ფოკუს-ჯგუფებში ადამიანები ნათლად აცხადებენ, რომ ფარაჟის შეჩერება ნებისმიერ ფასად სურთ. ლეიბორისტებმა ახლა ხელი უნდა გაუწოდონ იმ პროგრესულ ძალებს, რომელთა იმედიც გაუცრუეს. დიდი უფსკრული მემარცხენეებსა და მემარჯვენეებს შორის ღრმავდება და ფართოვდება. ამ კვირაში გორტონისა და დენტონის შუალედური არჩევნები ამ ღრმა ტომობრივ განხეთქილებას გამოააშკარავებს. პროგრესულ ბლოკში შემავალი ძალები – ლეიბორისტები, ლიბერალ-დემოკრატები, მწვანეები, შოტლანდიის ნაციონალური პარტია, პლეიდ სეიმრუ – რადიკალურად განსხვავებული ადამიანები არიან კონსერვატორებისგან, დიამეტრალურად საპირისპირო დამოკიდებულებებით. უფრო ცენტრისტულ დღეებში ხდებოდა ხმების გადანაწილება „წითელ“/„ლურჯ“ ხაზზე, რადგან ორივე მთავარი პარტია ერთმანეთს ართმევდა ხმებს. ეს დრო დასრულდა. ახლა ყველა ერთ-ერთ ბანაკშია (ან არაამომრჩეველია), თუმცა ბევრი გადაუწყვეტელია, რომელ პარტიას დაუჭიროს მხარი საკუთარ ბლოკში. მას შემდეგ, რაც პოლიტოლოგებმა „ბრექსიტის გადალაგება“ უწოდეს, განხეთქილება გაუვალი გახდა. ლეიბორისტები ბოლო 18 თვის განმავლობაში თითქმის კატასტროფულად ცდებოდნენ, მისდევდნენ ამომრჩევლებს, რომლებიც არასოდეს დაუჭერენ მხარს პარტიას, ამავდროულად კი აძევებდნენ საკუთარ მხარდამჭერებს. ამ შეცდომის არქიტექტორი, მორგან მაკსუინი, წავიდა, თუმცა ლიდერია პასუხისმგებელი იმაზე, თუ სად მიჰყავს ან შეცდომაში შეჰყავს პარტია. აღარ უნდა იყოს ის „ჰიპების ცემის“ სტრატეგია, რომელიც თავს არიდებდა ყველაფერს, რაც ზედმეტად მემარცხენე ჟღერდა. ის მემარჯვენეების მოსაზიდად იყო შექმნილი, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არ გაამართლა. ორ ტომს შორის გამყოფი უფსკრული ვლინდება პროფესორ ტიმ ბეილის, პროფესორ პოლ ვების და დოქტორ სტავრულა ქრონას მიერ ჩატარებულ „ბრიტანეთის პარტიის წევრების“ კვლევაში. რეფორმისტული პარტიის ამომრჩევლები არანაკლებ შორს არიან ლეიბორისტებისგან ეკონომიკურ საკითხებში, ვიდრე სოციალურ და მიგრაციულ საკითხებში. ისინი ყველაფერში ერთმანეთისგან სამყაროებივით დაშორებულები არიან და ლეიბორისტებმა ეს უნდა დაინახონ. რეფორმისტული პარტიის წევრებისა და ამომრჩეველთა უმრავლესობას გადასახადების და საჯარო ხარჯების შემცირება სურს, მაშინ როდესაც პროგრესული ბლოკი უმეტესწილად საპირისპიროს ირჩევს. კლიმატის კრიზისის საკითხზე, რეფორმისტული პარტიის მხარდამჭერთა 86% უარს იტყოდა ნულოვან წმინდა ემისიებზე, მაშინ როდესაც პროგრესულები მხარს უჭერენ მას, ისევე როგორც ფართო საზოგადოების 69%. შეშინდით, რამდენად „ტრამპიანული“ გახდა „ლურჯი“ ბლოკი, როდესაც ათვალიერებთ ლიდერისთვის სასურველ თვისებებს: „მზად არის დაარღვიოს წესები საქმის გასაკეთებლად“, „მზად არის სხვების გრძნობები დააზიანოს შედეგებზე ფიქრის გარეშე“, „მე მომწონს თავდაჯერებული ლიდერები, რომლებიც საკუთარ თავს გამორჩეულ ინდივიდებად მიიჩნევენ“ და რომლებსაც „უნდა შეეძლოთ ადამიანებზე დომინირება და დროდადრო აგრესიის გამოვლენა“. ამ ატრიბუტებს უარყოფენ პროგრესულები, რომლებიც ლიდერის მთავარ თვისებად უმეტესწილად „ძლიერ მორალურ კომპასს“ ირჩევენ. იმიგრაციის საკითხზე, რეფორმისტული პარტიის წევრთა 98% და კონსერვატიული პარტიის წევრთა 92% ამბობს, რომ ის ზედმეტად მაღალია, მაგრამ ლეიბორისტული პარტიის წევრთა მხოლოდ 34% ეთანხმება ამას. „სერიოზულად მოეკიდეთ პოლარიზაციას“, ასკვნის კვლევა, რადგან „ჩვენი პოლიტიკური პარტიების წევრებს შორის განხეთქილებები შეურიგებელი გახდომის რისკის ქვეშაა“. დემოკრატია სერიოზულ საფრთხეშია, როდესაც პოლიტიკური იდენტობისა და კულტურული ერთგულების სიძლიერე კომპრომისისთვის ადგილს არ ტოვებს. ეს არის განგაშის ზარი და არა კომპრომისის მოწოდება ეროვნული ერთიანობის მცდარი იდეის ფარგლებში. შორს არის შოკი, ზიზღი და შიში მემარჯვენე ექსტრემიზმის მიმართ: ბევრმა პოლიტიკოსმა ცოტა ხნის წინ ისეთი რამ თქვა, რისთვისაც ადრე ისინი პატივსაცემი პარტიებიდან გააძევებდნენ და მემარჯვენე მედია თავს დაესხმებოდა. როდესაც რეფორმისტული პარტიის გორტონისა და დენტონის კანდიდატი, მეტ გუდვინი, ამბობს, რომ ინგლისელი ვერ იქნები, თუნდაც აქ დაიბადო, რადგან ეს არის „ეთნიკურობა“, რომელიც განკუთვნილია მათთვის, ვინც „ფესვებს ასობით, თუ არა ათასობით წლის განმავლობაში, ამ კუნძულებზე მიაკვლევს“, გონებაში შემზარავი ექსტრემიზმი იბადება. „ბრიტანელი რომ გახდე, მხოლოდ საბუთი არ კმარა“, – ამბობს გუდვინი, სიამოვნებით აკვირდება რა პროგრესულთა შოკს. მოქალაქეებისა და იმიგრანტების უფლებების დაკითხვის სამარცხვინო ისტორია აქვს. ნაცისტური გერმანიის 1935 წლის ნიურნბერგის კანონებმა გამოაცხადეს, რომ სამი ან ოთხი ებრაელი ბებია-ბაბუის მქონე ადამიანი გერმანელი არ იყო. „რემიგრაცია“ ახლა ჩვეულებრივი პოლიტიკის ნაწილია. ფარაჟი თავის პირველ ვადაში 600 000 ადამიანის დეპორტაციას ჰპირდება, ხოლო ტორების ოფიციალური პოლიტიკა 750 000-ის მასობრივი განდევნაა. ნაცისტებმა ებრაელების ტერორით დაწყეს, რათა დაეტოვებინათ ქვეყანა, შემდეგ იძულებითი განდევნა და დანარჩენი, და ჩვენ ისე ვიქცევით, თითქოს ეს აღარ განმეორდება. ტომი რობინსონი მხარს უჭერს გუდვინს, რომელიც არ ეწინააღმდეგება. ქეითი ლემი, კონსერვატიული პარტიის დეპუტატი, რომელსაც ზოგჯერ მომავალ ლიდერად მოიხსენიებენ, ამბობს, რომ ზოგიერთი, ვისაც ლეგალურად აქვს ბრიტანეთში ცხოვრების უფლება, „სახლში უნდა დაბრუნდეს“ იმის უზრუნველსაყოფად, რომ გაერთიანებული სამეფო „კულტურულად თანმიმდევრული“ დარჩეს, რასაც მისი „პატივსაცემი“ პარტიისგან არანაირი საყვედური, მით უმეტეს გაძევება, არ მოჰყოლია. როგორც კონსერვატორები, ისე რეფორმისტები შექმნიდნენ ძალას, რომელიც, კონსერვატორების თქმით, ამერიკის შეერთებული შტატების იმიგრაციისა და საბაჟო აღსრულების სააგენტოს (ICE) „წარმატების“ მიხედვით იქნებოდა მოდელირებული. რუპერტ ლოუმ წამოიწყო Restore Britain (ბრიტანეთის აღდგენა), რომელსაც მხარს უჭერენ ელონ მასკი და კონსერვატიული პარტიის ლონდონის მერობის კანდიდატი, სიუზან ჰოლი, სლოგანით „მილიონები უნდა წავიდნენ“. სად წავიდნენ? ეს ნაციზმის სუნი არ არის? ასე ხდება. ლეიბორისტები საკმარისად არ არიან ამ შეიარაღების რბოლიდან გამოსულნი: მიუხედავად იმისა, რომ რეფორმისტები გააუქმებდნენ ყოველგვარ განუსაზღვრელ უფლებას დარჩენაზე, შინაგან საქმეთა მინისტრი, შაბანა მაჰმუდი, გვთავაზობს, რომ ლტოლვილებს მუდმივი ბინადრობის ნებართვისთვის 20 წლამდე მოცდა მოუწიოთ. ყველა მთავრობამ უნდა გააკეთოს ის, რაც შეუძლია საზღვრების გასაკონტროლებლად, მაგრამ მიგრაციაზე გადაჭარბებული აქცენტით, ლეიბორისტები უფრო მეტ ამომრჩეველს კარგავენ, ვიდრე იზიდავენ.