ოსკარის ნომინანტ ილკერ ჩატაკის პოლიტიკურმა დრამამ ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალის მთავარი ჯილდო მოიპოვა. „ოქროს დათვი“, ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალის მთავარი პრიზი, შაბათს გადაეცა გერმანელი რეჟისორის ილკერ ჩატაკის პოლიტიკურ დრამას „ყვითელი წერილები“. მისი წინა ფილმი, „მასწავლებლის ოთახი“ (2023) ოსკარზე იყო ნომინირებული. ფილმში „ყვითელი წერილები“ მთავარ როლებს ტანსუ ბიჯერი (დრამატურგის როლში) და ოზგუ ნამალი (ცნობილი მსახიობი) ასრულებენ. სიუჟეტი დაქორწინებულ ხელოვანებზე მოგვითხრობს, რომელთა ურთიერთობა იძაბება, როდესაც ისინი სახელმწიფოს სამიზნეში ექცევიან. ეს ალეგორია ავტორიტარულ რეპრესიებზე თანამედროვე თურქეთში ვითარდება, თუმცა გადაღებულია გერმანიაში, სადაც ბერლინი და ჰამბურგი ანკარისა და სტამბოლის როლებს ასრულებენ. „ყვითელი წერილები“ კონკურსში წარდგენილ 22 ნამუშევრიდან ყველაზე პოლიტიკური აღმოჩნდა, რაც შესაფერისი დასასრული იყო იმ მოვლენისთვის, რომელიც პოლიტიკურ დებატებმა დაჩრდილა – ფესტივალის გახსნის პრესკონფერენციიდან მოყოლებული, როდესაც ჟიურის პრეზიდენტმა ვიმ ვენდერსმა განაცხადა, რომ კინორეჟისორებმა „პოლიტიკას უნდა მოერიდონ“. თუმცა, ჯილდოს გადაცემისას, ვენდერსმა შეაქო ფილმის მიერ „ტოტალიტარიზმის პოლიტიკური ენის ძალიან მკაფიოდ წარმოჩენა, ემპათიური კინოენისგან განსხვავებით“. საპასუხო სიტყვაში ჩატაკმა აღნიშნა, რომ ამ სამყაროს ავტოკრატები არიან ისინი, ვისაც უნდა დავუპირისპირდეთ და არა სხვადასხვა პოლიტიკური შეხედულების მქონე ხელოვანები: „ნუ ვიბრძოლებთ ერთმანეთის წინააღმდეგ, ვიბრძოლოთ მათ წინააღმდეგ“, – თქვა მან. „ეს ბერლინალე გაიმართა სამყაროში, რომელიც მძაფრი და დანაწევრებულია“, – განაცხადა ფესტივალის დირექტორმა ტრიშა ტატლმა შაბათს, გალას გახსნაზე, რითაც მაშინვე მიანიშნა პოლარიზებულ პოლიტიკურ დებატებზე, რომლებიც ღონისძიების დროს გავრცელდა, მათ შორის ღია წერილზე, რომელიც აკრიტიკებდა ფესტივალის „დუმილს“ ღაზის საკითხზე. ტატლმა აღიარა, რომ კრიტიკა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს დემოკრატიაში და გამოხატა პატივისცემა იმ ადამიანების გამბედაობის მიმართ, რომლებიც საჯაროდ აფიქსირებენ თავიანთ აზრს. კრიტიკა „კარგია ჩვენთვის – მაშინაც კი, თუ ყოველთვის სასიამოვნო არ არის“, – დასძინა მან. „ოქროს“ და „ვერცხლის დათვების“ გამარჯვებულების გამოცხადებამდე, ჟიურის პრეზიდენტმა ვიმ ვენდერსმა ასევე გამოეხმაურა დაპირისპირებას თავის გამოსვლაში, სადაც აღნიშნა სოციალური მედიის (რომელსაც „აფექტური ენა“ აქვს) და კინოს ხანგრძლივი თხრობის კონტრასტული როლები, ამ უკანასკნელს ემპათიის გადმოცემის მუდმივი ძალა აქვს. ფესტივალის მეორე მთავარი ჯილდო, „ვერცხლის დათვის“ გრან-პრი, ემინ ალპერის ფილმს „ხსნა“ (Salvation) ერგო, რომელიც ასევე დროული გამოკვლევაა პოლიტიკურად მოტივირებული მასობრივი მკვლელობებისა და ხოცვა-ჟლეტის მექანიზმების შესახებ. საპასუხო სიტყვაში ალპერმა სოლიდარობა გამოუცხადა ღაზაში დაზარალებულ ხალხს, ირანის მომიტინგეებს, თავიანთი უფლებებისთვის მებრძოლ ქურთ ხალხს და თურქ თანამემამულეებს, რომლებიც პოლიტიკური შეხედულებების გამო არიან დაპატიმრებულნი: „მარტონი არ ხართ“, – განუცხადა მან ყველას. „ვერცხლის დათვის“ ჟიურის პრიზი გადაეცა ლენს ჰამერის „დედოფალს ზღვაზე“ (Queen at Sea), დრამას დემენციაზე, სადაც მთავარ როლებს ჟულიეტ ბინოში, ტომ კორტნი და ანა კალდერ-მარშალი ასრულებენ, რომელთა გულისამაჩუყებელი შესრულება, როგორც ცოლ-ქმრისა, ასევე დაჯილდოვდა „ვერცხლის დათვით“ საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის. გრანტ ჯიმ „ვერცხლის დათვი“ საუკეთესო რეჟისურისთვის მიიღო ფილმისთვის „ყველას უყვარს ბილ ევანსი“ (Everybody Digs Bill Evans), ელეგანტური ბიოგრაფიული ფილმი საკულტო ჯაზ პიანისტზე. სანდრა ჰიულერის განსაცვიფრებელმა შესრულებამ ფილმში „როუზი“ (Rose), სადაც ის მე-17 საუკუნეში კაცად გადაცმულ ქალს განასახიერებს, მას „ვერცხლის დათვი“ მოუტანა საუკეთესო მთავარი როლისთვის. კანადელმა რეჟისორმა ჟენევიევ დულუდ-დე სელმა „ვერცხლის დათვი“ საუკეთესო სცენარისთვის მიიღო ფილმისთვის „ნინა როზა“. „იო (სიყვარული მეამბოხე ფრინველია)“ (Yo (Love is a Rebellious Bird)), სახალისო დოკუმენტური ფილმი ორ კრეატიულ ქალს შორის განსაკუთრებული მეგობრობის შესახებ, დაჯილდოვდა „ვერცხლის დათვით“ განსაკუთრებული მხატვრული წვლილისთვის. სექცია „პერსპექტივები“, რომელიც გასულ წელს ტრიშა ტატლმა, ფესტივალის ახალმა დირექტორმა, წარმოადგინა, სადებიუტო სრულმეტრაჟიან ფილმებზეა ორიენტირებული. GWFF-ის საუკეთესო სადებიუტო ფილმის ჯილდო გადაეცა პალესტინელ რეჟისორ აბდალა ალხატიბს ფილმისთვის „ქრონიკები ალყიდან“ (Chronicles From a Siege). გერმანიაში მცხოვრებმა ლტოლვილმა ალხატიბმა საპასუხო სიტყვაში განაცხადა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი აფრთხილებდა გერმანიის მთავრობის კრიტიკისგან, მან მაინც იკითხა, რატომ დათანხმდა ქვეყანა ყოფილიყო „ისრაელის მიერ ღაზაში განხორციელებული გენოციდის პარტნიორი. „ვფიქრობ, საკმარისად ინტელექტუალური ხართ ამის გასაცნობიერებლად, მაგრამ ირჩევთ არ იდარდოთ“, – თქვა მან. ლიბანელმა კინორეჟისორმა მარი-როუზ ოსტამ, რომელმაც „ოქროს დათვი“ საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმისთვის „ოდესღაც ბავშვი“ (Someday a Child) მიიღო, ასევე ისაუბრა პალესტინელთა ტანჯვაზე მის სამშობლოში და ღაზაში თავის საპასუხო სიტყვაში. „ჩვენ ვიცავთ ყველას უფლებას, ისაუბრონ“, – განაცხადა ტრიშა ტატლმა გალას ბოლოს, რითაც პოლიტიკურად დატვირთული კინოფესტივალი მიღებისა და ტოლერანტობის მოწოდებით დახურა.