შეერთებული შტატებისა და ისრაელის ოფიციალური პირების ბოლოდროინდელმა კომენტარებმა, რომლებიც მხარს უჭერენ „დიდი ისრაელის“ კონცეფციას, რეგიონში განგაში გამოიწვია და ნათელი მოჰფინა ხედვას, რომელზეც ოდესღაც იშვიათად საუბრობდნენ საჯაროდ. მიმდინარე მღელვარება გასულ კვირას ამერიკელმა მემარჯვენე პოდკასტერმა ტაკერ კარლსონმა გამოიწვია, რომელმაც აშშ-ის ელჩს ისრაელში, მაიკ ჰაკაბისთან ინტერვიუ გაავრცელა. კარლსონმა, გავლენიანმა ფიგურამ, რომელიც გასული წლის განმავლობაში ისრაელის მიმართ ღიად კრიტიკული იყო, არაერთხელ ჰკითხა ჰაკაბის, მხარს უჭერდა თუ არა ისრაელის მიერ ეგვიპტეში ნილოსის მდინარესა და ერაყში ევფრატის მდინარეს შორის არსებული მთელი ტერიტორიის კონტროლს. ჰაკაბი, ქრისტიანი სიონისტი, არ უარყოფდა რწმენას, რომ ბიბლია ამ მიწას ისრაელს ჰპირდებოდა – მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ის მოიცავს ეგვიპტის, ერაყის, იორდანიის, ლიბანის, საუდის არაბეთისა და სირიის მთელ ან ნაწილს. „კარგი იქნება, თუ ყველაფერს წაიღებენ“, - თქვა ჰაკაბიმ, რამაც ამ ქვეყნებისა და რეგიონის სხვა სახელმწიფოების გაღიზიანება გამოიწვია, რომელთაგან ბევრი აშშ-ის ახლო მოკავშირეა. შემდეგ, ორშაბათს სიტყვით გამოსვლისას, ისრაელის ოპოზიციის ლიდერმა იაირ ლაპიდმა განაცხადა, რომ მხარს დაუჭერდა „ყველაფერს, რაც ებრაელებს დიდ, ფართო, ძლიერ მიწას და ჩვენთვის უსაფრთხო თავშესაფარს მისცემს“. „სიონიზმი ბიბლიაზეა დაფუძნებული. ჩვენი მანდატი ისრაელის მიწაზე ბიბლიურია [და] ისრაელის მიწის ბიბლიური საზღვრები ნათელია… ამიტომ, საზღვრები ბიბლიის საზღვრებია“, - განაცხადა აშკარად სეკულარულმა ისრაელელმა პოლიტიკოსმა. მაშ, რა არის ზუსტად „დიდი ისრაელი“? და არის თუ არა ეს მართლაც საბოლოო მიზანი ზოგიერთი ისრაელელი პოლიტიკოსისთვის? „დიდი ისრაელის“ ყველაზე ექსპანსიონისტური პრეტენზია დაფუძნებულია ბიბლიურ მუხლზე (დაბადება 15:18-21), რომელიც მოგვითხრობს ღმერთის მიერ აბრაამთან დადებული აღთქმის შესახებ, რომელიც მის შთამომავლებს ნილოსსა და ევფრატს შორის არსებულ მიწას ჰპირდება. ეს მოიცავს ებრაელ ხალხს, ისრაელის ტომებს, რომლებიც, სავარაუდოდ, აბრაამის ძის, ისააკის შთამომავლები არიან. მაგრამ ის ასევე მოიცავს აბრაამის კიდევ ერთი ძის, ისმაელის (ისმაილის) შვილებსაც, რომელიც არაბების წინაპრად ითვლება. სხვა ბიბლიურ მუხლებზე დაფუძნებული სხვა განმარტებები ტერიტორიული მასშტაბით უფრო ვიწროა და აკონკრეტებს, რომ ისრაელის მიწა ისააკის შთამომავალი ისრაელის ტომებს აღუთქვა. ისრაელის ამჟამინდელი სახელმწიფო პალესტინის ბრიტანული მანდატიდან 1948 წელს წარმოიშვა. მანდატი, რომელიც ერთა ლიგამ პირველი მსოფლიო ომის შემდგომ და ბრიტანელების მიერ პალესტინის ოკუპაციის შემდეგ შექმნა, ისრაელს მისი შექმნისას გეოგრაფიულად ზღუდავდა. 1948 წლის ომმა, რომელიც მანდატის დასრულებას მოჰყვა, ისრაელს მანდატური პალესტინის მთელი ტერიტორიის კონტროლი გადასცა, გარდა დასავლეთ სანაპიროსა და ღაზის სექტორისა. მაგრამ ისრაელმა მალევე გააფართოვა თავისი ტერიტორიები ძალის გამოყენებით – 1967 წელს მან დაამარცხა არაბული ძალები და აიღო კონტროლი დასავლეთ სანაპიროზე, ღაზაზე, ასევე ეგვიპტის სინაის ნახევარკუნძულსა და სირიის ოკუპირებულ გოლანის მაღლობებზე. ისრაელი აგრძელებს ყველა ამ რეგიონის ოკუპაციას, სინაის გარდა, რომელიც ეგვიპტეს 1982 წელს დაუბრუნა. მას შემდეგ, ისრაელმა უგულებელყო საერთაშორისო სამართალი და განაგრძო პალესტინისა და სირიის მიწების ოკუპაცია, და მცირე პატივისცემა გამოავლინა მეზობლების სუვერენიტეტის მიმართ, დამატებითი მიწების ოკუპაციით სირიაში, ისევე როგორც ლიბანში. ეს უნდა დაიყოს ორ ცალკეულ კონცეფციად – ისრაელის ექსპანსია მის უშუალო მოსაზღვრე ტერიტორიაზე და „დიდი ისრაელის“ ყველაზე ექსტრემალური განმარტება: ნილოსსა და ევფრატს შორის. უშუალო გარემოში ექსპანსიის თვალსაზრისით, ისრაელელი ებრაელები დიდწილად მხარს უჭერენ აღმოსავლეთ იერუსალიმის, რომელიც ოკუპირებული პალესტინის ტერიტორიაა, და გოლანის მაღლობების ანექსიას. ისრაელის მთავრობა აგრძელებს ნაბიჯებს ოკუპირებული დასავლეთ სანაპიროს დე ფაქტო ანექსიისკენ. ისრაელელი პოლიტიკოსები განსხვავდებიან იმაში, თუ რამდენად ღიად უჭერენ მხარს დასავლეთ სანაპიროს ფორმალურ ანექსიას, მაგრამ ისრაელის მეინსტრიმის პოლიტიკოსების უმეტესობა მხარს უჭერს ტერიტორიაზე არსებულ უკანონო ისრაელის დასახლებებს. ისრაელის დასახლებების გაფართოება ღაზაში არ არის ისეთი პოპულარული, მაგრამ მას მხარს უჭერენ ულტრამემარჯვენე ისრაელის პარტიები. „დიდი ისრაელი“, რომელიც მოიცავს იორდანიის ნაწილებს, ან ევფრატსა და ნილოსს შორის ყველაზე ირედენტისტული განმარტება, უფრო საკამათოა. 1948 წლამდე, ბევრი სიონისტი ცდილობდა არა მხოლოდ პალესტინის, არამედ იორდანიის მიღებასაც მათი მომავალი სახელმწიფოსთვის – ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სიონისტური შეიარაღებული ჯგუფი იმ დროს, ირგუნი, თავის ემბლემაში პალესტინისა და იორდანიის რუკასაც კი შეიცავდა. მაგრამ ისრაელის დაარსების შემდეგ ამან უკანა პლანზე გადაინაცვლა და გაფართოებული ისრაელის ღია მოწოდებები ძირითადად მარგინალურ ჯგუფებში იყო შეზღუდული. მაგრამ ეს მარგინალური ჯგუფები – ულტრამემარჯვენე ფიგურები, როგორიცაა ბეცალელ სმოტრიჩი და იტამარ ბენ-გვირი – ახლა მთავრობაში არიან, რაც ისრაელის საზოგადოებაში ფართო რადიკალიზაციას ასახავს. ეს ნიშნავს, რომ ისრაელის „მეინსტრიმი“, პოლიტიკოსები, როგორიცაა პრემიერ-მინისტრი ბენიამინ ნეთანიაჰუ და ცენტრისტები, როგორიცაა ლაპიდი, ან უფრო ღიად უჭერენ მხარს „დიდი ისრაელის“ ზოგიერთ ფორმას დასავლეთ სანაპიროს მიღმა, ან ნაკლებად სურთ საჯაროდ დაუპირისპირდნენ მას. რეგიონულმა სახელმწიფოებმა განაცხადეს, რომ