ფოკუს ჯგუფებში ადამიანები მკაფიოდ აცხადებენ, რომ ფარაჯის შეჩერება ნებისმიერ ფასად სურთ. ლეიბორისტულმა პარტიამ ახლა უნდა მიაღწიოს იმ პროგრესულებს, რომლებიც იმედგაცრუებული დატოვა. დიდ უფსკრულს მემარცხენეებსა და მემარჯვენეებს შორის სულ უფრო ღრმად და ფართოდ იჩენს თავს. ასეა თუ ისე, გორტონისა და დენტონის შუალედური არჩევნები ამ კვირას ამ ღრმა ტომობრივ განხეთქილებას გამოავლენს. პროგრესული ბლოკის – ლეიბორისტები, ლიბერალ-დემოკრატები, მწვანეები, შოტლანდიის ეროვნული პარტია, პლაიდ კამრი – წევრები ძალიან განსხვავდებიან „ლურჯებისგან“, მათი დამოკიდებულებები დიამეტრალურად საპირისპიროა. უფრო ცენტრისტულ დღეებში იყო გარკვეული გადადინება წითელ/ლურჯ ხაზზე, რადგან ორივე ძირითადი პარტია ერთმანეთს ართმევდა ხმებს. ეს დრო დასრულდა. ახლა ყველა ერთ ან მეორე სანგარშია (ან არაამომრჩეველია), თუმცა ბევრი გაურკვეველია, რომელ პარტიას დაუჭიროს მხარი საკუთარ ბლოკში. მას შემდეგ, რაც სეფოლოგები „ბრექსიტის გადალაგებას“ უწოდებენ, განხეთქილება გადაულახავი გახდა. ლეიბორისტული პარტია ამას თითქმის კატასტროფულად არასწორად აკეთებდა ბოლო 18 თვის განმავლობაში, მისდევდა ამომრჩევლებს, რომლებიც არასდროს დაუჭერდნენ მხარს პარტიას, ამავდროულად კი აძევებდა საკუთარ მხარდამჭერებს. ამ შეცდომის არქიტექტორი, მორგან მაკსვინი, წასულია, თუმცა ლიდერი პასუხისმგებელია იმაზე, თუ სად მიჰყავს (ან შეცდომაში შეჰყავს) მისი პარტია. აღარ არის ის „ჰიპების ცემის“ სტრატეგია, რომელიც გაურბოდა ყველაფერს, რაც ზედმეტად მემარცხენედ ჟღერდა. ის მემარჯვენეების მოსაზიდად იყო შექმნილი, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არ გაამართლა. ორ ტომს შორის გამყოფი უფსკრული პროფესორ ტიმ ბეილის, პროფესორ პოლ ვების და დოქტორ სტავრულა ქრონას მიერ ჩატარებულმა კვლევამ – „ბრიტანეთის პარტიის წევრები“ – გამოავლინა. „რეფორმის“ პარტიის ამომრჩევლები ეკონომიკურ საკითხებში არანაკლებ შორს არიან ლეიბორისტებისგან, ვიდრე სოციალურ და მიგრაციულ საკითხებში. ისინი პლანეტებივით შორს არიან ყველაფერში და ლეიბორისტებმა ეს უნდა დაინახონ. „რეფორმის“ პარტიის წევრებისა და ამომრჩევლების უმრავლესობას გადასახადების და საჯარო ხარჯების შემცირება სურს, მაშინ როცა პროგრესული ბლოკი აბსოლუტურად საპირისპიროს ირჩევს. კლიმატის კრიზისის საკითხზე, „რეფორმის“ პარტიის მხარდამჭერების 86% უარს იტყოდა „ნეტო ნულზე“, ხოლო პროგრესულები მას მხარს უჭერენ, ისევე როგორც ფართო საზოგადოების 69%. შეგეშინდეთ იმის, თუ რამდენად ტრამპისეული გახდა „ლურჯი“ ბლოკი, როდესაც აკვირდებით იმ თვისებებს, რასაც ისინი ლიდერისგან ითხოვენ: „მზად იყოს წესების დარღვევისთვის, რათა საქმე გაკეთდეს“, „მზად იყოს სხვების გრძნობების დაზიანებისთვის შედეგებზე ფიქრის გარეშე“, „მე მომწონს თავდაჯერებული ლიდერები, რომლებიც თავს განსაკუთრებულ ინდივიდებად მიიჩნევენ“ და რომლებსაც „უნდა შეეძლოთ ადამიანების დომინირება და დროდადრო აგრესიის გამოვლენა“. ამ ატრიბუტებს უარყოფენ პროგრესულები, რომლებიც ლიდერისთვის უმთავრეს თვისებად „მყარ მორალურ კომპასს“ ირჩევენ. იმიგრაციის საკითხზე „რეფორმის“ პარტიის წევრების 98% და ტორების წევრების 92% ამბობს, რომ ის ზედმეტად მაღალია, მაგრამ ლეიბორისტების წევრების მხოლოდ 34%. „სერიოზულად მიუდექით პოლარიზაციას“, – ასკვნის კვლევა, რადგან „ჩვენი პოლიტიკური პარტიების წევრებს შორის განხეთქილება შეურიგებელი გახდომის რისკის ქვეშაა“. დემოკრატიას სერიოზული საფრთხე ემუქრება, როდესაც პოლიტიკური იდენტობისა და კულტურული ერთგულების სიძლიერე კომპრომისისთვის ადგილს აღარ ტოვებს. ეს განგაშის ზარის შემოკვრაა და არა კომპრომისის მოწოდება ეროვნული ერთიანობის რაიმე მცდარი იდეის ფარგლებში. არ არის საკმარისი შოკი, ზიზღი და შიში მემარჯვენე-რადიკალური დრიფტის წინააღმდეგ: ბევრმა პოლიტიკოსმა ახლახან თქვა ისეთი რამ, რაც ადრე მათ რეპუტაციის მქონე პარტიებიდან გარიცხვას და მემარჯვენე მედიის თავდასხმას გამოიწვევდა. როდესაც „რეფორმის“ პარტიის გორტონისა და დენტონის კანდიდატი, მეტ გუდვინი, ამბობს, რომ თქვენ არ შეგიძლიათ იყოთ ინგლისელი, თუნდაც აქ დაიბადოთ, რადგან ეს „ეთნიკური კუთვნილებაა“ მხოლოდ მათთვის, ვისი „ფესვებიც ამ კუნძულებზე ასობით, თუ არა ათასობით წლით უკან მიდის“, გონებაში შემზარავი ექსტრემიზმი მოდის. „ადამიანის ბრიტანელად ქცევას ქაღალდის ნაჭერზე მეტი სჭირდება“, – ამბობს გუდვინი, პროგრესულების შოკით ტკბობისას. მოქალაქეებისა და იმიგრანტების უფლებების დაკითხვის ისტორია ბინძურია. ნაცისტური გერმანიის 1935 წლის ნიურნბერგის კანონებით, სამი ან ოთხი ებრაელი ბებია-ბაბუის მქონე ადამიანი გერმანელად არ ითვლებოდა. „რემიგრაცია“ ახლა ჩვეულებრივი პოლიტიკის ნაწილია. ფარაჯი თავის პირველ ვადაში 600 000 ადამიანის დეპორტაციას ჰპირდება, ხოლო ტორების ოფიციალური პოლიტიკა 750 000 ადამიანის მასობრივი განდევნაა. ნაცისტებმა ებრაელების ტერორიზებით დაიწყეს, რათა მათ დაეტოვებინათ ქვეყანა, შემდეგ იძულებითი განდევნა და დანარჩენი, ჩვენ კი ისე ვიქცევით, თითქოს ეს აღარ განმეორდება. ტომი რობინსონი მხარს უჭერს გუდვინს, რომელიც არ უარყოფს ამას. ქეთი ლამი, კონსერვატორი დეპუტატი, რომელსაც ზოგჯერ მომავალ ლიდერად მოიხსენიებენ, ამბობს, რომ ზოგიერთი, ვისაც კანონიერად აქვს უფლება იცხოვროს ბრიტანეთში, „სახლში უნდა წავიდეს“, რათა გაერთიანებული სამეფო „კულტურულად თანმიმდევრული“ დარჩეს. ამ განცხადებას არანაირი საყვედური, აღარაფერი ვთქვათ გარიცხვაზე, არ მოჰყოლია მისი „რეპუტაციის მქონე“ პარტიისგან. როგორც ტორები, ისე „რეფორმის“ პარტია შექმნიან ძალას, რომელიც, ტორების თქმით, აშშ-ის იმიგრაციისა და საბაჟო სამსახურის (ICE) „წარმატების“ მიხედვით იქნება შექმნილი. რუპერტ ლოუმ წამოიწყო „ბრიტანეთის აღდგენა“, რომელსაც მხარი დაუჭირეს ელონ მასკმა და ტორების ლონდონის მერობის კანდიდატმა, სიუზან ჰოლმა, სლოგანით „მილიონები უნდა წავიდნენ“. სად წავიდნენ? ეს ნაციზმის სუნი რა არის? ასე გრძელდება. ლეიბორისტული პარტია არ არის საკმარისად გამოსული ამ „შეიარაღების რბოლიდან“: მაშინ როცა „რეფორმის“ პარტია გააუქმებს დარჩენის ყველა შეუზღუდავ უფლებას, შინაგან საქმეთა მინისტრი, შაბანა მაჰმუდი, გვთავაზობს, რომ ლტოლვილებს მუდმივი ბინადრობის ნებართვისთვის 20 წლამდე დაელოდონ. ყველა მთავრობამ უნდა გააკეთოს ყველაფერი, რათა გააკონტროლოს თავისი საზღვრები, მაგრამ მიგრაციაზე ზედმეტად აქცენტის გაკეთებით, ლეიბორისტული პარტია უფრო მეტ ამომრჩეველს კარგავს, ვიდრე იზიდავს.