ჩვენი უსაფრთხოება ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ყველაზე გაურკვეველია. მაგრამ ერთად მოქმედებით და სიძლიერის დემონსტრირებით, ბრიტანეთს, გერმანიას და დანარჩენ ევროპას შეუძლიათ მშვიდობის შენარჩუნება. საჰაერო მარშალი სერ რიჩარდ ნაიტონი დიდი ბრიტანეთის თავდაცვის შტაბის ხელმძღვანელია, გენერალი კარტსენ ბროიერი კი გერმანიის თავდაცვის შტაბის ხელმძღვანელი. ბრიტანეთისა და გერმანიის სამხედრო მეთაურები გადაიარაღების „მორალურ აუცილებლობაზე“ საუბრობენ. ჩვენ დღეს არა მხოლოდ როგორც ევროპის ორი უმსხვილესი სამხედრო დამხარჯველი ქვეყნის სამხედრო ლიდერები, არამედ როგორც იმ ევროპის ხმები ვწერთ, რომელმაც ახლა საკუთარი უსაფრთხოების შესახებ არასასიამოვნო სიმართლეს უნდა შეხედოს თვალებში. ჩვენი კარიერის ადრეულ წლებში ევროპა ცივი ომის ჩრდილიდან გამოდიოდა. ყველა პოლიტიკური სპექტრის მთავრობებმა აირჩიეს ე.წ. „მშვიდობის დივიდენდი“ – ინვესტირება საჯარო სერვისებში და თავდაცვის ხარჯების შემცირება. იმ დროს ეს გასაგები არჩევანი იყო. ახლა აშკარაა, რომ საფრთხეები, რომელთა წინაშეც ვდგავართ, ჩვენს თავდაცვასა და უსაფრთხოებაში რადიკალურ ცვლილებებს მოითხოვს. ევროპელმა ლიდერებმა, სამხედრო და სამოქალაქო ოფიციალურ პირებთან ერთად, მიუნხენის უსაფრთხოების ყოველწლიურ კონფერენციაზე ახლახან განიხილეს აუცილებელი შედეგები. როგორც სამხედრო ლიდერები, ჩვენ ყოველდღიურად ვხედავთ დაზვერვისა და ღია წყაროებიდან, თუ როგორ გადაინაცვლა რუსეთის სამხედრო პოზიციამ გადამწყვეტად დასავლეთისკენ. მისი ძალები გადაიარაღდება და უკრაინაში ომიდან სწავლობს, რეორგანიზაციას განიცდის ისე, რომ შეიძლება გაიზარდოს ნატოს ქვეყნებთან კონფლიქტის რისკი. ეს არის რეალობა, რისთვისაც უნდა მოვემზადოთ; არ შეიძლება თვითკმაყოფილნი ვიყოთ. მოსკოვის სამხედრო გაძლიერება, ჩვენს კონტინენტზე ომის წარმოების მზადყოფნასთან ერთად, რასაც უკრაინაში მტკივნეულად ვხედავთ, გაზრდილ რისკს წარმოადგენს, რომელიც ჩვენს კოლექტიურ ყურადღებას მოითხოვს. ჰააგის სამიტზე გასულ წელს, ნატოს ლიდერებმა აიღეს ვალდებულება, რომ 2035 წლისთვის მშპ-ის 5% თავდაცვასა და უსაფრთხოებაზე დახარჯავენ. ეს ასახავს ჩვენს ახალ უსაფრთხოების რეალობას და მოითხოვს რთულ არჩევანსა და საჯარო ხარჯების პრიორიტეტიზაციას ყველა წევრისთვის. როგორც ევროპის ორი უმსხვილესი უსაფრთხოების მიმწოდებლის თავდაცვის ხელმძღვანელებს, ჩვენი მოვალეობაა ავუხსნათ, თუ რა დგას სასწორზე, რათა ხალხმა გაიგოს, რატომ აიღეს ჩვენმა მთავრობებმა ვალდებულება თავდაცვის ხარჯების ყველაზე მასშტაბური და მდგრადი ზრდის შესახებ ცივი ომის დასრულების შემდეგ. ამიტომაც მნიშვნელოვანია, რომ ჩვენ გადმოვცეთ საფრთხე. ხალხმა უნდა გაიგოს რთული არჩევანი, რომელიც მთავრობებმა უნდა გააკეთონ შეკავების გასაძლიერებლად. ისტორია გვასწავლის, რომ შეკავება მარცხდება, როდესაც მოწინააღმდეგეები გრძნობენ დაქსაქსულობასა და სისუსტეს. თუ რუსეთი ევროპას ასე აღიქვამს, მან შესაძლოა გაბედოს თავისი აგრესიის გაფართოება უკრაინის მიღმა. მართლაც, ჩვენ ვიცით, რომ მოსკოვის განზრახვები სცილდება დღევანდელ კონფლიქტს. მაგრამ კარგი ამბავი ის არის, რომ ევროპა ძლიერია. ნატო ისტორიაში ყველაზე წარმატებული სამხედრო ალიანსია და დღეს, ერთად, მისი სამხედრო ძალა შეუდარებელია. ჩვენ გვაქვს დახვეწილი შესაძლებლობები ხმელეთზე, ზღვაზე, ჰაერში და კიბერსივრცეში, ასევე ბირთვული შეკავება. და ჩვენ დიდი ხანია ვეჩვევით ახალ უსაფრთხოების რეალობას: ევროპული უსაფრთხოების ახალი მოდელის მშენებლობით, რომელიც ეფუძნება ჩართულობას, მზადყოფნასა და თანამშრომლობას. ეს იწყება ბრიტანეთისა და გერმანიის თანამშრომლობის გაღრმავებით. ჩვენი ისტორიული „თრინითი ჰაუსის“ შეთანხმება 2024 წელს გზას უხსნის უპრეცედენტო თანამშრომლობას, რომელიც სარგებელს მოუტანს როგორც ჩვენს უსაფრთხოებას, ასევე ეკონომიკას. სამხედრო მზადყოფნა უნდა ნიშნავდეს ძლიერ ევროპულ თავდაცვით ინდუსტრიას. უკრაინა გვიჩვენებს, რომ სამრეწველო ბაზები გადამწყვეტია ნებისმიერი დიდი ომის გასამარჯვებლად და შესანარჩუნებლად. ჩვენს ქვეყნებში მიმდინარე თავდაცვის ხარჯების ზრდა ამტკიცებს, რომ ჩვენ ამას სერიოზულად ვეკიდებით, რადგან ვერ შევაკავებთ, თუ ვერ ვაწარმოებთ. ჩვენი ინდუსტრიები უნდა იყოს მზად მდგრადი პროდუქციის წარმოებისთვის – საბრძოლო მასალის, სისტემების და პლატფორმების დასამზადებლად, რასაც ჩვენი ძალები თანამედროვე კონფლიქტის ტემპში მოითხოვენ. ბრიტანეთი აშენებს მინიმუმ ექვს საბრძოლო მასალის ქარხანას, რომელიც შექმნის „მუდმივად ჩართულ“ შესაძლებლობას საბრძოლო მასალის მარაგების შესანარჩუნებლად. გერმანია მუდმივად ათავსებს მთელ საბრძოლო ბრიგადას აღმოსავლეთ ფლანგზე და შეცვალა თავისი კონსტიტუცია, რათა თავდაცვისთვის არსებითად შეუზღუდავი დაფინანსება გახდეს ხელმისაწვდომი. დაიწყო რამდენიმე ათასი ჯავშანმანქანის შესყიდვა, რასაც თან ახლავს სამრეწველო სიმძლავრის გაფართოება. გარდა ამისა, ევროკავშირის „უსაფრთხოების მოქმედება ევროპისთვის“ (SAFE) ინიციატივა 150 მილიარდ ევროს (130 მილიარდი ფუნტი) გამოყოფს ევროპის თავდაცვის ინდუსტრიული ბაზის გასაძლიერებლად. ამ მცდელობას მორალური განზომილებაც აქვს. გადაიარაღება არ არის ომის გაღვივება; ეს არის ქვეყნების პასუხისმგებლობითი ქმედება, რომლებიც გადაწყვეტილნი არიან დაიცვან თავიანთი ხალხი და შეინარჩუნონ მშვიდობა. სიძლიერე აკავებს აგრესიას. სისუსტე კი მას იწვევს. და ბოლოს, საფრთხეების სირთულე მოითხოვს საზოგადოების ყოვლისმომცველ მიდგომას და პატიოსან, კონტინენტურ საუბარს საზოგადოებასთან, რომ თავდაცვა არ შეიძლება იყოს მხოლოდ ფორმიანი პერსონალის პრეროგატივა. ეს თითოეული ჩვენგანის ამოცანაა. მთელი საზოგადოების თავდაცვა მოითხოვს მდგრად ინფრასტრუქტურას, კერძო სექტორისგან მაღალტექნოლოგიურ კვლევასა და განვითარებას, და ეროვნულ ინსტიტუტებს, რომლებიც მზად არიან ფუნქციონირებისთვის მზარდი საფრთხეების პირობებში. წინ მიმავალი გზა სიმამაცეს და ჩვენს მოქალაქეებთან გულწრფელ საუბარს მოითხოვს. ევროპის უსაფრთხოება ჩვენი საერთო პასუხისმგებლობაა, და ჩვენ ვაპირებთ...