი საბრძოლო გამოცდილების გარეშე. თუმცა, ისინიც იჭრებიან, იღუპებიან ან დეზერტირდებიან. და ასე, მებრძოლების დეფიციტი მხოლოდ მძიმდება. ადამიანის გამძლეობას აქვს საზღვრები. თუ როტაციები უფრო რეგულარული იქნებოდა, თუ ჯარისკაცებს უფრო ხშირად ჩაანაცვლებდნენ და გარემოებები ოდნავ უფრო ჰუმანური იქნებოდა, ფრონტის ხაზზე ასეთი მძიმე მდგომარეობა არ გვექნებოდა. ჩვენ ხშირად ვთხოვთ ჯარისკაცებს იყვნენ გმირები, მაშინ როცა მათ უნდა მივცეთ საშუალება იყვნენ ჯარისკაცები — კარგად გაწვრთნილი, აღჭურვილი და გარკვეულწილად დასვენებული მებრძოლები. დრონების ფართოდ გამოყენებამ ფრონტის ხაზზე როტაციები გაცილებით გაართულა. დეტალური მარშრუტის დაგეგმვა, მტრის დრონების თვალთვალი და ელექტრონული ომის ქვედანაყოფებთან კოორდინაციაა საჭირო წინა ფრონტის ხაზის პოზიციებზე წინსვლისა და შემდეგ „სიკვდილის ზონიდან“ გამოსვლისას, რომელიც მილებზე ვრცელდება. ხელსაყრელ ამინდში, თუმცა, როტაციები სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი და შესაძლებელია. ბოლოს და ბოლოს, თუ ქვეითები ფრონტის ხაზზე საშუალოდ 60 დღეს ატარებენ, ისინი ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ეფექტური მებრძოლები იყვნენ. გაბატონებული საბრძოლო სტრესი იმდენად უზარმაზარია, რომ ადამიანს შიგნიდან ჭამს. დიახ, ომი მართლაც ბევრად დიდ მანძილზე მიმდინარეობს. დღეს ბრძოლა და ბრძოლის ველის მონიტორინგი ძირითადად დრონების გამოყენებით ხორციელდება. ეს დიდი ტექნოლოგიური წინსვლაა. არსებობენ დრონების ქვედანაყოფები, რომლებიც ქვეითებთან მჭიდროდ თანამშრომლობენ. თუმცა საბოლოოდ, ყველაფერი იმ ხალხზე დაიყვანება, ვინც თხრილებში პოზიციებს იკავებს. ქვეყნის მომავალი დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენ ხანს შეძლებენ ისინი გამძლეობას და ბრძოლისუნარიანობის შენარჩუნებას. სამწუხაროდ, ასეთი მებრძოლების დეფიციტია. მე არ ვარ ექსპერტი კრიტიკულ ინფრასტრუქტურაში ან სამხედრო სამსახურისთვის ვარგისიანობაში. მაგრამ როდესაც შვებულებაში მყოფი მამაკაცების რაოდენობამ 1 მილიონს გადააჭარბა, და ხედავ, როგორ ღებავს გაწვევის ასაკის მუშათა ჯგუფი პატარა ხიდს უკანა ზონაში დღეების განმავლობაში, ვერ იშორებ განცდას, რომ ზოგიერთი ადამიანი ომის ძალისხმევაში სხვებზე მეტად წვლის. ამიტომ, ჯარისკაცებს სამშვიდობო მოლაპარაკებებზე განსხვავებული შეხედულება აქვთ, ვიდრე მშვიდობიან მოქალაქეებს. სამხედრო პერსონალს შორის, ვისთანაც ვსაუბრობ, მხოლოდ რამდენიმე მიიჩნევს, რომ სამშვიდობო მოლაპარაკებები უკრაინისთვის რეალურ პერსპექტივას გვთავაზობს. შესაძლო ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ახალი ამბები ქმნის ილუზიას, რომელსაც მცირე კავშირი აქვს იმასთან, რაც ბრძოლის ველზე ხდება. მათთვის, ვინც შორს არის ფრონტის ხაზიდან, ეს ამბები ხშირად რეალობას ცდება.